Kabanata 5 5

Iniisip ko pa rin ang katawan niya—nanginginig pa sa latak ng sarap matapos siyang labasan, nakatirik ang utong, at basang-basa ang pagitan, handang-handa. Gaano kaya niya kagustong siya ang nasa upuang ’to, nasasakal ng titi ko?

Putang ina.

Humihigpit ang bayag ko. Umaakyat ang sarap mula sa pinakailalim ng gulugod ko. Bihira akong maanghang nang ganito—’yung tipong ilang minuto lang, sasabog na—pero wala pa akong naranasang ganito.

“Putang ina, perpekto ang bibig mo,” puri ko, pero si Caterina ang kausap ko sa isip. “Sipsipin mo ’ko—matigas, malalim.”

Itinulak ko pa ang sarili ko sa mukha ni Chelsea. Nakasandal ang bayag ko sa baba niya, at pinirmi ko ro’n, nilalasap ang pagpupumiglas niyang pigilan ang sarili niyang kontrol. Maya-maya, naawa rin ako at umatras, binigyan siyang makahinga, pero ’di ko inaalis ang titig ko kay Caterina.

’Yung matatamis, inosenteng asul na mata—nakatingin pabalik sa’kin. Gusto kong mapuno ’yon ng luha. Gusto kong makita ang pisngi niyang humihigop paloob, ang labi niyang namamaga at nakabalot sa titi ko habang tumutulo ang laway at semilya sa baba niya. Sapat na ’yung nag-iikot na imahen sa isip ko para itulak ako sa dulo.

Hinugot ko ang titi ko sa basang bibig ni Chelsea—may tunog pang pop—at hinawakan ko, mas mabilis kong hinimas. “Putang ina, buksan mo ’yung bibig mo at ilabas mo dila mo. Lalabasan kita sa mukha.” Hindi tanong—utos.

Sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Caterina, ’yung munting pasaway, kinakagat ang ibabang labi niya. Do’n ako tuluyang nadala. Do’n dumaan ang huling bugso ng pwersa sa bayag ko at sumabog ako. Humigpit ang mga kalamnan sa tiyan ko, at kumuyom ang mga daliri ng paa ko sa sementong kinatatayuan ko. Si Caterina lang ang nakikita ko sa isip ko. Inosente. Matamis. Ang maganda niyang mukha, pinipintahan ng tamod ko. Diyos ko. Gagawin ko siyang marumi—sa sobrang sarap.

“Puuuutang ina,” ungol ko, habang bumulusok ang mga bugso ng semilya mula sa dulo, tumalsik sa mukha ng babaeng nasa harap ko. Bawat patak, para sa mala-anghel na nilalang sa kusina, na hindi niya namamalayang ibinunyag na niya ang tunay niyang ugali.

“Mmm…” ’Yung ungol malapit sa tuhod ko ang humatak ng atensyon ko palayo kay Caterina. Kung hindi dahil sa tunog na ’yon, nakalimutan ko na sana ang blondang nasa harap ko. Kakalabas ko lang ilang segundo ang nakalipas, at ang nakasanayan kong sagot, nasa dulo na ng dila ko.

Kahit anong gawin ko o ilang date pa ang pagdaanan ko, wala pa rin akong nakikilalang babae na hindi ako binabagot. No’ng matukoy ko ang presensya ni Caterina, parang naglaho ang lahat ng iba pa. Pero hindi ko puwedeng iwan si Chelsea na ganyan. Ang kupal naman no’n.

“Diyan ka lang. Kukuha ako ng tuwalya.”

Kumuha ako ng tuwalya mula sa tumpok sa tabi ng pool para tulungan si Chelsea punasan ang mukha niya. Paglingon ko sa bahay, wala na si Caterina—at may kung anong gumapang na kaba sa dibdib ko. Isinuot ni Chelsea ang magaan na bestidang koton at sandalyas na suot niya kanina, at inakay ko siyang pumasok para mag-ayos sa banyo.

Hindi na ako nagulat na nawala si Caterina sa kusina. Hindi ko mapigilang tumuon sa puwestong inuupuan niya kanina habang inihahatid ko si Chelsea sa powder room. Habang hinihintay kong matapos siya, nagpaayos ako sa driver na ilabas ang kotse.

Paulit-ulit bumabalik ang isip ko kay Caterina. Iniisip ko siyang nagtatago sa kuwarto ni Tatiana, naghihintay kung pagsasabihan ko ba siya tungkol sa nakita niya. Napatawa ako sa sarili ko. Akala ko gagabihin sila—uuwi nang pasikat na ang araw, medyo lasing at pasuray—gaya ng gawain ko noong bente-uno ako.

Kung alam ko lang na uuwi sila nang maaga, baka nagdalawang-isip ako sa ginawa ko sa tabi ng pool.

Responsable si Caterina, mabait, at parang inosente. Hindi ko inasahan na interesado siyang manood. Ano pa kayang ibang sikreto ang tinatago niya? Baka ang isang mas matanda, mas bihasang kapareha ang makakapagbukas sa kanya ng mundong hindi pa niya nasusubukan.

Halos hindi ko kayanin ang ideya ng puwede kong ituro sa kanya—at ng puwede kong gawin sa kanya.

“May kotse nang naghihintay sa labas,” sabi ko kay Chelsea paglabas niya ng banyo.

Ngumiti siya, kumikislap ang ngipin. “Iniisip ko sana… baka puwede pang isang inom. Upo tayo, kwentuhan, mas magkakilala pa.” Nakakaakit ang pag-asa sa mukha niya, pero hindi sapat para magbago ang isip ko.

Maganda siya—mahaba ang blondang buhok at payat ang hubog—pero hindi siya ang tungkol sa gabing ’to. Sinusubukan niyang ipagpaliban ang wakas, pero hindi matatapos ang gabing ito na siya ang nasa kama ko.

“Ayokong maging bastos, Chelsea, pero alam mo naman ang usapan,” sabi ko, pilit na mahinahon.

“Umaasa lang ako na baka ngayon… iba,” mahina niyang sagot.

Hindi ako sumagot. Para saan pa? Walang magbabago. Matagal ko nang natutunan na kapag may pera ka at may pangalan, lahat ng parte ng buhay mo puwedeng gamitin laban sa’yo—lalo na pagdating sa kama. Walang nananalo kapag sinusubukan kang bitagin ng babae gamit ang anak.

Naintindihan ni Chelsea ang ibig sabihin at umalis nang walang reklamo. Isinara ko ang pinto sa likod niya at nagpatuloy, pero ang isip ko—nasa ibang lugar na.