CERCLE

CERCI:

Dalawang buwan.

Labing-apat na araw.

At sandamakmak na oras na hindi ko na mabilang.

Dalawang buwan na akong kasambahay sa penthouse na ’to sa 4323 R Beverly Hills, pero ni hindi ko man lang alam kung sino ang nakatira rito. Kung hindi lang dahil sa lintik na lingguhang tambak ng maruruming damit na kailangang labhan, iisipin ko talagang abandonado ang lugar. Halos hindi naman nagkakakalat dito—minsan may nakakalat na kurbata at medyas sa sahig, gusot ang kama, may mga baso ng kape na iniwan sa mesa, mga pinggang hindi nahugasan sa lababo, at siyempre, ‘yung alikabok na parang may sariling buhay. Pero kahit kailan, hindi ko pa nakikita ang may-ari ng penthouse na ’to.

Wala ring kahit anong litrato sa bahay, kaya hindi ko maiwasang mag-isip nang kung anu-ano. Paulit-ulit akong bumabalik sa “bawal” na kuwartong nakatago sa likod ng pintong kulay tsokolate—may kakaiba roon, parang may misteryong hinahamon akong hulaan. Baka serial killer ang amo ko, o kaya kung sinong baliw na adik sa sex na may kuwartong punô ng sex dolls. Kahit ano, puwede. Sapat na ‘yung mga naiisip ko para hindi ko subukang pumasok doon.

“Baka isa siya sa mga mayayamang doktor na nagha-harvest at nagbebenta ng organs ng tao,” bulong ko sa sarili ko. Sa dami ng underwear sa laundry, napagpasyahan kong lalaki ang may-ari—HE talaga. Napapa-oo ako sa ulo, sabay tugtog ng kanta ni John Bon Jovi sa headphones ko habang maingat kong tinutupi ang mga bagong plantsang polo. Sarap na sarap ako sa maliit kong mundo, hanggang sa paglingon ko—siya… hindi, sila—halos tumalon ang puso ko sa gulat.

“Living on a prayer…” tuloy pa rin ang kanta sa tenga ko habang nakatayo ako roon, natulala sa hallway na parang binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko maialis ang tingin ko habang minamadali nilang hubarin ang damit ng isa’t isa.

Dalawang lalaki—teka! Para silang dalawang modelong pinapangarap ko lang at pinagdadasal na sana ma-date ko. Anim na talampakan ang taas, ‘yung isa kulot ang itim na buhok, ‘yung isa naman nakahubad na ng pang-itaas, ang mga maskuladong braso nila nakapulupot sa isa’t isa, nagsasayad ang mga matitikas na dibdib at mga six-pack nilang parang hinubog sa bato. Naghalikan sila nang malalim, parang doon nakasalalay ang buhay nila habang naglalaro ang mga dila. ‘Yung kulot ang buhok, ipinasok ang kamay sa boxer ng isa at inilabas ang titi nito—matigas na, mahaba at makapal, handang-handang pasukin. Hinalikan niya ang pisngi ng kapareha niya, tapos dahan-dahang bumaba sa leeg.

Sa panonood ko pa lang, parang may kumukulong init sa loob ko—nabasa ako. Putang ina, nakakabaliw, ang init, at hindi ko mapigilang tumitig. Totoo ba ‘to? Hindi ko na alam. Hindi tumigil sa leeg ang lalaking kulot; mabilis siyang bumaba sa gitna ng six-pack ng lover niya. Habang hinahalik-halikan niya ang katawan nito, abala pa rin ang kamay niya sa paghimas sa titi ng kapareha niya. Mula sa kinatatayuan ko, rinig ko ang tunog.

Diyos ko… naku po. Bumaba pa siya, at sinimulan niyang dilaan ang dulo ng titi na parang batang dumidila ng lollipop—parang sarap na sarap siya. Nakanganga ako.

“Ah…” Shit. Sobrang tigang ko, muntik ko nang hawakan ang sarili ko. Hindi ko sinasadya pero hindi ko mapigil. Nahuli akong nakatingin ng lalaking may maikling diretso ang buhok at kulay-abong mga mata, kaya tumayo siya mula sa sahig. Sa itsura niya, alam kong hindi siya masaya, pero ‘yung partner niya, tumingin lang sa akin at tumayo rin. “Sorry,” nasabi ko, tapos kumaripas ako sa hallway bago pa sila makapagsalita.

Wala na akong matinong isip—takbo lang ako nang takbo, kasingbilis ng kaya ko, tapos isinara ko ang pinto sa likod ko.

“Diyos ko,” sabi ko, pilit kong kinakalma ang sarili ko habang sumandal sa elevator. Ang nasa utak ko lang noong sandaling ‘yon, ‘yung eksenang nakita ko.

Ang nakita ko sa kuwartong ‘yon, habang-buhay nang tatatak sa utak ko. At ‘yung kantang “Living on a Prayer” ni John Bon Jovi—nasira na para sa ’kin, lalo’t tuloy-tuloy pa rin sa headphones ko.

Takbo ako nang takbo hanggang lobby, saka ko lang chineck ang handbag ko at doon ko na-realize: yakap-yakap ko pa rin ang mga polo ng kliyente, at naiwan ko sa taas ang pitaka ko. Putang ina!

Punyeta, punyeta, punyeta! Bakit?! Kailangan kong bumalik sa taas—nasa pitaka ko ang bus pass at mga susi ng bahay. Pero pakiramdam ko hindi ko kaya, at hindi ko rin alam kung bakit. Ang dami ko nang nakitang nagse-sex sa clubhouse—hindi naman ako naiiskandalo sa mga ganito. E bakit ngayon, parang ewan ako sa “maliit” na bagay na ‘yon?

“Cerci, hindi ka nag-iisip nang maayos, sige na,” saway ko sa sarili ko. “Akyat ka lang, kunin mo gamit mo.”

Pumihit ako sa kabila, dumiretso sa security stand, at umupo. Siguro maghihintay muna ako ng isang oras bago ako pumasok ulit. Ayokong makaistorbo sa… ginagawa nila.

“Ms. Lannister?” tawag ng guwardiya mula sa pwesto niya.

“Opo?” sagot ko.