Kabanata 031 Maaari Lang Maghintay

Parang bagyo si Bertha nang rumagasa papasok sa CLOUD Design Company, na para bang pag-aari niya ang buong lugar.

Nasa kalagitnaan ng meeting si Monica nang marinig niya ang malakas na sigaw mula sa lobby, “Nasaan si Monica? Palabasin n’yo siya ngayon din!”

Napatingala ang receptionist, halatang naiinis sa asal ni Bertha. “Excuse me po, ma’am, may appointment po ba kayo?”

“Appointment? Seryoso? Palabasin n’yo na lang siya!”

Nag-alinlangan ang receptionist, dama niyang may gulo. Papatawag na sana siya ng guard nang lumabas si Mia.

“Anong nangyayari rito?” tanong ni Mia habang papalapit.

“Mia, itong babae, gusto raw makausap si Ms. Brown. Pilit po.”

Kalmado si Mia at lumapit kay Bertha. “Hello po, Ms. Brown is really busy at hindi po siya tumatanggap ng walk-in. Maaari ko po bang malaman kung sino kayo?”

“Ms. Brown? Sino ba akala niya sa sarili niya, ha? Ang taas ng tingin sa sarili!” singhal ni Bertha, may pagliyad pa ng labi.

Ngumiti si Mia nang magalang. “Pasensya na po, ma’am, pero opisina po ito. Kung mag-iingay po kayo at manggugulo, mapipilitan po akong tawagin ang mga guard.”

Sa isang mabilis na senyas, apat na security guard ang lumapit at pumuwesto.

Matapos ang eskandalong ginawa ni Layla ilang araw na ang nakalipas, sinigurado ni Mia na laging handa ang security sa kahit anong gulo.

Hinatawan ni Bertha ng matalim na tingin ang mga guard. “Ganito n’yo ako tratuhin? Kilala n’yo ba ako? Ako ang nanay ng presidente ng Smith Group.”

Ni hindi natinag si Mia.

Agad na nakilala ni Monica ang boses ni Bertha kaya pinakiusapan niya si Mia na siya na ang humawak sa sitwasyon.

Manatiling kalmado si Mia. “Pasensya na po, Mrs. Smith, pero kung wala po kayong appointment, kailangan n’yo pong maghintay sa reception room kung gusto n’yong makausap si Ms. Brown.”

“Ano’ng sabi mo?” hindi makapaniwala si Bertha. “Ako, maghihintay? Ikaw—”

“Kung gusto n’yo po talagang makausap si Ms. Brown, maghihintay po kayo,” putol ni Mia sa sasabihin nito.

Kumukulo ang dugo ni Bertha, pero wala siyang nagawa kundi umupo at maghintay sa reception room.

Dalawang oras ang lumipas—wala pa rin si Monica.

Punung-puno na ng inis si Bertha. Sino ba ang akala ng batang ’yon at pinaghihintay siya nang ganito katagal?

Ibinato niya ang hawak na tasa ng kape sa pinto. Pagbagsak at pagkabasag nito, bumukas ang pinto.

Nakatayo roon si Monica, kalmado ang ngiti. “Mrs. Smith, ano pong nangyari? Dito pa po kayo nagpunta para maglabas ng sama ng loob?”

Bubuka pa lang sana ang bibig ni Bertha pero hindi siya pinansin ni Monica at kay Mia dumiretso ng salita. “Mia, pakitawag ang janitor, paayos nito.”

“Opo, Ms. Brown,” sagot ni Mia agad.

Napatigil si Bertha, nabigla sa tikas at composure ni Monica. Ito ba talaga si Monica?

Hindi pinansin ni Monica ang titig niya. Umupo siya nang maayos sa sofa, tumawid ang isang paa sa kabila, parang sanay na sanay sa posisyon, at kaswal na nagsabi, “Mrs. Smith, ano po bang sadya n’yo? Sabihin n’yo na.”

Nakatayo lang si Bertha, tila sinusuri si Monica mula ulo hanggang paa. Kahit ayaw niyang umamin, ang ganda ni Monica ngayon—litaw ang kumpiyansa, may dating, at halatang iba na ang aura nito.

Ngayon na nakikita niya ito, halos hindi na maalala ni Bertha kung paano dati si Monica—mahinhin, lagi na lang nagpapasindak, at hindi kailanman lumalaban para sa sarili.

“Kung wala po kayong sasabihin na matino, Mrs. Smith, puwede na po kayong umalis. Busy ako, wala akong oras sa kuwentuhan,” malamig na sabi ni Monica.

Saka lang naalala ni Bertha kung bakit siya naroon at napasinghal. “Monica, huwag mong isipin na porke ang taas-taas na ng lipad mo, mas magaling ka na sa lahat. Isa ka lang na maliit na project manager dito. At nakuha mo pang pag-antayin ako?”

Napangiti lang si Monica, hindi man lang natinag. “Mrs. Smith, bigla po kayong sumulpot dito nang walang appointment, sinasayang niyo oras ko. At ano naman ngayon kung project manager lang ako? Sino po ba kayo para husgahan ’yon? Sabihin n’yo na ang pakay n’yo, ang dami ko pang trabaho.”

“Ano’ng sinabi mo?” tili ni Bertha, sabay tayo at tutok ng daliri kay Monica. “Monica, nasaan na ang pinag-aralan mo?”

“Para po ’yon sa mga taong karapat-dapat kausapin nang maayos. Kayo po, Mrs. Smith, basta na lang sumugod dito at nagsisigaw. Nasaan po ang sa inyo?” ganting sagot ni Monica, kalmado pa rin ang boses.

Halos manginig si Bertha sa galit.

Bumalik si Mia na may dalang dalawang tasa ng kape, inilapag ang isa sa harap ni Monica at ang isa naman sa harap ni Bertha.

Biglang dinampot ni Bertha ang tasa at inihagis kay Monica.

Hindi na siya napigilan ni Mia, pero mabilis nakailag si Monica. Sumabog ang kape sa puting pader at nag-iwan ng malaking mantsa.

Uminom si Monica mula sa sariling tasa, malamig ang mga mata. “Mrs. Smith, ang daming nakatingin sa inyo sa labas. Kung hindi n’yo po iniisip ang reputasyon n’yo, paano na lang ang pangalan ng pamilya Smith?”

Napalingon si Bertha sa salaming dingding at nakita ang maraming usisero sa office area, nakatunghay sa kanila.

Tahimik ang reception room dahil soundproof ito, pero klarong-klaro sa labas ang lahat ng kilos nila sa loob.

Tiningnan ni Monica ang relo niya. “Mrs. Smith, may tatlong minuto pa ako. Kung wala naman po kayong sasabihin na importante, bahala kayong maupo riyan. Kailangan ko nang umalis. At ’yong pinsala na ginawa n’yo sa CLOUD, ipapadala ko ang bill sa Smith Group.”

Sa sobrang galit, hindi na makapagsalita si Bertha at napaupo na lang, bagsak ang balikat sa inis.

Tahimik na nag-thumbs up si Mia kay Monica at binigkas nang walang tunog, “Ang lupet mo.”

Mahinang ngumiti si Monica.

Isinara ni Mia ang pinto at lumabas.

Pinilit ni Bertha na kumalma hanggang sa sa wakas ay dumiretso na sa pakay niya. “Sige na, Monica, ang talino-talino mo daw. Huwag mong akalaing porke kampi sa’yo si Alexander, matatakot na ako sa’yo. Sinasabi ko na sa’yo, kahit pumayag pa si Alexander, hinding-hindi ako papayag na may babaeng katulad mo sa pamilya Smith. Umatras ka na habang maaga pa at lumayo ka kay Alexander. Huwag mong sirain ang relasyon nila ni Stella, kung hindi, pagsisisihan mo.”