BÖLÜM 274

“ALİ!”

Daha dönmeye fırsat bulamadan biri üstüme atıldı.

Bu sefer bir çocuk değildi.

Bir yetişkin.

Yani...

Teknik olarak.

“Mia!” diye güldüm; neredeyse beni devirip bir kucağa daha alacaktı.

“Nefes al!”

“Alıyorum!”

“Kesinlikle nefes almıyorsun.”

“Seni özledim!”

“Belli.”

Öyle sıkı sıktı k...

Giriş yapın ve okumaya devam edin