Kabanata 006 Ang Muling Pagsasama ng Apat na Bata
Tumango si William, walang mababasa sa mukha, at mahinahong tumayo.
Tumayo rin si Daniel.
Muli na namang hinila ni Amelia ang manggas niya, halatang pigil na pigil na.
Siguro dahil magkakambal sila, agad na nasapul ni Sophia at nagtanong, “Ihing‑ihi ka na ba?”
Mabilis na tumango si Amelia.
Hinawakan ni Sophia ang kamay niya. “Halika, sasamahan kita.”
Kahit unang pagkikita pa lang nila, hindi umangal o umatras si Amelia kay Sophia.
Magkahawak-kamay silang naglakad papuntang CR, habang naiwan sa labas ang mga lalaki.
Nakatalikod sa dingding si William, wala pa ring ekspresyon.
Si Daniel naman, likas na usisero, panay ang pasulyap sa kanya.
Napansin ni William ang titig niya, kaya natawa si Daniel at iniabot ang kamay. “Hi, ako si Daniel.”
Medyo mukhang engot pa nga siya tingnan.
Malamig na sagot ni William, “Alam ko.”
“Ang corny mo,” reklamo ni Daniel. “Para kang matandang puyat.”
“Ah gano’n? Ano naman ang ‘di boring ayon sa ’yo?” di na napigilan ni William magtanong.
Itinuro ni Daniel ang sarili nila. “Eh ’di tayo. Apat tayong magkakapatid, ’di ba? Dapat alamin natin ang ayos ng panganay hanggang bunso.”
Tumango si William. “Ako ang panganay, tapos ikaw, sunod si Amelia, at bunso si Sophia.”
“Ayos. Huwag na tayong tumambay dito. Hanap tayo ng mas matinong pwesto para magkakwentuhan. Libre ko kayo.” Pinatong pa ni Daniel ang palad sa maliit niyang dibdib, todo-yabang.
“Sige,” sagot ni William, tumango lang.
Hinintay muna nila na lumabas ang magkapatid na babae, saka sumunod kay Daniel.
Hotel kasi ng pamilya nila iyon, at may sikreto silang taguan doon—isang maliit na playground na ipinagawa ni Alexander para kina Daniel at Amelia.
Pagkapasok nila, ini-lock ni Daniel ang pinto para walang ibang makapasok.
Nagharap-harap ang apat, saka sa wakas nagsalita si Daniel, “Kung apat tayong magkakapatid, bakit tayo pinaghiwa‑hiwalay?”
Umiling si William. “Kami rin, wala kaming alam. Akala lagi ni Mommy, patay na kayong dalawa. Sa tuwing nababanggit kayo, sobrang nalulungkot siya.”
“Talaga? Hindi kami iniwan ni Mommy?” tanong ni Daniel, bakas ang pananabik.
“Siyempre hindi.” Si William naman ang nagtanong, “Kayo? Bakit kayo… hindi…”
Gusto niyang sabihing “namatay,” pero parang ang bigat pakinggan, hindi niya mahanap ang tamang salita.
Kumaway si Daniel na para bang wala lang. “Kami rin, hindi namin alam kung paano kami nakaligtas. Ni minsan, hindi binanggit ng mga Smith si Mommy sa harap namin. Ang sabi ni Stella, malupit daw ang nanay natin at itinulak siya sa hagdan. Hindi ako naniwala, kaya tinanong ko si Dad. Ang sagot niya, matagal nang patay si Mommy, pagkatapos daw niya kaming ipanganak. Hindi niya sinabi na may dalawa pa kaming kapatid.”
Naiinis na ito, tumalon pababa sa bangko, saka ito tinadyakan, sabay sigaw na may halong yamot, “Sa tingin n’yo, may diperensya ba si Dad? Bakit kailangan niyang sabihing patay na si Mommy?”
Napangisi si William. “Nakakatawa nga, gano’n din ang sabi ni Mommy.”
No’ng bata pa siya, minsan niyang tinanong si Monica kung nasaan ang tatay niya. Ang sagot nito, patay na raw.
At ngayong nakita na niya si Alexander, pakiramdam niya, wala rin halos pinagkaiba kung buhay man ito o hindi.
Kumislap ang mga mata ni Daniel, saka siya muling umupo sa bangko, mukha ngayong tuwang‑tuwa. “William, Sophia, pakinggan n’yo ’to. Ang tagal n’yo nang kasama si Mommy, pero kami ni Amelia, halos wala pa. Puwede kayang mag‑palit tayo?”
“Tayo ni Amelia, magpapanggap na kayo, tapos kami ang makikisama kay Mommy. Kayo naman, magpanggap na kaming dalawa at tumira kay Dad. Titira kayo sa malaking bahay, araw-araw masasarap ang pagkain. Lahat ng yaman ng pamilyang Smith, sa inyo. Ano, game ba kayo?”
Nagbigay pa siya ng malikot na kindat sa kanila.
May sasabihin na sana si William nang biglang kunin ni Sophia ang kamay niya at sinabayan ng pilyang ngiti kay Daniel. “Daniel, ‘wag kang pala-etsa. Una sa lahat, sabihin mo muna sa’min, anong sakit meron si Amelia?”
Biglang nag-iba ang mukha ni Daniel. “Kasalanan lahat ‘yon ni Stella. Dahil sa kanya, na-kidnap si Amelia. ‘Di namin alam kung ano’ng pinagdaanan niya, pero sobrang na-trauma siya. Simula noon, naging tahimik siya, mahiyain, at iniiwasan ang mga hindi niya kilala.”
Napakuyom si Sophia sa maliit niyang kamao at malakas na tinapik ang mesa. “Hindi ko palalampasin ‘yang babaeng ‘yan!”
Pagkatapos ay humarap siya kay Amelia, biglang lámbot ng ekspresyon niya, at mahinahong nagtanong, “Amelia, gusto mo bang sumama kay Mommy?”
Kumislap ang malalaki at inosenteng mata ni Amelia, saka siya mahiyain na tumango.
“Ayos! Ay, solved na ‘yan!” sabi ni Sophia. “Daniel, Amelia, sasama kayo kay Mommy. Magaling na doktora si Mommy—siguradong makakaisip siya ng paraan para gumaling si Amelia. Kami naman ni William, pupunta kami sa Smith Villa at haharapin natin ‘yang malditang ‘yon!”
“Paano mo balak siyang tirahin?” tanong ni Daniel, halatang na-e-excite, sabay yuko palapit kay Sophia. “Sige na, sabihin mo, kailangan n’yo ba ‘ko?”
Napabuntong-hininga si William, halatang wala nang magawa. “Kayo talaga... Tigilan n’yo muna ‘yan. Konti na lang oras natin. ‘Yung importante muna ang asikasuhin.”
“Sige na,” sabay na sabi nina Sophia at Daniel at muling umupo nang maayos.
Tiningnan ni William ang tahimik na si Amelia, at may kumurot sa dibdib niya. Lumambot ang dati’y malamig niyang boses. “Amelia, alam ko ayaw mong magsalita, pero naiintindihan mo naman ako, ‘di ba?”
Bahagyang tumango si Amelia.
“Magaling,” dugtong ni William. “Amelia, Daniel, makinig kayong mabuti. Pagbalik n’yo kay Mommy, magpanggap muna kayong kami, at hangga’t maaari, ‘wag n’yong pahahalata na may kakaiba. Kapag nalaman niyang buhay pa ‘yung dalawa pa niyang anak, siguradong haharapin niya si Mr. Smith. Kakauwi lang ni Mommy dito sa bansa, dehado pa siya. Kapag lumala ang sitwasyon at sinubukan ni Mr. Smith na kunin kami, hindi kakayanin ni Mommy na labanan siya. Kaya kailangan n’yong ilihim ‘to kay Mommy, at kailangan din naming ilihim ‘to kay Mr. Smith. Bumalik si Mommy ngayon dito dahil nagkakaproblema ‘yung studio na itinatag nila ni Evelyn.”
“Anong klaseng problema?” agad na tanong ni Daniel. “Kulang ba sa pera? May pera ako!”
“Hindi,” paliwanag ni William. “May sakit ang tatay ni Evelyn, kaya hindi na niya naaasikaso ‘yung studio. Kailangan ni Mommy ang pumalit at mag-focus sa negosyo dito sa bansa.”
“Gets,” tumango si Daniel. “So, hindi muna aalis si Mommy ngayon. Kailangan natin siyang tulungan na makapuwesto nang maayos dito sa Emerald City, tapos puwede na tayong lahat na makasama si Mommy habang-buhay, tama?”
“Oo.”
“Okay! Alam ko na gagawin ko.”
Sa private room, tumingin si Monica sa oras. Labinlimang minuto na ang lumipas, pero hindi pa rin bumabalik ang dalawang bata mula sa banyo.
Kinabahan siya na baka may nangyari sa kanila, kaya hindi na siya mapakali at lumabas para hanapin sila.
Sakto namang lumabas din mula sa kwarto niya si Alexander, at nagkasalubong sila.
