Kabanata 007 Naglakas-loob Siyang Bumalik

Naglalakad nang pabalik-balik si Monica, hindi mapakali, pilit pinapakalma ang sarili. Hindi siya sigurado kung nakita siya ni Alexander o hindi.

Tatlong taon na silang kasal, pero bihira itong umuwi. Malamang hindi na siya nito natatandaan, ’di ba?

Sa bawat pasada niya sa hallway, napapasilip siya sa pinto ng sarili niyang silid. Gusto na sana niyang pumasok. Pero kung nakilala siya ni Alexander, pati ang mga anak niya, tapos ang lahat—lalabas ang matagal na niyang tinatagong sikreto.

Ayaw na ayaw niyang malaman ni Alexander na may mga anak ito sa kanya.

Kaya tuloy-tuloy lang siyang tumatakbo lampas sa sarili niyang kuwarto, habang napapansin niyang may mga yabag na sumusunod sa kanya. Kinabahan siya, dali-daling binuksan ang pinto ng ibang silid, sumuot sa loob, at agad na ini-lock iyon.

Hindi nagtagal, narinig niya si Alexander na pinipihit ang door handle, saka kumatok habang tinatawag siya.

“Monica, alam kong ikaw ’yan. Lumabas ka!”

Napigil ang hininga ni Monica at mabilis na nag-text kay Evelyn:

[Evelyn, dali, kailangan kita. Ikaw muna sumalo para sa’kin.]

Nakatayo si Alexander sa labas ng pinto, at biglang sumagi sa isip niya ang mukha ni Monica.

Kanina sa airport, akala niya may nakita siyang babaeng hawig na hawig ni Monica.

Pero dahil nagmamadali siyang hanapin ang mga bata, hindi na niya gaanong pinansin.

Ngayon, sigurado na siyang hindi siya namalik-mata.

‘’Yung hayup na Monica na ’yon, anim na taon na ang nakalipas, siya pa mismo ang pumirma sa mga papeles ng diborsyo, at ang rason pa na nilagay niya—daw may problema ako sa kama.’

Pagkatapos no’n, naglahong parang bula. Walang balita kung buhay pa ba o patay na.

Halos isang taon ang lumipas, saka lang may iniwang dalawang sanggol sa tapat ng pintuan niya.

Kaya nang magtanong ang mga bata kung nasaan ang nanay nila, sinabi niyang patay na ito.

Akala niya, hindi na muling magpapakita sa kanya si Monica. Pero heto na naman ito ngayon.

Sa naisip na iyon, lalong lumamig ang boses niya at tumigas ang ekspresyon ng mukha.

“Monica, huwag mong akalaing dahil nagtatago ka riyan, hindi na kita maaabot.”

Balak na sana niyang utusan ang tao niya na kumuha ng susi, pero pagkapulot niya ng cellphone, tumawag si Evelyn.

Nag-atubili siya sandali pero sinagot din:

“Ms. Thomas? Bakit kayo tumatawag?”

Narinig ni Evelyn ang hindi masyadong maganda nitong tono, kaya napangiti siya.

“Mr. Smith, may problema po ba? Mali ba ang timing? O masama pa rin ang loob niyo dahil tinanggihan ng CLOUD ang pakikipag-collab sa Smith Group?”

Mabilis na balik ni Alexander,

“So? Tumawag ba si Ms. Thomas para sabihing nagbago na kayo ng isip?”

“ Oo, gusto kitang makausap nang personal. Free ka ba ngayon?”

“Ngayon?”

“Oo, ngayon na!”

“Pasensya na, hindi convenient,” malamig na sagot ni Alexander, saka ibinaba ang tawag.

Pero dahil sa tawag, napatagal siya nang kaunti. Nang dumating si Joseph dala ang susi ng private room, limang minuto na ang lumipas.

Mariing utos ni Alexander,

“Buksan mo ang pinto.”

Agad binuksan ni Joseph ang pinto, pero nadatnan nilang walang tao sa loob. Bukas na bukas naman ang bintana.

Lumapit si Alexander at sumilip mula sa third floor, pero wala siyang nakita sa ibaba.

Tumalon si Monica mula sa ikatlong palapag.

“Ang tapang din ng babaeng ’yon,” naibulong niya sa sarili, sabay pisil ng kamao at malakas na ibinagsak ito sa may pasimano ng bintana.

Samantala, nakapagtago na si Monica sa labas ng entrada ng hotel at tumawag kay Evelyn.

Maya-maya lang, bumaba na si Evelyn kasama ang mga bata.

Nang makita ni Monica na ayos na ayos ang mga anak, saka lang siya nakahinga nang maluwag.

“Uwi na tayo.”

Naipahanda na ni Evelyn ang tutuluyan nila—isang two-story na villa na may hardin, disenyo mismo ni Monica.

Pero hindi pa iyon nagagamit kailanman ni Monica noon, kaya si Evelyn na ang tumutok sa pagpapagawa at pagpapakabit ng mga gamit.

Tinipa ni Evelyn ang code sa keypad para buksan ang pinto, saka kumumpas.

“Ms. Brown, tuloy po kayo!”

Mahinang pinalo ni Monica ang kamay nito na parang biro, sabay ngiti.

Inilibot sila ni Evelyn sa garden at sa unang palapag, bago sila inakay papunta sa ikalawang palapag, kung saan naroon ang limang kuwarto.

“Sa totoo lang, hindi ko gets,” sabi ni Evelyn, kunot-noo. “Tatlo lang naman kayo. Bakit ka pa nag-design ng limang kuwarto?”

Hindi nagsalita si Monica, at may bakas ng lungkot sa kanyang mga mata.

Naintindihan iyon ni Daniel na kanina pa sumusunod. Kahit akala ni Monica na matagal nang wala sina Daniel at Amelia, sa puso niya, hindi sila kailanman umalis. Kaya kahit ano ang bilhin niya, lagi siyang kumukuha ng tig-aapat, para sa apat na magkakapatid, walang nalalagpasan, walang nalilimutan.

Kahit nandito man sila o wala, mahal na mahal sila ni Monica.

Naiyak si Daniel at biglang niyakap ang binti ni Monica. "Mommy."

Gumaya naman si Amelia kay Daniel, niyakap ang kabila niyang binti, tahimik na humihingi ng lambing.

Unti-unting natunaw ang lungkot ni Monica, napalitan ng halong tawa at luha dahil sa dalawa. Hinaplos niya ang malambot nilang mga ulo at ngumiti. "Ayos lang si Mommy. Sige na, tingnan n’yo na ’yung mga bagong kwarto n’yo, tignan n’yo kung magugustuhan n’yo."

Iba-iba ang kulay ng disenyo ng mga kwarto ng mga bata. Ang isa, asul, may mamahaling computer, kung anu-anong gamit pangmekaniko, at ilang bagay na mismong gawa ni William gamit ang kamay niya.

Ang isa naman, dilaw, buhay na buhay ang dating, may iba’t ibang gamit medikal at isang espesyal na maliit na laboratoryo.

Alam ni Daniel na para kina William at Sophia ang dalawang kwartong iyon.

’Yung dalawa pang kwarto, ang isa puti, punô ng mga toy car at mga modelong baril.

Ang isa naman, rosas, puno ng stuffed toys sa buong kwarto, at may maingat na dinisenyong drawing area sa may bintana.

Ang dalawang kwartong ito ay hango sa imahinasyon ni Monica tungkol sa dalawa pa niyang anak.

Naalala ni Daniel ang bilin ni William at alam niyang kailangan niyang pumili ng sarili niyang kwarto para hindi maghinala si Mommy.

Pero ayaw niyang kunin ang kwarto ni William, kaya pinili niya ang puting kwarto.

At pinili naman ni Amelia ang rosas na kwarto.

Nagulat si Monica. "William, Sophia, sigurado ba kayong ’yang mga kwarto ang gusto n’yo?"

Alam niyang dapat malinaw sa kanila na para sa dalawa pang bata ang mga kwartong iyon.

Masiglang tumango si Daniel, kumikislap ang maliwanag niyang mga mata, at nagtanong, "Opo. Pwede po ba, Mommy?"

Nag-alinlangan si Monica. ‘Bakit parang iba ang trip nila ngayon, hindi tulad ng dati?’

Pero ngayong nakikita niya ang dalawa nilang pares ng kaawa-awang matang namamalimos ng pagpayag, hindi na niya kayang tumanggi.

Sa huli, napapayag siya. "Sige na."

Masayang nagsipasok ang mga bata sa kani-kaniyang kwarto.

Sa sala, nagtitimpla si Monica ng kape para kay Evelyn at nagtanong, "Nga pala, kumusta na si Papa mo?"

Nanlumo ang mga mata ni Evelyn nang mapunta sa usapan ang sakit ng ama niya. "Sabi ng doktor, wala na raw silbi ang operasyon. Kami..." napa-hikbi siya.

"Huwag ka munang masyadong mag-alala." Umupo si Monica sa tabi niya para damayan siya. "Maglalaan ako ng oras para mabisita siya sa mga susunod na araw. Kung hindi na pwede ang operasyon, titingin tayo ng konserbatibong gamutan. Laging may paraan."

"Sige." Alam ni Evelyn na magaling si Monica sa medisina. Hindi ito basta-basta nangangako kung alam niyang hindi kaya.

Nagpatuloy si Evelyn, "Nga pala, may party bukas ang Johnson Group at nagpadala sila ng imbitasyon sa atin. Puwede bang ikaw na ang pumunta para sa’kin?"

"Ako?" Ayaw talagang pumunta ni Monica. "Alam mo namang magdo-drawing lang ako ng mga design. Hindi ako marunong sa mga pakikisama sa party-party na ganyan."

"Gusto ko lang masamahan si Papa sa mga huling araw niya, kaya karamihan ng trabaho sa studio mapupunta sa’yo. Kahit iwasan mo ngayon, mauulit at mauulit din ’yan."

Napatawa si Evelyn. "Walang larangan na hindi mo kaya, pero pag pakikisalamuha na, parang nanliliit ka?"

"Wala akong magagawa." Hindi na ito itinanggi ni Monica. May kaunti talaga siyang social anxiety at hindi siya marunong masyado makibagay sa mga tao.

Saglit siyang natigilan bago nagtanong, "Wala si Alexander doon, ’di ba?"