Kabanata 7

Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang tumunog ang elevator nang sandaling iyon.

May dumating kaya? Biglang nabuhayan ng loob si Louisa at napatingin sa direksyon ng elevator.

Pagkabukas ng pinto, unang lumabas ang apat na lalaking nakasuot ng pormal na suit. Maayos silang humanay sa magkabilang gilid ng elevator.

Kasunod nito'y humakbang palabas ang isang matangkad at napakakisig na lalaki.

Mukhang nasa tatlumpung taong gulang siya, at ang kanyang mukha ay tila inukit sa sobrang perpekto—nakakabighani. Kusang nangingibabaw sa buong pagkatao niya ang likas na kakisigan at pagiging kagalang-galang.

Nakabuntot sa likuran niya ang club manager at ang general manager.

Todo-ngiti ang general manager na tila sipsip habang magalang na sumenyas, "Mr. Tudor, ito po ang VIP floor ng ating Dreamscape Club. Dito po tayo."

Malamig lang na tumango si Julian.

Akala ni Louisa ay dumating na ang kanyang saklolo. Ngunit nanlumo siya nang makitang naglakad ang grupo sa kabilang direksyon, walang kamalay-malay sa nangyayari sa kanya.

Gustung-gusto niyang sumigaw para humingi ng tulong. Pero kahit anong pilit at ibuhos man niya ang lahat ng kanyang lakas, ni isang katiting na boses ay walang lumabas sa kanyang lalamunan.

Sa matinding desperasyon, sinagi niya ang isang antigong plorera mula sa malapit na estante. Nahulog ito sa sahig at lumikha ng isang malakas at malutong na tunog ng pagkabasag.

Napatigil ang grupo ni Julian at napalingon.

Sa kabila ng distansya, nagtagpo ang mga paningin nina Louisa at Julian.

Nanlalabo na ang kanyang paningin—hindi na niya maaninag nang maayos ang mukha ng lalaki. Ang tanging nakikita na lang niya ay isang matangkad at matikas na aninong palapit sa kanya mula sa liwanag.

Pasuray-suray siya at tila babagsak na anumang oras. Sobrang putla ng kanyang mukha, buhaghag ang buhok, at kaawa-awa ang kanyang hitsura.

Habang palapit si Julian, lalong nagiging malamig at seryoso ang ekspresyon ng kanyang mukha.

Nanlambot ang mga tuhod ng general manager na nakabuntot sa kanya. Nauutal itong nagsalita, "Mr. Tudor, h-huwag na po kayong lumapit. Baka po masugatan kayo. Ipapaasikaso ko po ito agad."

Pinukol naman ng general manager ng matalim na tingin ang club manager. "Ano pang tinutunganga mo diyan? Ipalinis mo 'to ngayon din!"

Bilang isa sa mga negosyong pagmamay-ari ng Tudor Group, ito ang unang pagkakataon na nag-inspeksyon si Julian sa Dreamscape Club mula nang bumalik siya. Kaya naman takot na takot ang lahat na baka mapagalit nila ang big boss na ito.

Nagkukumahog na tumawag ng mga tauhan ang manager para maglinis.

Hindi sila pinansin ni Julian. Sinulyapan lang niya ang mga basag na piraso ng plorera bago tuluyang lumapit kay Louisa. "Anong nangyari?"

Mababa at malalim ang kanyang boses, ngunit may bahid ng nakakapanindig-balahib na kalamigan.

Halos pigilin ng lahat sa paligid ang kanilang paghinga sa sobrang tensyon.

Tumingala si Louisa sa kanya, at sinalubong ang malamig at malalim nitong mga mata.

Gusto sana niyang magsalita, pero biglang bumaligtad ang kanyang sikmura. Pakiramdam niya'y parang may matalim na kutsilyong paulit-ulit na humihiwa sa kanyang tiyan.

Hindi na niya napigilan ang malansang lasa ng dugo na kanina pa niya nilulunok sa kanyang lalamunan. Napauho siya at sumuka ng dugo, na tumalsik at kumalat sa mamahaling puting polo ng lalaki.

Nanigas sa matinding gulat at takot ang lahat ng nakasaksi. Sabay-sabay silang napasinghap at napasigaw, "Mr. Tudor!"

Alam ng lahat ng tauhan niya na labis na maselan sa dumi at isang germaphobe si Julian.

Wala siyang pakialam sa reaksyon nila. Nang makita niyang mawawalan na ng malay si Louisa, mabilis siyang kumilos para saluhin ang dalaga, at walang kahirap-hirap na binuhat ito sa kanyang mga bisig.

"Teddy, ihanda mo ang kotse!"

---

Wala nang natandaan si Louisa sa mga sumunod na nangyari.

Nang muli siyang magkamalay, nasa loob na siya ng isang VIP room sa ospital.

Saglit siyang nasilaw at nalito dahil sa matalim na sikat ng araw na tumatagos mula sa bintana.

Tila mga eksena sa pelikula na nag-flashback sa kanyang isipan ang mga nangyari kagabi—ang pag-iwan sa kanya ni George para sumama kay Vivian; at ang pagtatangka ni David na gahasain siya habang nagkukumahog siyang makatakas.

Nagpatong-patong ang pisikal na kirot at ang matinding pighati sa kanyang dibdib, sabay na nanumbalik sa kanyang katawan.

Hanggang sa lumitaw ang anino ng isang estrangherong naglalakad mula sa liwanag.

Pilit niya itong inaaninag, pero sadyang malabo at nag-iikot ang kanyang paningin—hindi niya mamukhaan ang lalaki.

"Gising ka na?" basag ng isang boses sa tabi niya.

Dahan-dahang nilingon ni Louisa ang pinanggalingan ng boses at bumungad sa kanya ang mukha ni George.

Walang kabuhay-buhay ang kanyang mukha nang magtanong siya nang matabang, "Anong ginagawa mo rito?"

Puno ng nagpipigil na galit ang boses ni George nang sumumbat ito, "Bakit hindi mo ako hinintay kagabi?"

Sinusumbatan ba niya ako? Biglang gustong matawa ni Louisa sa isiping iyon. Kung bakit hindi niya ito hinintay?

Kung nanatili pa siya sa loob ng kwartong iyon kahit isang segundo lang, baka nagahasa na siya ng hayop na 'yon.

Pero tinatamad na siyang magpaliwanag pa kay George. Tumango na lang siya, sobrang tabang ng boses. "Sorry."

Halatang masamang pakinggan iyon para kay George. Agad na nagdilim ang mukha nito. "Louisa, ano ba 'yang inaasal mo? Dahil lang inuna kong ihatid si Vivian kagabi, nagpa-ospital ka na? Kahit gusto mo pa akong mag-alala, hindi mo naman sana pinabayaan ang sarili mo."

So, ang akala niya, dahil nambabae siya, pinaparusahan ko ang sarili ko para makaganti sa kanya?

Halos wala na nga siyang lakas para magsalita, pero sa sobrang kalokohan ng narinig niya, napahalakhak siya.

Ganito ba talaga kataas ang tingin ni George sa sarili niya?

Kumalma ang boses niya. "Huwag kang mag-alala, hindi mo na poproblemahin 'to."

Ubos na ang pasensya at pag-asa niya sa lalaking ito.

"Louisa!" Sa pag-aakalang nagtatampo pa rin siya, mababakas ang inis sa boses ng asawa. "Hanggang kailan ka ba mag-iinarte nang ganito? Nagpaliwanag na ako sa'yo, 'di ba? Inuna ko lang ihatid si Vivian kagabi dahil delikadong umuwi nang mag-isa ang isang babae.

"Walang malisya sa pagitan namin, hindi tulad ng iniisip mo. Kapatid lang ang turing ko sa kanya. Pwede ba, tigilan mo na 'yang pag-iisip mo ng kung anu-ano?"

"Kapatid, sus." Mapait siyang napangiti.

Nagsisinungaling pa rin pala siya. Pinigilan niya ang sariling isampal sa pagmumukha nito ang lahat ng ebidensya ng panloloko nito. Dalawampu't walong araw na lang, magkakabisa na ang divorce agreement nila, at tuluyan na niya itong mapapalayas sa buhay niya.

Walang kaemo-emosyon ang boses niya nang dugtungan niya ito, "Kung gano'n, congratulations. Napakabait ng 'kapatid' mo."

Sa sobrang galit ay hindi na nakapagsalita si George, at nakakatakot ang pagdilim ng mukha nito.

Wala nang gana si Louisa na makipagtalo pa sa wala. Sakto namang pumasok ang isang nurse.

Binalingan niya ang nurse. "Miss, gusto ko na pong ma-discharge. Pwede po bang magpatulong sa pag-aasikaso ng mga papeles?"

Bakas ang pagkalito sa mukha ng nurse, na napasulyap pa kay George. Ngayon lang kasi siya nakakita ng pasyenteng gustong mag-asikaso ng sariling discharge papers gayong may bantay namang kapamilya.

Nabasa ni Louisa ang tingin na iyon. "Huwag niyo na po siyang pansinin. Samahan niyo na lang po ako."

Tumango ang nurse. Magsasalita pa sana ito nang mabilis na lumapit si George at mariing sinabi, "Ako na ang mag-aasikaso!"

Hindi na nakipagtalo pa si Louisa.

Matapos ayusin ang mga gamit niya, tuluyan na siyang lumabas ng kwarto.

Pagdating sa nurses' station, nagtanong siya, "Excuse me po, ako po si Louisa Forbes ng Room 1887. Pwede ko po bang malaman kung sino ang nagdala sa akin dito kahapon?"