Kabanata 048 Akala Ko Hindi Ka Nakaramdam ng Sakit

Napangisi si Monica at saka naglakad palayo kasama si Evelyn.

Ang “buddy” ni Evelyn ay isang lalaking nasa kuwarenta na, pero nasa abroad ito ngayon, kaya isinama na lang niya si Monica.

Kwentuhan sila habang namimili. Pagkalipas ng ilang sandali, sabi ni Evelyn, “Maganda rin ‘yung tea set na nakita natin kanina, ‘no.”

“Oo, ang ganda.”

Bumalik si Monica, kinuha ang maliit na berdeng teapot, at hinaplos ang makinis at pino nitong ibabaw. Sa ilalim ng ilaw, kumikislap ito na parang bagong wisik ng ulan, lalong gumaganda habang tinititigan niya.

Nagdesisyon agad si Monica. “Ito na ang kukunin ko.”

Aakma na sanang tawagin niya ang saleslady nang biglang may malakas na boses sa tabi niya, “Ito ang bibilhin ko.”

Pamilyar ang boses kay Monica.

Lumingon siya, at nakita niya ang isang mukhang matagal na niyang kilala.

Maya-maya, naalala niya kung sino. Ito si Diana Scott—anak ng nakababatang kapatid ni Layla.

Ibig sabihin, pinsan talaga siya ni Monica.

Pero simula’t sapul, kampi ito kay Stella.

Sampung taon na ang nakakalipas, noong bagong balik pa lang si Monica sa pamilyang Brown, natakot si Stella na maagaw ni Monica ang atensyon at pagmamahal na dating sa kaniya lang, kaya ginawa nitong impiyerno ang buhay ni Monica sa lahat ng paraan.

Noong una, handa pang paniwalaan ni Layla si Monica, pero si Diana, na laging nasa panig ni Stella, walang tigil sa pagsasabing masama ang ugali ni Monica.

Mahal na mahal ni Layla si Diana, kaya nang magsanib-puwersa sina Diana at Stella, walang pag-aalinlangan niyang pinanigan ang dalawa.

Kaya may malaking papel si Diana sa pagkakatakwil ng mga magulang ni Monica sa kaniya at sa pagkakabulid niya sa ganitong kalagayan.

At ngayon, nagkaharap na naman sila.

Tumingin si Stella kay Monica, kunwari maamo at mabait, at binati ito. “Monica, namimili ka rin pala rito?”

Saka lang tuluyang nakilala ni Diana si Monica, at napatingin siya rito na parang hindi makapaniwala. Itong babae bang angas at liwanag ang dating ngayon ang parehong probinsiyanang patpatin na kilala niya noon?

May nanlisik na kasamaang sumilay sa mga mata niya, pero hindi tulad ni Stella na marunong magpanggap, hindi na niya tinakpan iyon. Napangisi siya nang palihis at sinabing, “Ikaw pala ‘yan, Monica. Kaya pala parang pamilyar ang mukha.”

Hindi talaga balak pansinin ni Monica ang dalawa. Direkta na niyang sinabi sa saleslady, “Paki-wrap nito.”

“Sige po.” Tumango ang saleslady, kinuha ang tea set at ang kahon nito mula sa display, at aayusin na sana ang balot.

“Sandali!” sigaw ni Diana.

Natigilan ang saleslady, hindi alam ang nagaganap, at tumingin sa kaniya.

Sabi ni Diana, “Ako ang unang nakakita sa tea set na ‘yan. Bakit mapupunta sa kaniya? Sa’kin mo i-wrap.”

Nagdadalawang-isip ang saleslady.

Iisa lang ang bawat item sa tindahang iyon, at sa ganitong sitwasyon, hindi niya alam kung sino ang dapat pagbigyan. Pero ramdam niya—may hindi maganda sa pagitan ng dalawang panig.

Wala na lang siyang nagawa kundi manahimik at umatras nang kaunti.

Tiningnan ni Diana si Monica mula ulo hanggang paa, tumaas ang baba, at mayabang na sabi, “Monica, unahan ‘yan.”

Napatawa agad si Monica. Pero bago pa siya makasagot, hindi na nakapigil si Evelyn. Hinila niya si Monica papunta sa likuran niya, hinarap si Diana, at prangkang sabi, “Kakapasok mo lang, no. Kanina pa kami rito.”

“Kung nauna kayo, bakit hindi niyo agad binili?”

“Eh kasi—”

“Wala ka kasing pambili, ‘di ba?” singhal ni Diana, puno ng panlilibak ang tono.

“Ano bang—”

Handa na sanang magsalita si Evelyn nang biglang hawakan ni Monica ang kamay niya, tumingin kay Diana, saka bahagyang iniangat ang tsarera habang nakangiwi. “Nasa kamay ko na ’tong tsarera. Seryoso ka? Akala mo ba pag sumigaw ka na parang sira-ulo, magiging sa ’yo na ’to?”

Hindi inasahan ni Diana na gano’n katalim manlait si Monica kaya agad siyang nag-init ang ulo. Napasigaw siya, “Tinatawag mo ba akong sira-ulo?”

“Hindi ba?” natatawang balik ni Monica.

“Ingatan mo ang bibig mo,” sabat ni Stella.

“Stella ka, ’di ba?” Lumingon sa kanya si Evelyn, nakangiti pero kita ang panghahamak sa mga mata. “Ayaw ka nga sana naming patulan, pero pilit kang lumalapit. May pagka-OC ako sa kalinisan, at hindi ko talaga kaya. Narinig ko pa nga, ikaw daw, anak ng pamilyang Brown, umutot sa harap ng maraming tao sa party ng Johnson Group. Ang baho raw talaga, kaya nagtanong ang lahat, ‘Si Ms. Brown ba ’yon? Bakit parang kanal ang amoy?’ Ano ’yon, tae ba ang pulutan mo araw-araw?”

Napatawa si Monica nang hindi napigilan ang sarili.

Pati ilang customers sa loob ng shop napatawa rin.

Sa totoo lang, sobrang kahiya-hiya ng nangyari kay Stella at kumalat na ang tsismis sa buong Emerald City.

Hindi na makapagpaliwanag si Stella, at masyadong diretsahan ang banat ni Evelyn. Namula siya sa galit, parang kamatis.

Pagkatapos magsalita ni Evelyn, pinaypay niya ang sarili gamit ang kamay, halatang nandidiri. “Iniisip ko pa lang, nasusuka na ako.”

“Papapatayin kita, bruha ka!” Sugod agad si Diana sa kanya.

Pero bago pa siya makalapit kay Evelyn, nasalo na ni Monica ang pulsuhan niya at malamig na sabi, “May lakas ng loob ka pang saktan ang kaibigan ko?”

“Monica, sino ba sa tingin mo ang sarili mo? Bitaw…”

Hindi pa natatapos ang mura ni Diana nang biglang pihitin ni Monica ang pulsuhan niya. Napa-iyak sa sakit si Diana, “Monica, bitiwan mo ’ko, pagsisisihan mo ’to!”

Napahagikgik si Monica. “Nasa kamay na nga kita, nagbabanta ka pa rin?”

Mas lalo niyang pinihit paloob ang pulsuhan ni Diana.

Napasigaw agad si Diana, “Ang sakit, Monica! Bitaw na, ang sakit!”

“Masakit?” singhal ni Monica. “Akala ko matapang ka, parang bakal.”

“Stella, tulungan mo ’ko!” Hindi na kinaya ni Diana ang sakit at dali-daling tumawag kay Stella.

Isang hakbang na lang si Stella para lumapit at magsalita nang harangan siya ni Evelyn. Tinabingan niya ang daraanan nito, tapos malamig na sinabi kay Diana, “Kung sarili niya nga hindi kayang ipagtanggol ni Stella, sa tingin mo kaya ka pa niyang protektahan?”

Hindi makapagsalita si Stella, napatingin na lang nang masama kina Evelyn at Monica, parang gusto silang lasunin sa tingin. Ang dalawang malditang ’to—isa sa salita, isa sa gawa—masyado silang malakas. Sila ni Diana, ni hindi man lang makalaban nang maayos.

Binitiwan ni Monica ang pulsuhan ni Diana, pero pagkabitiw na pagkabitiw, bigla niyang sinampal si Diana at malamig na sabi, “Diana, dapat may konting self-awareness ang tao. Kung hindi dahil sa pamilyang Brown, may ganyan bang status ang pamilyang Scott? Tapos mag-aangas-angas ka pa sa harap ko? Isipin mo na lang ’to bilang leksyon. Sa susunod, pag nakita mo ’kong naglalakad sa kalsada, lumayo ka na lang. Maliwanag? Nakakadiri ka.”

Kung hindi pa sana sila ang unang lumapit at nanggulo, hindi naman sila papansinin ni Monica.

Iniabot ni Evelyn ang isang tissue. “Monica, punasan mo ’yang kamay mo. Baka mahawaan pa ng dumi ng dalawang ’yan.”

Kinuha ni Monica ang tissue, at nagkangitian silang dalawa.

Si Diana, na nasampal na at napahiya, hindi na muling lumapit, pero panay pa rin ang sigaw niya, “Monica, bruha ka! Anong karapatan mong saktan ako? Papatayin kita!”