Kabanata 2

Pagkasabi ko ng mga salitang iyon sa gitna ng aking pagluha, ramdam na ramdam ko ang biglang pagbigat ng hangin sa paligid. Binitawan ako ni James, malamig ang ekspresyon ng mukha at mapangutyang tumawa. "Una, dinroga mo ako para may mangyari sa atin, at ngayon naman, ginagamit mo ang pagbubuntis para lokohin ako. Sophia, mayroon pa bang hindi mo kayang gawin?"

"Hindi ako nagsisinungaling sa'yo. Kakagaling ko lang sa ospital ngayon para magpa-checkup!" Natataranta kong paliwanag, pero malinaw na iba ang tumatak sa isip ni James.

"Pumunta ka ng ospital?"

Kung hindi ako pumunta sa ospital, paano ko makikita kung gaano kayo kalapit ni Amelia sa isa't isa, at paano ko maririnig ng sarili kong mga tainga na tinatawag kang "daddy" ni Isabella?

Napangiti ako nang mapakla sa sarili ko at dahan-dahang tumango. Matagal akong tinitigan ni James, hindi ko matukoy ang emosyon sa kanyang mga mata, at malamig ang kanyang boses nang magsalita. "Lagi akong gumagamit ng proteksyon. Imposibleng mabuntis ka. Sophia, habang binibigyan pa kita ng kaunting dignidad, mabuti pang magsabi ka na ng totoo ngayon din."

"Hindi nga ako nagsisinungaling sa'yo. Kung ayaw mong maniwala, tingnan mo pa." Nanginginig ang mga kamay na inilabas ko ang diagnostic report mula sa ospital at iniabot ito kay James, ngunit pinasadahan niya lang ito ng tingin at pagkatapos ay may tinawagan sa telepono. "Robert, pakidala ang mga gamit pang-pregnancy test at pumunta ka rito ngayon din."

Ang Robert na tinutukoy ni James ay si Robert Davis, ang pribadong doktor na kinuha ng pamilya Smith. Napakagaling niya at siya ang partikular na nakatoka sa pag-aalaga sa lola ni James na si Indigo Smith. Malaki ang tiwala ni James sa kanya.

Dahil ilang taon na kaming kasal, nakuha ko agad ang ibig sabihin ni James.

"James, ganoon ba talaga ako kasama sa paningin mo? Kahit na ipinakita ko na sa'yo ang report ng doktor, hindi ka pa rin naniniwala at kailangan mo pang papuntahin si Robert para siya mismo ang sumuri sa akin?"

"Ano pa nga ba?" mapangutyang ngisi ni James. Ang pandidiri at pagkamuhi sa kanyang mga mata ay tila mga patalim na humihiwa sa akin.

"Sophia, kung ano ang itinanim, siya ang aanihin. Noong araw na gumamit ka ng maruruming taktika para lang makasal sa akin, dapat handa ka na ring harapin ang lahat ng ito."

Sa puso niya, hinatulan na niya akong nagkasala. Kahit ano pang sabihin ko, hinding-hindi siya maniniwala sa akin.

Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ako na ang pinakakatawa-tawang payaso sa buong mundo. Pero habang pinagtatawanan ko ang sarili ko, nagsimulang mag-init ang mga mata ko. Pinunasan ko ang aking mga luha at dahan-dahang hinaplos ang patag ko pang tiyan, pinapagaan ang sarili kong loob.

Ayos lang. Kapag dumating si Robert at sinuri ako, malalaman din ni James na hindi ako nagsisinungaling sa kanya. Magiging kasing-saya ko rin siya, at sabik na aabangan ang pagdating ng batang ito.

Pero...

"Mr. Smith, hindi po buntis si Mrs. Smith. Ito po ang test report, pakitingnan na lang."

"Paano nangyari 'yon? Robert, baka nagkamali ka?"

Nanigas ang buo kong katawan. Mabilis akong bumaba mula sa kama, nanginginig ang boses ko.

"Nang magpa-checkup ako sa ospital kanina, malinaw na sinabi ng doktor na tatlong linggo na akong buntis. Kung ayaw mong maniwala, tingnan mo ang report na 'to!"

Pilit kong isiniksik ang diagnostic report sa mga kamay ni Robert. Halos mabaliw na ako sa taranta at nagbabadya na namang tumulo ang mga luha ko, ngunit mabilis at walang-gana niya lamang itong tiningnan, at may nakatagong kahulugan sa kanyang boses.

"Mrs. Smith, hindi ko po alam kung paano ninyo nakuha ang report na ito, pero ang masasabi ko lang po ay hindi kayo buntis. Kung ayaw niyo pong maniwala, tingnan niyo po mismo." Iniabot niya sa akin ang bagong print na ultrasound report. Kung saan dapat mayroong maliit na sanggol, ngayon ay blangko at walang laman. Para akong tinamaan ng kidlat, nanlalaki ang mga mata at hindi makapaniwala sa aking nakikita.

"Hindi 'yan totoo. Buntis ako. Paanong mawawala ang anak ko? Robert, baka naman nagkamali ka lang?"

"Misis Smith, mahigit sampung taon na po akong naninilbihan sa pamilya ninyo. Ako pa nga po ang nag-alaga kay Señor Hayden Smith noong mga huling araw niya. Sa sinasabi po ninyong 'yan, pinagdududahan po ba ninyo ang kakayahan ko o ang mismong pamilya Smith?"

"Hindi naman sa ganoon, kaya lang..."

"Tama na!" galit na putol sa akin ni James, na ikinagulat maging ni Robert.

Lumapit siya sa akin na madilim ang mukha, at nanlilisik sa lamig ang kanyang mga mata. "Sophia, nasa harapan mo na ang ebidensya, pero nagagawa mo pa ring magsinungaling. Wala ka na ba talagang kahihiyan?"

"Hindi ako nagsisinungaling sa'yo, James, parang awa mo na, maniwala ka sa akin!" Puno ng takot at kawalang-pag-asang umiling-iling ako.

Ang batang ito—nang magpasuri ako, kitang-kita ko siya roon. At ang mga nararamdaman ng katawan ko nitong mga nakaraang linggo, imposibleng gawa-gawa lang iyon ng isip ko.

Pero bakit sasabihin ni Robert na hindi raw ako buntis?

May problema kaya sa baby ko kaya nagkamali ang diagnosis?

Habang lalo ko itong iniisip, lalo akong kinikilabutan sa takot. Nanginginig kong hinawakan ang manggas ng damit ni James. "Puwede bang patingnan mo ulit kay Robert? Nag-aalala ako sa baby natin..."

Walang sabi-sabing sinakal niya ako. Sa sobrang sakit ay nawalan ako ng boses, at halos hindi na ako makahinga.

Sa ganitong kalapit na distansya, kitang-kita ko ang nag-aapoy na galit sa mga mata ni James, na animo'y gusto niya akong patayin. "Sophia, kung gusto mo pang manatili sa pamamahay ng mga Smith, tigilan mo na ang mga kalokohan mo! Dahil kung hindi, hindi kita sasantuhin!"

"James, 'yung bata..." Wala na akong ibang inisip kundi ang kaligtasan ng anak ko. Nagpumiglas ako para muling hawakan ang manggas niya, pilit na inilalabas ang ilang salita para magmakaawa.

Kasabay nito, biglang nag-ring ang cellphone ni James.

"James, pumunta ka rito, bilis! Nilalagnat na naman si Isabella!"

"Huwag kang mag-alala, papunta na ako!"

Pagkarinig sa umiiyak na boses ni Amelia, biglang nag-iba ang timpla ng mukha ni James. Padabog niya akong binitawan at nagmamadaling umalis kasama si Robert, na hindi man lang lumilingon pabalik.

Bumagsak ako sa sahig na parang isang sirang manikang basahan. Habol ko ang aking hininga. Matapos ang ilang sandali, dahan-dahan kong inabot ang cellphone ko.

Hindi biro ang makakuha ng appointment kay Dra. Evelyn Thomas, ang pinakasikat na obstetrician sa siyudad, lalo na sa ganitong dis-oras ng gabi.

Kailangan ko pang gumamit ng kaunting computer coding nang mabilisan para lang makasingit sa schedule niya. Marahan kong hinaplos ang aking sinapupunan.

Kahit ano pa ang sabihin ni Robert, buo ang paniniwala ko na may isang munting buhay na lumalaki sa sinapupunan ko.

Anak ko ito, eh. Paanong hindi ko mararamdaman bilang isang ina ang presensya ng sarili kong anak?

Sa klinika ng obstetrics.

"Congratulations, Miss Brown. Tatlong linggo ka nang buntis." Ang malumanay na boses ni Dra. Evelyn ay tumugma sa eksaktong diagnosis ng ospital kahapon. Kinakabahan akong nagtanong.

"Kumusta po ang baby ko?"

"Huwag kang mag-alala, malusog ang paglaki ng fetus. Kaya lang, medyo mahina ang pangangatawan mo. Kailangan mo ng sapat na nutrisyon at tamang pahinga."

Maayos ang kalagayan ng anak ko.

Nakahinga ako nang maluwag dahil sa balitang ito, at tila nabunutan ng tinik ang dibdib ko. Nag-atubili muna ako, bago ko inilabas mula sa bag ko ang ultrasound report na ibinigay sa akin ni Robert kagabi.

"Puwede po bang pakitingnan ito, Doktora? Bakit po nakalagay sa report na ito na hindi raw ako buntis?"