LINGGO

"Hindi." Bumigat ang salitang ’yon sa hangin. Hindi ko ’yon tinatanong dati kasi alam kong hindi ’yon legal, at sa ganitong hanapbuhay, kapag masyado kang mausisa, puwede kang mapaslang. Ang mga mata ko, sapat na ang nakita sa Bunny Rabbit para malaman kung kailan dapat manahimik at makialam sa sarili kong buhay. Pero pamilya si Jon, kaya kailangan kong umusisa. "Ngayon tuloy, iniisip ko… paano mo sinimulan ’tong negosyo mo?"

"May ginawa akong punyetang kasunduan kay Jeremy apat na taon na ang nakakaraan—"

"Putang ina mo, Jon." Sa pangalang Jeremy pa lang, umaakyat na ang suka sa lalamunan ko. Hindi ko pa siya nakikita kahit kailan, wala akong kaalam-alam kung ano itsura niya. Pero sapat na ang mga pabulong na usapan ng mga staff. Siya ang may hawak ng droga sa Boston—kumikilos na parang anino: bihirang makita pero laging nandiyan. Kapag binangga mo, nawawala ka na lang. Tapos. "Ikukuwento mo sa’kin ’yung deal n’yo ni Jeremy."

"Cerci… ako—"

"Ikaw ano? Hulaan ko. Pinahiram ka niya ng pera para masimulan ’to, tapos kapalit, pinagamit mo ’yung club mo para kumita siya ng ilegal. Sabihin mo nga, paano ka naubusan? Saan pumalya? Hindi mo na kayang bayaran ’yung hulog niya?"

"Paano mo alam ang la—"

"Jon, tanga ka, pero hindi ako," singhal ko, sumisikip ang dibdib ko sa galit. "Magkano utang mo kay Jeremy?"

"Hindi ko puwedeng sabihin—"

"Anong ibig mong sabihin, hindi mo puwedeng sabihin?"

"Marami."

"Magbigay ka ng numero, Jon!"

"Tatlong daan."

"Tatlong daan?"

"Ibig kong sabihin… tatlong daan at sampung libo."

Parang umikot ang paningin ko. "Puwede bang ulitin mo ’yung halaga?"

"Tatlong daan, sampung libo—"

"Ano’ng klaseng—?"

"Tumulong akong maglipat ng ilan sa mga produkto niya dito."

Pinilit kong ngumiti at inabot ang bag ko, nanginginig ang mga kamay. "Salamat sa impormasyon. Ayos naman katrabaho ka, Jon, pero alis na ’ko. Kailangan kong umalis bago pa ’ko madamay sa gulo—"

"Nadamay ka na," sigaw niya sa likod ko habang papatalikod na ’ko.

"Anong sinabi mo?"

"Inilagay ko pangalan mo bilang co-founder."

"Putang ina! Ano’ng ginawa mo?!"

Lunok siya nang lunok, halatang bumibigat ang lalamunan. "Nung itinatag ’tong club, kailangan kitang ilista bilang co-founder, just in case may mangyari. Ikaw ’yung tatayo para lumaban at sumuporta sa’kin. Ikaw lang pamilya ko—"

Pagkalabas na pagkalabas ng mga salitang ’yon sa bibig niya—mga salitang punô ng panggigiit at pagmamanipula—may pumutok sa loob ko. Sumugod ako, inurong ang braso ko, kinuyom ang kamao, at sinuntok ko siya nang buong lakas sa sikmura. Natumba siya mula sa upuan, hingal na hingal.

"Aray, punyeta, Cerci!" ungol niya, hawak ang tiyan. Kumapit ako sa counter para may puwersa, saka ko siya sinipa sa tagiliran. "Cerci, tama na, pakiusap! Ang sakit! Tama na!"

"Putang ina mo, Jon!"

Tuloy-tuloy ang sipa ko hanggang sa yakapin ako ni Ken, ’yung bouncer, at pigilan. Pero hindi pa ’ko tapos—nagpumiglas ako, pilit pa ring tumatama ang paa ko. "Bitawan mo ’ko! Gusto kong patayin ’tong gagong ’to! Bitawan mo ’ko, Ken!" Nanginginig ang buong katawan ko sa galit. "Hindi lang pala ako niloloko mo sa napakabasurang sahod, co-founder pa ’ko na nakapatong sa napakalaking utang! Punyeta ka! Tapos ako!"

"Cerci, kalma," sabi ni Ken, hinihila niya ’ko palayo sa nakabulagtang katawan ni Jon. "Huminga ka lang! Aayos din ’yan."

Humigop ako ng putol-putol na hininga, kumakabog ang dibdib ko na parang pusang nasukol. Pero pucha, ang sarap palang masuntok si Jon. Matagal ko nang gustong gawin ’yon, at ngayon, sa wakas, nagawa ko rin.

“Ken, okay lang ako.”

“Sure ka?”

“Oo. Salamat.” Dahan-dahan niya akong binitiwan at tinulungan akong umupo.

“Cerci—”

“Huling beses na ’to na gusto kong marinig mula sa’yo. Seryoso ako,” singhal ko, itinuturo si Jon habang pasuray-suray siyang lumalapit sa’kin, kumakapit ang dugo sa mapusyaw niyang asul na polo. “Asikasuhin mo ’yang kalokohan mo kung kani-kanino ka man! Puta! Puta! At ilabas mo ’ko sa gulong ’to, Jon, kundi isinusumpa ko, hahanapin talaga kita. Naiintindihan mo ’ko?”

“Okay.”

“Duwag kang putang ina!” Dinagit ko ang bag ko at rumatsada ako papunta sa pangunahing pinto, huminto lang para lumingon isang huling beses. “Bago ko makalimutan—resign na ’ko! Tang ina mo!”

Tapos na si Mary Poppins sa kagaguhang ’to.

Lunes:

“Sandra, please, kahit anong trabaho, okay na!” Sobrang desperado ko na sa trabaho, napilitan akong magmakaawa. “Handa akong gawin kahit ano—mag-utos, tumakbo ng kung anu-ano, kahit ano’ng ipagawa mo. ’Wag lang sobrang layo, pero kailangan ko ng trabaho, as in ngayon na.”

“Cerci, mahal kita, alam mo ’yan. Sobrang na-appreciate ko yung pagtulong mo sa’kin makatakas kay Max—”

“Pero…” Alam ko na, may kasunod na “pero” ’yang mga salitang pampalubag-loob lang.

“Pero mabilis kang uminit ang ulo kapag may nang-aasar sa’yo.”

“Hindi naman totoo ’yon!”

Tiningnan niya ’ko nang seryoso bago niya sagutin ang tumutunog na telepono. “Hello, Sandra’s Sparkling Maids, paano po kami makakatulong? Opo… yes. Hindi ko po sure… iche-check ko po at babalikan ko kayo. Salamat po.”

Tatlong taon na ang nakalipas, kilala si Sandra bilang “Spice” sa club—siya lang ang dancer na kayang mag-aerial split habang umiikot, suot ang seven-inch na takong. Kung titingnan mo siya ngayon, hindi mo mahuhulaan ang dating siya. Naka-plantsa siyang blusang may ruffles at cardigan, may salamin na nakapatong sa ilong, buhok na nakapusod nang maayos—yung tipong pang-opisina, pang-propesyonal. Kayang-kaya niyang magpanggap na parang admin sa eskwelahan. Napangiti ako sa loob-loob ko, may halong yabang at tuwa sa kung ano na siya ngayon.

“Sorry, ano nga ’yung sinasabi mo?” tanong niya matapos ibaba ang tawag.

“Sinasabi ko, hindi ako madaling magalit.”

“Cerci, tinutukan mo ng baril sa mukha yung ex-husband ko.”

“Oo, pero hindi naman totoong baril ’yon! Inaabuso ka niya, jusko. Paano mo ’yan magagamit laban sa’kin ngayon? Pinoprotektahan lang naman kita!”

“Okay, naaalala mo nung sinuntok mo yung lalaking ’yon sa club kasi hinawakan yung puwet mo?”

“Ako… Diyos ko, Sandra.”

“O yung pagkakataon na tinakot mo yung dancer na nagnanakaw sa club?”

“Please, tigilan mo nga. Pinapalabas mo lahat ng ginawa ko parang isa akong kriminal na bayolente. Lahat ng ginawa ko—”

“Alam ko. Ginawa mo ’yon para protektahan tayo. Alam ko, Cerci. Mabuti kang tao… at isa ka rin sa pinaka-disesenteng taong nakilala ko sa club. Pero hindi na ’to strip club—negosyo ko ’to. Hindi ko pwedeng isugal na aatakihin mo yung kliyente ko o magiging masungit ka kapag nagreklamo sila. Kung may magsabing hindi sapat ang linis ng bintana nila, ang kailangan mo lang gawin, linisin ulit. Pinaghirapan kong buuin ’tong pangalan ng kumpanya. Dito, reputasyon ang puhunan.”

“Sandra, sumpa, hindi mangyayari ’yon dito. Magtatrabaho ako nang todo. Kailangan ko talaga ’tong trabaho.”

“Sige na nga,” sabi niya, tinitigan ako bago siya bumuntong-hininga na parang napapagod na makipagtalo.