Kabanata 1

Sa labas, nababalot ng niyebe ang buong paligid habang umaalulong ang matalim at napakalamig na hangin.

Nakatayo si Sophie Scott sa itaas ng hagdanan sa ikalawang palapag. Kahit na balot ng init ang loob ng bahay, pakiramdam niya'y may yelong nanunuot hanggang sa kanyang mga buto.

Parang isang masamang bangungot na nagkakatotoo ang eksenang nasa kanyang harapan—nakahandusay si Olivia Sanders sa lapag, mabilis na bumabakat ang sariwang dugo sa damit nito, at namumula ang mamahaling marmol na sahig sa ilalim niya.

"Ang baby ko! Diyos ko, Sophie, bakit mo 'ko tinulak?!" palahaw ni Olivia habang namimilipit sa sakit, mahigpit na nakakapit ang mga kamay sa kanyang tiyan upang protektahan ito.

Namutla si Sophie, tila naubusan ng dugo. Bago pa man siya makapagpaliwanag, mabilis nang nakalapit si Benjamin Brown. Nanlilisik ang mga mata nitong nakatitig sa kanya, bakas ang matinding pagkasuklam. "Sophie, gusto mo na bang mamatay?!"

Parang libu-libong patalim na tinarak sa puso ni Sophie ang mga salitang binitiwan nito.

Huminga siya nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. "Hindi ko siya tinulak. May mga CCTV dito—pwede mong ipa-check ang footage." Hindi siya makapaniwalang gagamitin ni Olivia ang sarili nitong anak para lang madiin siya.

"Kung ayaw mong maniwala, tatawag ako ng magche-check ngayon din."

"Tama na! Tingin mo ba mabibilog mo pa ang ulo ko sa mga kasinungalingan mo? Kilalang-kilala na kita—isa kang walang pusong babae," asik ni Benjamin, malamig at nagbabanta ang mga mata.

Humakbang siya palapit kay Sophie. Nakakakilabot ang madilim na awrang nakapaligid sa kanya, ngunit mas nakapanginginig ng laman ang tila nais pumatay na tingin sa kanyang mga mata. Kusa namang napaatras si Sophie dahil sa takot.

"Kung hindi mo pinagbintangang nanunog si Olivia ilang taon na ang nakalipas, hindi sana nasira ang mukha ng kapatid ko. At ngayon, pinatay mo pa ang anak ko. Sophie, nararapat lang sa 'yo ang lahat ng parusang babagsak sa 'yo."

Napasuray si Sophie, mahigpit na nakakuyom ang mga kamao. "Wala akong kinalaman sa nangyari noon. Bakit ba ayaw mo man lang imbestigahan para malaman mo ang totoo?"

Sa lawak ng impluwensya at koneksyon ni Benjamin, napakadali lang sana para sa kanya na alamin ang katotohanan kung gugustuhin niya.

Ilang taon na siyang nagtitiis sa bansag na isang masamang babae, ilang taon na niyang nilulunok ang kalupitan ni Benjamin. Punong-puno na siya!

"Mas naniniwala ako sa nakikita ng sarili kong mga mata!" dumadagundong na sigaw ni Benjamin.

Nanlaki ang mga mata ni Sophie. Tila umurong ang kanyang dila at wala ni isang salita ang lumabas sa bibig niya para ipagtanggol ang sarili.

Parang pinipiga at nagdurugo ang kanyang puso sa sobrang sakit. Nasa harapan na niya ang katotohanan—kung bubuksan lang sana niya ang kanyang mga mata.

Ngunit ni katiting na pagkakataon ay ipinagkait nito para patunayan niyang inosente siya.

"Hindi ko na ipapaliwanag ngayon ang lahat ng maling akala mo sa akin. Pero kailangan kong patunayan na wala akong kasalanan sa nangyari ngayon. Malinaw na pini-set up niya ako!" nanggigigil na sabi ni Sophie habang nagngangalit ang mga bagang.

Kung makukuha lang niya ang CCTV footage para patunayang hindi isang santa si Olivia gaya ng inaakala nito, baka sakaling magising si Benjamin at kuwestiyunin ang mga paratang nito sa kanya.

Tumalikod si Sophie para kunin ang security records, ngunit bigla siyang natisod, at bumagsak nang patiwarik dahilan para tumama nang malakas ang kanyang tiyan sa sahig. Isang matalim at nakakapasong sakit ang biglang kumawala sa buong katawan niya.

"Aray ko, ang sakit ng tiyan ko!" Bakas ang matinding gulat at takot sa mga mata ni Sophie nang makita ang dugong unti-unting umaagos mula sa kanya.

Halos manginig sa takot, nagmakaawa siya, "Benjamin, parang awa mo na, dalhin mo 'ko sa ospital... ang mga anak natin..."

Tiningnan lamang siya ni Benjamin mula ulo hanggang paa, bakas ang matinding pandidiri at pagkasuklam. "Anak lang 'yan sa labas na bunga ng pakikipagkalaguyo mo kung kani-kanino! Hindi deserve ng batang 'yan na isilang sa mundong 'to!"

Parang pinagtakluban ng langit at lupa si Sophie habang nanginginig ang buong katawan. "Benjamin, magpapaliwanag ako, ipapaliwanag ko ang lahat. Pakiusap, iligtas mo muna ang anak natin."

Walong buwan niyang dinala sa kanyang sinapupunan ang sanggol na ito—kaunting tiis na lang sana at masisilayan na ng bata ang mundo!

Gamit ang kahuli-hulihang hibla ng kanyang lakas, iniunat niya ang kanyang kamay patungo kay Benjamin, kumakapit sa kakarampot na pag-asa. Paano kung dalhin siya nito sa ospital?

Ngunit hangin lang ang nahagip ng kanyang nanginginig na kamay. Hindi man lang niya maabot ang laylayan ng pantalon nito.

Itinago ni Olivia ang kanyang tuwa at umarte na umiiyak sa sakit. "Benjamin, parang awa mo na, dalhin mo na ako sa ospital. Sobrang sakit na!"

Walang pag-aatubiling lumapit si Benjamin kay Olivia, binuhat ito sa kanyang mga bisig, at mabilis na naglakad palabas.

Mula simula hanggang dulo, ni hindi man lang tinapunan ng tingin ni Benjamin si Sophie. Hindi niya nakita kung paano tuluyang namatay ang huling ningning ng pag-asa sa mga mata nito.

Nakahandusay siya sa sahig habang nilalamon ng matinding kawalan ng pag-asa. Halos marinig niya ang pagkadurog ng sarili niyang puso.

Gayunpaman, nang tingnan niya ang kanyang sinapupunan, alam niyang itataya niya ang sariling buhay para lang mailigtas ang kanyang mga anak.

Namimilipit sa sakit na gumapang si Sophie, hinagilap ang kanyang cellphone, at tumawag ng ambulansya.

Tila inabot ng siyam-siyam bago dumating ang mga paramediko. Agad siyang nilapatan ng paunang lunas bago mabilis na isinugod sa ospital.

Nakahiga si Sophie sa kama ng ospital, putlang-putla at lupaypay habang nakakabit ang suwero. Tulala siya, at tila lutang ang kanyang isipan.

Bigla na lang bumulaga ang dalawang guwardiya sa pinto, walang-awang hinablot ang suwero sa kanyang braso, at sapilitan siyang kinaladkad pababa ng kama.

Wala na siyang lakas para manlaban. "Saan niyo ako dadalhin?" mahinang tanong niya.

"Sabi ni Mr. Brown, ang mga tulad mo raw ay dapat pinaparusahan. Doon ka na lang sa kulungan magmuni-muni sa mga kasalanan mo!" Sapilitang dinala ng mga guwardiya si Sophie sa presinto.

Sa sandaling iyon, tuluyang nablangko ang isip ni Sophie.

Nagmakaawa siya nang husto na iligtas nila ang kanyang mga anak. Hindi pa ba sapat na iniwan siya ni Benjamin sa ere, at ngayon ay ipapakulong pa siya nito?

Naglabas ng mga legal na dokumento ang isang guwardiya. "Inutos ni Mr. Brown na patawan ka ng pinakamabigat na parusa! Mabubulok ka sa kulungan nang hindi bababa sa limang taon!"

Nang marinig ang mga salitang iyon, tuluyan nang naglahong parang bula ang natitirang pagmamahal ni Sophie para kay Benjamin.

Hindi—matagal nang gumuho ang relasyon nila noong mga panahong paulit-ulit na pinili ni Benjamin si Olivia kaysa sa kanya.

Niloloko lang ni Sophie ang sarili niya, desperadong umaasa na kung magtitiis pa siya nang kaunti, baka sakaling mapalambot niya ang pusong-bato nito.

Ngunit sinampal siya ng malupit na katotohanan. Sa paningin ni Benjamin, ni sa kalingkingan ay hindi siya maikukumpara kay Olivia.

Nakatulala lang si Sophie habang pinapakinggan ang mga pulis na pinag-uusapan ang patong-patong niyang kaso.

Wala na siyang natitira sa mundong ito kundi ang pag-aalala sa nawawala niyang kuya na si Simon Scott, at sa pangalawa niyang kapatid na si Steve Scott, na kasalukuyang nakakulong.

Ilang taon na ang nakalilipas, ang pamilya Scott ay kabilang sa nangungunang sampung negosyo sa Luminous City. Ngayon, wala na silang iniwang bakas.

Matapos ideklarang bangkarote ang pamilya Scott, walang-awang pinuntirya ni Benjamin ang lahat ng kanilang mga kamag-anak bilang paghihiganti.

Kumbinsido siyang si Sophie ang may kasalanan ng lahat. Kahit anong pagmamakaawa o pagpapaliwanag ang gawin niya, nauuwi lang ito sa wala.

Gusto ni Benjamin na maranasan niya ang impiyerno sa lupa na higit pa sa kamatayan.

Bumaon nang malalim ang matatalim na kuko ni Sophie sa kanyang mga palad. Kung malaman man ni Benjamin ang katotohanan sa mga nangyari noon, kahit lumuha pa ito ng dugo sa harap ng kanyang puntod, hinding-hindi niya ito mapapatawad!

Pinagsisihan niya kung bakit pa niya nakilala si Benjamin—sinira nito ang buong buhay niya!

Mabilis na naisampa ang mga kaso. Inaresto si Sophie sa salang pananakit at pambubugbog. Suot ang kahel na damit-preso, nakaposas ang mga kamay at paa, sumakay siya sa sasakyan ng pulis nang may malamig na determinasyon.

Sa buhay na ito, hinding-hindi na magkukrus pa ang landas nila ni Benjamin.