Kabanata 3 Gng. Windsor

Kinakabahang luminga-linga si Daisy, halatang-halata ang pag-uusisa sa kanyang boses. "Jason, sigurado ka ba talaga na lounge ito nung masamang lalaki? Hala, paano kung mali tayo ng napasukang kwarto?"

Walang kaabog-abog na sumagot si Jason, punong-puno ng kumpiyansa. "Imposible. Inimbestigahan ko na ang kwartong 'to. Nakareserba lang 'to para sa masamang lalaking 'yon."

Habang nagsasalita, itinuro niya ang nameplate na nakapatong at kitang-kita sa ibabaw ng mesa.

VIP Guest—Charles.

Inilabas ni Jason ang isang marker na kanina pa niya inihanda. Agad niya itong pinagsusulatan.

"Napakasalbahe niya! Sinuman ang manakit sa Mommy ko, siguradong may kalalagyan."

Matapos isulat ang "Salbahe" sa nameplate, hindi pa rin nakuntento si Jason. Gumuhit pa siya ng isang malaking aso sa likod nito.

Inosenteng nagtanong si Daisy, takang-taka. "Pero Jason, anak tayo ng salbaheng 'yon, 'di ba? Kung aso siya, eh 'di ba ibig sabihin tuta tayo?"

Muntik nang mabulunan si Jason sa sariling laway, at napaubo nang dalawang beses.

"Anak din naman tayo ni Mommy ah, at mababait tayong bata. Hayaan mo na lang na siya lang mag-isa ang maging aso."

Seryosong tumango si Daisy. "Sabagay, tama ka."

Kinuha niya ang marker mula kay Jason. Gumuhit din siya ng sarili niyang aso sa likod ng nameplate.

Nagkatinginan ang dalawang bata at sabay na humagikgik sa tuwa.

Samantala, sa kabilang lounge.

Kumatok si Diana bago pumasok. Nakita niya ang direktor ng ospital na si Joseph Jones, na nakaupo sa sofa. "Mr. Jones, ipinatawag niyo raw po ako."

Agad na nagliwanag ang mukha ni Joseph at ngumiti nang malapad. "Zoey, nandiyan ka na pala. Matagal nang nakikipaglaban sa malubhang sakit si Mrs. Young, at umaasa si Mrs. Windsor na ikaw mismo ang mag-oopera sa kanya. Sabihin mo lang kung magkano, walang problema."

Nang matapos magsalita si Joseph, saka lang napansin ni Diana si Laura na nakaupo sa di-kalayuan.

Balot na balot ng mamahaling alahas at bihis na bihis si Laura. Tiningnan niya si Diana mula ulo hanggang paa, bakas sa mga mata nito ang hindi maitagong pangungutya at pandidiri.

Ito pala ang ipinagmamalaking sikat na doktor na si Zoey. Bilib na bilib pa naman si Laura sa mga naglalakihang credentials nito noon. Pero ngayon, mukhang isa lang pala itong dalaga na sumikat dahil sa puro pasikat at usap-usapan.

Ano namang ibubuga sa panggagamot ng isang ganito kabata?

At nakasuot pa ito ng maskara, halatang walang lakas ng loob na iharap ang sariling mukha.

Kusang napakuyom ang mga kamao ni Diana sa loob ng kanyang manggas. Biglang nanumbalik ang mapapait na alaala limang taon na ang nakararaan—noong walang pag-aalinlangang tinalikuran siya ni Charles para lang iligtas si Laura. Alam nitong ipinagbubuntis niya ang kanilang mga anak. Pero para kay Charles, ang tatlong buhay nila ay walang binatbat sa nag-iisang buhay ni Laura.

Matapos niyang palabasin na patay na siya, hindi na nag-aksaya pa ng panahon si Charles at agad na pinakasalan si Laura.

Nakakatawa lang isipin ang titulong "Mrs. Windsor."

Hindi panahon ang lunas sa lahat ng bagay. Hindi lahat ng sugat ay kayang paghilumin ng paglipas ng mga taon.

Kahit maghilom man ang sugat, naiiwan pa rin ang peklat. At sa kaunting sagi lang, manunumbalik ang nakakapasong sakit.

May pagmamalaking kinuha ni Laura ang medical folder at inabot ito kay Diana. "Ikaw pala si Zoey. Masyado kang bata kumpara sa inaasahan ko. Heto ang case file ni Mrs. Young. Kung magiging matagumpay ang operasyong ito, bibigyan kita ng malaking tip bukod pa sa bayad mo sa pag-oopera."

Tiningnan lang siya ni Diana nang may malamig at kalmadong mga mata. Wala itong ginawang hakbang para abutin ang folder.

"Wala akong natatandaang pumayag akong tanggapin ang kasong ito."

Ang mapagmataas at nagmamando nitong tono ay parang isang donyang nanenermon ng kanyang katulong.

Ilang taon ding nagtago si Diana sa ibang pangalan. Kailanman ay hindi niya ipinakita ang kanyang tunay na mukha, para lang iwasan ang anumang koneksyon sa pamilya Windsor. Kaya paano niya ngayon tatanggapin ang operasyong ito?Kahit tapatan pa nila ang bayad sa operasyon at dagdagan ng tip, o kahit gaano pa kalaki ang halaga, hinding-hindi ito tatanggapin ni Diana.

Nanlaki ang mga mata ni Laura sa hindi makapaniwala at padabog na ibinagsak ang medical file sa mesa.

"Aba, dapat nga magpasalamat ka pa't ikaw ang pinili ko para sa operasyong 'to. Kilala mo ba kung sino si Mrs. Young? At kung sino ako?"

"Isa ka lang hamak na doktor! Mga alta-sosyedad kami!"

Pinasadahan lang ng tingin ni Diana ang nag-aalburotong si Laura bago bumaling kay Joseph.

"Mr. Jones, may iba pa po akong aasikasuhin. Mauuna na ako."

Naiipit sa sitwasyon si Joseph, palipat-lipat ang tingin kina Diana at Laura.

Ginastusan niya nang malaki makuha lang si Diana mula sa ibang bansa; halos siya na ang nagdadala ng pangalan ng ospital. Bukod pa roon, sunud-sunod ang paghakot ni Diana ng malalaking parangal kamakailan. Pero asawa ni Charles si Laura, at hindi niya rin pwedeng banggain ang ginang.

Akmang tatalikod na sana si Diana para umalis, pero mabilis na humarang si Laura sa daanan niya.

"Huwag mo nga akong daanin sa pagmamalinis mo. Kaya ka lang naman nag-iinarte nang ganyan kasi kulang pa ang bayad, 'di ba? Magbigay ka ng presyo."

"Ang daming sikat na doktor dito sa Pilipinas at sa ibang bansa. Kung hindi lang ikaw ang mismong ni-request ni Mrs. Young, sa tingin mo ba magsasayang ako ng laway sa isang katulad mo?"

"Subukan mo 'ko, isang salita ko lang, siguradong maba-blacklist ka sa buong industriya."

Natawa si Diana, mababakas ang matinding pang-uuyam sa kanyang mga mata, "Sa pagkakaalam ko, hindi naman pag-aari ng pamilya Windsor ang medical field, 'di ba? Tatalab lang ang pananakot mo kung kaya mong panindigan. Dahil kung hindi, nagpapatawa ka lang."

Kung nasa mundo siya ng negosyo, totoo ngang kayang gawin iyon ni Charles sa isang salita lang.

Pero matapos ang ilang taon sa panggagamot at pagliligtas ng buhay, nakapagpundar na siya ng sarili niyang malalakas na koneksyon sa matataas na lipunan.

Kaya puro hangin lang ang mga pagbabanta ni Laura.

"Aba't—!"

Halos mabulunan sa galit si Laura. Nakapako ang nanlilisik niyang mga mata sa maskara ni Diana, at bawat segundong lumilipas ay lalo siyang nanggigigil.

"Siguradong malaki ang binayad mo sa media para pabanguhin ang pangalan mo kaya ka nakarating sa kinalalagyan mo ngayon, 'no? Tapos ngayon, ni hindi mo man lang kayang iharap ang totoong mukha mo. Ano, may itinatago ka bang kasalanan?"

Pagkabigkas na pagkabigkas nito, bigla na lang siyang umamba para hablutin ang maskara ni Diana.

Mabilis na napigilan ni Diana ang pulso ni Laura. "Ano sa palagay mo ang ginagawa mo?" malamig at matalim niyang tanong.

Hinigpitan niya ang pagkakahawak, dahilan para mapadaing sa sakit si Laura.

Tumili si Laura dahil sa matinding hiya at galit, "Ang kapal ng mukha mong hawakan ako! Bitiwan mo 'ko ngayon din, kung hindi, titiyakin kong maglalaho ka sa mundong 'to!"

"Sige nga. Gusto ko ring makita kung may ganyan ka nga talagang kapangyarihan."

May halong pandidiring binitiwan ni Diana ang pulso ni Laura. May nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi habang pinagmamasdan ang namimilipit na mukha ng babae.

Matagal na niyang basag ang pagiging plastik ni Laura—nagpapa-inosente sa harap ng maraming tao, pero isa palang mabangis na asong ulol kapag nakatalikod.

Lumipas man ang maraming taon, tanging si Charles na lang yata ang naniniwalang malinis at walang bahid-dungis si Laura.

Tatalikod na sana si Diana para umalis, pero sa sobrang desperasyon ay muling sumugod si Laura. Mabilis na nakailag si Diana, pero nahagip pa rin ni Laura ang suot niyang pulseras.

Biglang napatid ang manipis na itim na tali nito, dahilan para magsitalsikan at magkalat ang mga coral beads sa sahig.

Gumuhit ang matinding galit sa mga mata ni Diana. Ito na lang ang kaisa-isang alaalang naiwan ng kanyang ina sa kanya.

Akmang magsasalita na sana siya nang biglang umalingawngaw ang isang malamig na boses mula sa pintuan.

"Ano bang kaguluhan 'to?"

Kusang napatingala si Diana, at agad na nagtama ang paningin nila ng malamig at blangkong mga mata ni Charles.