Kabanata 024 Hindi mahalaga, Biolohikal pa rin Siya

Kahit na dati ay nilagyan siya ni Sophia ng gamot at ginawa siyang kahihiyan sa harap ng lahat, napilitan pa rin si Stella na magpaka-plastik para kay Alexander. Nagpanggap siyang nag-aalala at maamong nagtanong, “Alexander, may narinig akong may sakit daw si Amelia. Kamusta na siya? Medyo gumaan na ba pakiramdam niya?”

Napailing at naasar si Daniel. “Ang dami mong alam, ah. May espiya ka ba rito o ano?”

“Ano bang sinasabi mo, Daniel? Paano ko naman magagawa ’yon? Nananadya ka na.” Nagkunwari pa siyang naiiyak, nakabusangot ang labi, mukha pang api at inosente.

Nandidiri na si Daniel sa paawa-effect niya, kaya tumingin siya kay Alexander. “Dad, ayoko nang kumain. Ang sagwa na ng eksena.”

“Kumain ka.” Iniabot ni Alexander sa kaniya ang sandwich. Hindi man lang nilingon si Stella, pero malinaw na sa kaniya nakatuon ang salita nito. “Ayos na si Amelia. Salamat sa pag-aalala. Pwede ka nang umalis.”

Sa lamig ng boses ni Alexander, napangiwi si Stella at sinamaan ng tingin si Daniel. Umismid lang si Daniel, halatang tuwang-tuwa.

Sa galit ni Stella, hindi na siya halos makapagsalita. Nakatayo lang siya roon, hindi alam kung aalis ba o mananatili.

Doon niya nakita si Bertha na pababa na ng hagdan.

Nagpanggap siyang naiiyak at kaawa-awang nagsabi, “Alexander, nag-aalala lang talaga ako kay Amelia kaya gusto ko siyang dalawin. Binilhan ko pa nga siya kaninang umaga ng paborito niyang pastries. Iiwan ko na lang dito.”

Ipinatong niya ang shopping bag sa mesa sa dining at tumalikod na para umalis.

Sakto namang nakababa na si Bertha at tinawag siya, “Stella, sandali.”

Tapos tumingin ito kay Alexander. “Si Stella, pumunta rito para dalawin ang anak mo nang may mabuting intensyon. Kung hindi mo man ma-appreciate, sige, pero hindi mo naman siya dapat palayasin nang ganyan.”

Bago pa nakasagot si Alexander, ibinagsak na ni Daniel ang tinidor sa mesa, halatang naiinis.

Napabuntong-hininga si Alexander. Alam niyang kailangan niyang magpaliwanag kay Bertha, kung hindi, lalo lang magwawala si Daniel.

“Daniel, tingnan mo nga kung gising na ang kapatid mo,” mahina pero mariin na sabi ni Alexander.

“Sige na.” Padabog na bumaba si Daniel sa upuan, halatang inis pa rin.

Gusto pa sana niyang manatili para lalo pang guluhin ang sitwasyon at mapaalis agad si Stella.

Pero alam niyang hindi magandang suwayin si Alexander sa ganitong oras.

Umakyat na lang siya nang masunurin, pero pasimpleng sinulyapan si Stella at pinandilatan pa, halatang diring-diri.

Bubuka pa sana ang bibig ni Bertha para sawayin siya, pero hindi na niya ito pinansin at nagmamadaling umakyat.

Natatawa pero inis si Bertha. Sinabi niya kay Alexander, “Alexander, tingnan mo si Daniel. Palalo na nang palalo, halos wala na akong galang na natatanggap bilang lola niya.”

“Normal lang ’yon,” malamig na tugon ni Alexander.

Si Daniel, wala talagang kinatatakutan. Halos wala siyang iginagalang.

“Ano bang sinasabi mo? Palagi kang abala sa trabaho, hindi mo naman sila nababantayan. Sa tingin ko, mag-asawa ka na kay Stella para may tutulong sa ’yo sa pagdisiplina sa mga bata.” Biglang tumigas at naging utos ang tono ni Bertha sa huling pangungusap.

Biglang dumilim ang mukha ni Alexander at malamig niyang sabi, “Mga anak ko sila. Walang ibang may karapatang magdisiplina sa kanila kundi ako.”

Ang kaunting tuwang naramdaman ni Stella ay parang biglang sinampal ng mga salitang iyon. Lumingon siya kay Bertha, mukha na namang api. “Mrs. Smith…”

“Huwag kang mag-alala, ipaglalaban kita.” Hinaplos ni Bertha ang kamay niya na para bang pinapakalma.

Matalim na tumingin si Alexander kay Stella. “Sinabi ko na sa ’yo, kung tungkol sa negosyo, sa opisina tayo mag-usap. Wala tayong dapat pag-usapan nang pribado. Huwag ka nang pumunta rito.”

“Alexander!” galit na tawag ni Bertha. “Ano bang ibig mong sabihin? Iniisip mo pa rin ba ’yang bruha na si Monica? Nakalimutan mo na ba kung ano ang ginawa niya? Itinulak niya si Stella sa hagdan, tapos mismong mga magulang niya, itinakwil na siya. Sinasabi ko sa ’yo, hinding-hindi ko papayagang maging kayo ulit. Hindi welcome dito ang babaeng ’yon!”

“Tama na!” singhal ni Alexander. “’Wag mo nang ungkatin ’yon!”

“Ikaw…” Nanginginig ang daliri ni Bertha habang nakaturo sa kaniya. “Iniisip mo pa rin talaga ’yong babaeng walang kwenta na ’yon?”

“Hindi,” mahinahong sagot ni Alexander, “pero kung sino ang pakakasalan ko, ako ang magpapasya. Walang may karapatang mangialam. Mom, kung hindi ka komportable dito, maaari ka nang bumalik sa Smith Mansion.”

“Pinalalayas mo ba ako?” Hindi makapaniwalang tanong ni Bertha.

“Nasa sa’yo ’yon.” Matigas ang tono ni Alexander, at malinaw ang ibig sabihin. Kapag ipinilit pa ni Bertha ang pagtulak kay Stella o pakikialam sa personal niyang buhay, ipapauwi niya ito—kahit pa nanay niya ito.

Sa sobrang galit ni Bertha, nanginginig na ang buong katawan niya.

Si Stella man, naglalagablab ang loob, nakakuyom nang mahigpit ang mga kamao niya hanggang sa bumaon ang mga kuko sa palad.

Dati, dahil sa pangungumbinsi ni Bertha, halos pumayag na si Alexander na pakasalan siya. Pero biglang dumating sina Daniel at Amelia, at naunsyami ang kasal.

Naantala lang, hindi naman niya diretsong sinabing hindi niya ito pakakasalan.

Pero sa puntong ito, malinaw na wala na sa plano ni Alexander ang pakasalan siya—at iisa lang ang dahilan: bumalik ang bruhang si Monica.

Pero ayos lang. Anim na taon na ang nakakalipas nang mapaalis niya si Monica nang may bahid ng kahihiyan. Kaya niya ulitin iyon ngayon.

‘Monica, maghintay ka lang. Pagsisisihan mo lahat,’ galit na isinusumpa ni Stella sa isip niya.