Kabanata 051 Tingnan Kung Matutulungan Mo Ako na Ayusin ang Isang Pagpupulong sa Kanya

Mariing nakakunot ang noo ni Monica nang lumingon siya kay Evelyn. “Evelyn, naniniwala ka ba sa mga kaluluwa na sumasapi sa ibang tao?”

“Ano na namang pinagsasabi mo?” tanong ni Evelyn, halatang naguguluhan.

“Ang ibig kong sabihin, ‘yung mga taong patay na pero ayaw pang umalis, kaya sinasapian nila ‘yung katawan ng ibang tao para makapag-stay pa dito.”

“Naku, hindi ah!” Tiningnan siya ni Evelyn na para bang nababaliw na siya. “’Yan ba iniisip mo kanina pa? Monica, sa ating dalawa, ikaw ‘yung pinaka-hindi ko inaasahang maniniwala sa ganyan.”

“Alam ko, parang kabaliwan pakinggan,” sagot ni Monica na may mapait na ngiti.

Kaninang umaga, nang makita niyang parang ibang-iba umasta ang mga bata, hindi niya mapigilang maisip kung tama ba ang hinala ng anak niya tungkol sa paggaya sa ibang bata.

Kasi sa kaibuturan ng puso niya, desperado siyang umaasa na sana, kahit paano, makabalik sa kanya ang dalawa na niyang pumanaw na anak.

Kaya kaninang umaga, nag-collapse siya.

Pero matapos siyang kumalma, alam niyang imposibleng mangyari ‘yon.

“Monica? Monica?” Naputol ang malalim niyang pag-iisip nang marinig ang boses ni Evelyn. Hinawakan nito ang balikat niya, bakas ang pag-aalala. “Ayos ka lang ba?”

Parang nagising si Monica sa panaginip. Umayos siya ng upo at ngumiti. “Ayos lang ako, huwag kang mag-alala.”

“Sigurado ka?”

“Oo, sigurado. Kapag may problema, sasabihin ko sa’yo.”

Kinalas ni Monica ang seatbelt, kinuha ang tea set sa likod, at sabay sabing, “Mauna na ‘ko sa loob. Ikaw, umuwi ka na rin nang maaga.”

“Pag may nararamdaman ka o may problema ka, sabihin mo sa’kin ha? Huwag mong sarilinin,” paalala ni Evelyn sa huling pagkakataon.

Tumango si Monica at bumaba ng kotse, bitbit ang gamit niya.

Kumakain na ang mga bata. Naghanda si Linda ng paborito nilang seafood na pananghalian, pero pagpasok pa lang ni Monica sa sala, nakita niya ang anak niyang lalaki na masayang kumakain, samantalang ang anak niyang babae ay nakaupo lang, hindi man lang kinakalikot ang pagkain, at halatang nandidiri pa sa seafood.

Ano na naman ‘to?

Alam ni Monica na gustong-gusto ni Sophia ang seafood, kaya lagi siyang nagpapadeliver ng sariwang seafood. Pero ngayon, ayaw niya man lang hawakan?

Ang labo nito.

Nang makita siya ng mga bata, dali-dali silang lumapit sa kanya, walang kamalay-malay sa gulat at pagkabigla sa mga mata niya.

“Mommy, andito ka na,” malambing na sabi ni Daniel habang inaabot ang bag niya.

Si Amelia naman ay kumuha ng tsinelas mula sa sapatosan at maingat na inilapag sa harap ni Monica.

Parang biglang lumambot ang puso ni Monica. Nagpalit siya ng tsinelas, dumiretso sa banyo para maghugas ng kamay, saka lumabas at kinuha si Amelia sa tabi niya, niyakap ito at sabay naupo sa hapag-kainan.

Sinulyapan niya ang bata at nagtanong, “Sophia, ‘di ba paborito mo ‘to? Bakit ayaw mong kumain ngayon?”

Umiling si Amelia.

Hindi talaga siya puwedeng kumain niyan; allergic siya sa seafood.

Agad na sumabat si Daniel, “Mommy, medyo wala po sa gana si Amelia ngayon, kaya kaunti lang talaga kinakain niya.”

“Talaga?” Napatingin si Monica sa anak na babae, litong-lito. “Eh si Sophia, malakas kumain ‘yan lagi.”

Agad na pinagsisihan ni Daniel ang sinabi niya. Paano ba naman niya nakalimutang matakaw sa pagkain si Sophia? Sabihin pang hindi siya gutom—napakasamang palusot niyon.

Bago pa siya makaisip kung paano iaayos ang sitwasyon, lumabas si Linda mula sa kusina at nagsalita, “Ms. Brown, ni hindi po tumikim si Sophia ng kahit isang piraso ng seafood.”

“Talaga?” Napalingon si Monica sa anak niyang babae. “Sophia, masama ba pakiramdam mo?”

Umiling si Amelia, wala man lang bahid ng pagkailang o pagkahilo sa mukha.

Inupo siya ni Monica sa upuan at mahinahong nagsabi, “O siya, hihiwain ni Mommy ng prutas, gusto mo ’yun, diba?”

Mabilis na tumango si Amelia.

Si Monica na mismo ang naghati ng prutas at inilagay iyon sa hapag para sa kanila.

Nagkatinginan sina Daniel at Amelia, parehong kampanteng akala nila nakalusot na sila, kaya ipinagpatuloy nila ang pagkain.

Hindi nila alam, nakakunot pa rin ang noo ni Monica.

Sa puntong iyon, lubusan na niyang isinantabi ang ideya tungkol sa “nasasaniban ng kaluluwa.” Kasi naman, kahit pa totoo ngang bumalik ang dalawang namatay na anak niya, katawan pa rin iyon nina William at Sophia. Paano magbabago ang nakasanayan nilang pagkain?

Sa isip niya, nagsimula ang lahat ng pagiging kakaiba ng mga bata sa paliparan. Simula nang makita niyang nawalan ng malay si Sophia dahil sa hika noong araw na iyon, ramdam niyang parang nag-iba nang tuluyan ang ugali ng dalawang bata.

Sa una, inisip niyang trauma lang iyon. Siyempre, gaano man sila ka-mature at katalino, mga bata pa rin sila.

Pero nitong mga nakaraang araw, halatang bumalik na sila sa dati. Bakit bigla na namang nag-iba?

Hindi mawari ni Monica ang sagot, kaya pumunta siya sa kuwarto at tinawagan si Evelyn. Ikinuwento niya ang mga kakaibang ikinikilos ng mga bata.

Tinanong siya ni Evelyn, “So ang pakiramdam mo, may pinagdadaanan silang psychological na problema?”

“Ayoko ngang isipin na gano’n, pero sa totoo lang, parang tugma sa mga sintomas,” sagot ni Monica, halatang aligaga.

“Eh di maghanap tayo ng psychologist?”

“’Yun din ang naiisip ko.”

“Pero hindi ba may alam ka sa psychology?” tanong ni Evelyn.

“Konti lang, at hindi naman pang-propesyonal. At saka, pag tungkol sa mga anak ko, hindi ako nangangahas magbigay ng konklusyon basta-basta.” Saglit siyang natigilan bago nagpatuloy, “May kilala akong psychologist na kilala sa buong mundo, si Timothy ang pangalan. Pero hindi ko alam kung paano siya mako-contact. Malawak ang koneksiyon mo, paki-try naman kung matutulungan mo ’kong makakuha ng appointment sa kanya?”

“Sige, susubukan ko. Sasabihin ko sa ’yo pag may balita ako.”

Pagkababa ni Monica ng telepono, ang isip niya’y nakatuon pa rin sa mga bata.

Hindi niya alam, nakikinig na pala ang mga ito sa labas ng pinto.

‘Hindi napaniwala ni Sophia si Mommy,’ naisip ni Daniel habang pumapasok sa kuwarto. Agad siyang kumapit sa braso ni Monica at nagpa-cute. “Mommy, ano ginagawa mo dito sa kuwarto? Pwede po ba tayong mag-piano?”

“Mag-piano?” Kumalabit si Monica sa ulo niya at napangiti. “William, ang ibig mo bang sabihin, gusto mong mag-duet tayo ni Mommy?”

“Hindi.” Hinila ni Daniel si Amelia papalapit gamit ang isang kamay at sabing, “Ang gusto ko po… trio.”