Kabanata 4

"Kayo po ba ang nakatatandang kamag-anak ni Simon?" tanong ni Aria. May bakas ng pag-aalinlangan sa kanyang boses habang sinusuri ang lalaking nasa kanyang harapan.

Mukha lang siyang kasing-edad ni Simon. Ngunit dahil sa kalmado nitong aura at matinding presensya, pumasok sa isip niya na baka isa itong iginagalang na nakatatanda sa pamilya Windsor.

Tipid na tumango ang lalaki at nagpakilala, "Tito niya ako, si Lewis Windsor."

Parang tinamaan ng kidlat si Aria pagkarinig sa pangalang iyon.

Hindi kinatatakutan ng mga tao si Simon dahil lang sa kung sino siya, o dahil sa mismong pamilya Windsor.

Ang totoong dahilan ay ang tito nitong si Lewis.

Siya ang nagpapatakbo ng Windsor Group na kumokontrol sa buong ekonomiya ng bansa. Bukod pa rito, siya rin ang Secretary of the Treasury na may hawak ng napakatinding kapangyarihan sa pananalapi!

Halos perpekto na sana ang lahat sa kanya, maliban sa isang bagay—paralisado ang kanyang mga binti kaya habambuhay na siyang nakakulong sa wheelchair.

Ayon sa mga bali-balita, naging marahas at mapag-isa raw ito dahil sa kanyang kapansanan. Bihirang-bihira siyang magpakita sa publiko.

Pero anong ginagawa niya rito?

Litong-lito si Aria. Ang mas nakakagulat pa, kamukhang-kamukha ni Lewis ang lalaking kasama niya kagabi—matangkad, matipuno, at may malalim at nakakahalinang boses. Pero hindi naman paralisado ang lalaki kagabi.

Nang maalala ang maiinit na sandaling iyon, biglang namula ang kanyang mga pisngi. Nakaramdam din siya ng kakaibang init sa kanyang dibdib.

Isang mahinang amoy ng aphrodisiac na pabango ang pumasok sa kanyang ilong. Napakunot-noo si Aria. Agad niyang napansin ang kakaibang amoy na iyon.

Walang pag-aatubiling naglakad siya papunta sa bintana at padabog itong binuksan. Hinayaan niyang pumasok ang sariwang hangin sa kwarto upang tangayin ang nakakasulasok na amoy.

Tahimik lang siyang pinagmasdan ni Lewis. May dumaang saglit na gulat sa mga mata nito.

Sa kanyang alaala, ang kanyang Clea ay malumanay at inosente. Ngunit ang Aria na nakatayo ngayon sa kanyang harapan ay kalmado at buo ang loob. Ang mabilis nitong pag-aksyon sa mga hindi inaasahang sitwasyon ay malayong-malayo sa babaeng nasa kanyang alaala.

"Matalino ka," sabi ni Lewis sa malalim na boses. Hindi matukoy kung pinupuri ba siya nito o may halong panghihinayang.

Mapaklang ngumisi si Aria, bakas ang pandidiri sa kanyang mga mata. "Sa dami ng pinagdaanan ko, kabisado ko na ang mga ganitong klase ng panlilinlang."

"Hindi ako ang may gawa niyan," sabi ni Lewis. Huli na nang may mapagtanto siya kaya medyo naantala ang kanyang pagpapaliwanag.

Agad siyang pinutol ni Aria, "Alam ko po."

Sa taas ng katayuan ni Lewis, na kayang yanigin ang buong siyudad sa isang salita lang, bakit naman siya bababa sa ganitong kaduming istilo?

Dapat pa nga siyang magpasalamat dito.

Kung hindi dahil sa lalaking ito, baka pinagsamantalahan na siya ni Duke pagkapasok pa lang niya sa lounge.

Kung bakit nasa lounge niya si Duke, halatang pakana iyon ni Laura. Ito lang naman ang may ganyang kasamang ugali na gustong sirain ang buhay niya.

Ilang beses na rin naman niyang naranasan ang mga walang-awang pamamaraan ni Laura noon.

Sandaling bumalot ang katahimikan sa pagitan nila.

Maya-maya'y biglang nagsalita si Lewis, "Magpakasal ka sa pamilya Windsor. Sa ganitong paraan, makakalaya ka na sa panggugulo nila. Ang kapangyarihan ng mga Windsor ay hindi kailanman mapapantayan ng pamilya Fisher."

Bakas sa tono nito ang isang pinal at hindi matatawarang awtoridad.

Natigilan si Aria. Hindi niya inaasahan na magmumungkahi ng ganito si Lewis.

Magpakasal sa pamilya Windsor? Nababaliw na ba siya!

Ayaw niyang isakripisyo ang sarili niyang kasal para lang takasan ang mga problema. At lalong hindi niya palalampasin ang mga ginawa nina Laura at Billy.

Isa pa, isang one-night stand lang ang nangyari sa kanila ni Simon. Paano naman hahantong iyon sa kasalan?

Kakaiba rin talaga ang Simon na 'yon. Pati ba naman ang isang one-night stand ay kinuwento pa sa tito niya?

Tumingin si Aria kay Lewis, litong-lito ang kanyang isipan.

Napakalaking tukso ng alok na ito para sa kanya. Ngunit dahil sa kanyang pride at respeto sa sarili, hindi siya basta-basta papayag sa ganitong kasunduan.

"Isang one-night stand lang po iyon. Hindi na kailangang akuin ng pamilya Windsor ang ganyang kabigat na responsibilidad," matapang na pagtanggi ni Aria.

"Isang one-night stand lang?" Biglang nanlamig ang mga mata ni Lewis dahil sa walang-pakialam na tono ni Aria, bagama't nanatiling blangko at walang emosyon ang mukha nito.

"Ito na ang pagkakataon mong baguhin ang tadhana mo," sabi niya. Malalim at puno ng misteryo ang kanyang mga titig, tila ba kayang-kayang basahin ang buong pagkatao niya.

"Bakit? Ano bang kailangan mo sa akin?" nag-aalangang tanong ni Aria, bakas ang pagdududa sa boses.

Hindi siya ipinanganak kahapon para isiping papasok ang isang tuso at makapangyarihang lalaking tulad ni Lewis sa isang kasunduang lugi siya.

Tila nabasa ni Lewis ang tumatakbo sa isip niya at tipid na ngumiti. "Ang mahalaga lang na malaman mo ay binibigyan kita ng pagpipilian. Kung ano man ang kapalit na gusto ko, labas na 'yon sa usapan."

May nakakakilabot na misteryo sa kanyang tono.

Napakagat-labi si Aria, gulong-gulo ang isip.

Nanariwa sa kanyang isipan ang lahat ng pait na dinanas niya nitong mga nagdaang taon—ang panloloko, ang paninira sa kanya, at ang pagkasira ng sarili niyang mukha na naging ugat ng kanyang walang-katapusang pagdurusa. Ilang beses na ba siyang nangarap nang gising na maibalik ang dati niyang ganda at magsimulang muli?

Pero ngayong abot-kamay na niya ang pagkakataon, bigla siyang kinabahan at nag-atubili.

"Hindi ko 'yan basta-basta matatanggap. Ayokong maging sunud-sunuran sa pamilya Windsor, at lalong ayokong maging tau-tauhan mo," matapang na pahayag ni Aria.

Bahagyang kumunot ang noo ni Lewis. "Iniisip mo bang ginagamit lang kita? Nag-aalok lang ako ng solusyon. Ano, wala ka bang balak na gumanti at pagbayarin ang mga taong sumira sa buhay mo?"

Ang malalim at mapang-akit niyang boses ay tila isang malambing na patibong na nanghihikayat.

Biglang sumagi sa isip ni Aria ang paghihiganti.

Matagal na niyang pinapangarap na durugin nang sadyang-sadya ang mga taong nanakit sa kanya at singilin sila nang buong-buo.

Ngunit sa tuwing naiisip niya ito, naaalala niya ang kanyang wasak na mukha, ang mga pangungutya at pandidiri ng mga tao sa kanya, kaya naman muli siyang pinanghihinaan ng loob.

"Mamatay man ako, aayusin ko 'to sa sarili kong paraan. Hindi ako aasa sa pamilya Windsor," buong-paninindigang sagot ni Aria. Hinding-hindi siya papayag na maging kasangkapan ng kahit na sino. Hindi niya isasangla ang kanyang dignidad at kalayaan para lang makapaghiganti.

Napangisi si Lewis nang may halong pang-iinsulto. "Kamatayan? Sus. Mamatay ka man ngayon, magpapakasaya pa rin sila at makakaligtas sa ginawa nila. Papayag ka ba sa ganoon?" Bakas ang pang-uuyam sa kanyang boses.

Natahimik si Aria.

Mariin niyang naikuyom ang kanyang mga kamao. Bumaon ang kanyang mga kuko sa sariling palad at nagdulot ng matinding kirot, ngunit tila namanhid na siya at wala nang maramdaman.

"Kung maaayos lang ang mukha mo, siguradong napakaganda mo. Lalo na 'yang mga mata mo," malumanay na sabi ni Lewis. Kalmado ang malalalim niyang mata, at tumagal ang titig niya kay Aria—isang titig na tila ba may ibang taong inaaninag mula sa kanya.

Napakunot-noo si Aria. Nakaramdam siya ng pagkailang at gusto sanang umiwas ng tingin, pero may kung anong mahika sa mga mata ni Lewis na humihila sa kanya para tumitig pabalik.

Wala siyang nagawa kundi ang tahimik na salubungin ang mga titig ng binata.

Napabuntong-hininga si Lewis. "Hay. Minsan, ang pagtanggap ng tulong ay hindi senyales ng kahinaan. Kapag hindi agad naagapan 'yang mukha mo, habambuhay na 'yang magmamarka. Ayaw mo na bang maibalik ang dati mong ganda?"

Sa pagkakataong ito, mababakas sa boses ni Lewis ang sinseridad at tunay na pag-aalala.

Tila kinurot ang puso ni Aria. Siyempre naman, gustong-gusto niyang bumalik sa dati ang mukha niya!

Sa nakalipas na mga taon, ang pagkasira ng kanyang mukha ang naging dahilan ng kanyang labis na pagdurusa at pang-aalipusta ng iba.

Isang napakalaking tukso ang alok na tulong ng pamilya Windsor at ang pangakong maaayos ang kanyang mukha.

Pero habang lalong nagiging nakakatukso ang mga alok ni Lewis, lalo rin siyang natatakot na basta-basta na lang pumayag. Alam niyang baka hindi niya kayang bayaran ang kapalit ng mga ito sa huli.

"Salamat na lang, pero hindi," pag-iwas ni Aria ng tingin, takot na baka magpadalos-dalos siya ng desisyon at tuluyang bumigay.

"Nirerespeto ko ang desisyon mo. Pero tandaan mo, sa mundong ito, walang permanenteng kaaway o kaibigan. Pansariling interes lang ang nananatili," makahulugang sabi ni Lewis habang kalmadong nakatingin sa labas ng bintana.

"A-ako..." muling napakagat-labi si Aria. Gulong-gulo siya kung dapat ba siyang maniwala sa mga sinasabi ni Lewis o kung tatanggapin ba niya ang tulong nito.

Muling tinitigan ni Lewis ang pamilyar at magaganda niyang mga mata. "Kapag pumayag ka, ipapatawag ko agad ang mga pinakamagagaling na doktor para asikasuhin ka. At bukod pa roon, tutulungan kitang mabawing muli ang negosyo ng pamilya ng nanay mo."