BÖLÜM 166

ALEXANDER

“Tamam,” diye fısıldıyor.

Tek kelime.

Tek nefes.

Ve bu, tutunduğum son ipin kopması için yetiyor.

Düşünmüyorum.

Sadece hareket ediyorum.

Ellerim kalçalarına yapışıyor—sert, sahiplenici—tek bir acımasız hamlede onu yerden kaldırıyorum.

Bacakları anında belime dolanıyor, uyluklar...

Giriş yapın ve okumaya devam edin