BÖLÜM 3

ALINA

"Sesini çıkarırsan, güzel kafanı uçururum."

Donakaldım, bütün vücudum kaskatı kesildi. Nefes alamıyordum. Düşünemiyordum. Nabzım o kadar güçlü atıyordu ki kulaklarımda yankılanan bu ses, aşağıdaki partiden gelen müziği, şampanya kadehlerinin hafif tıkırtısını ve boğuk kahkahaları bastırıyordu. Hepsi kayboldu.

Hissettiğim tek şey, şakağıma dayanan silahın soğuk baskısıydı.

Çok yakındaydı. Nefesindeki acı ve keskin viski kokusunu alabiliyordum.

Ciğerlerim yanıyor, dudaklarım onun elinin ezici baskısına karşı titriyordu, ama hareket edemiyordum. Göz bile kırpamıyordum.

Cesaret edemiyordum.

Beni duvara daha da bastırarak eğildiğinde, vücudunun sert hatları üzerime yüklenirken, kavrayışı sıkılaştı.

"Dedim ki," diye hırladı, sesi daha da alçalarak ve sertleşerek,

"Sesini çıkarırsan, duvarları seninle boyarım. Anladın mı beni?"

Silah daha derine bastırdı. Boğazımda sıkışan bir iniltiyle başımı hızla salladım, ezici tutuşunun altında.

"İyi," diye fısıldadı, sesi tenimde bir bıçak gibi. "Bu daha iyi."

Silahın namlusu şakağımdan kayarak yanağımın kıvrımını izledi, sonunda ağzımdaki baskıyı gevşetti ama ben sessiz kaldım, nefes almaya bile korkuyordum.

"Bu pis domuzun çocuğu olduğuna inanamıyorum," dedi, sesi küçümsemeyle dolu. "Adını söyle."

Hemen cevap vermedim. Bakışlarım odada gezindi, aklım bir çıkış yolu, bir can simidi, özgürlüğe giden bir şey bulmaya çalışıyordu.

Başını eğdi, dudaklarının köşesinde tehditkâr bir gülümseme belirdi. "Neye bu kadar kaptırdın kendini, güzelim, bana bakmaktan kaçıyorsun? Oldukça yakışıklı olduğumu düşünüyorum. Ben seninle konuşurken bana bakmalısın." Sesi karardı, tehditkârlaştı.

"Şimdi, soruma cevap ver."

Soru mu?

Ah, evet—adım.

"Alina Santini," dedim sonunda, göğsüm sıkışmasına rağmen sesimin ne kadar sağlam çıktığına şaşırarak.

O sorgulamadı. Kanıt istemedi, tereddüt etmedi, bu da bana korkutucu bir gerçeği gösterdi: kim olduğumu zaten biliyordu.

Yukarıdaki ışıklar titredi, yüzünde gölgeler oluşturdu ve bir an için, yüz hatlarını tam olarak seçemedim—yalnızca tehlike yayan uzun ve heybetli bir siluet. Gözlerini, soğuk ve avcı bakışlarını hissedebiliyordum, sanki içimi görebiliyormuş gibi.

"Babanın bana çok borcu var... Alina." Sesi pürüzsüz, neredeyse baştan çıkarıcıydı, ama her kelime dikkatle bilenmiş bir bıçak gibi tehditkârdı.

Baba.

Bu kelime beni güldürmek istiyordu, acı ve boş bir şekilde. O, benim için asla "Baba" olmadı—küçükken bile. Erken yaşta, böyle terimlerin onun için aşağılayıcı olduğunu netleştirdi. Onu sadece adıyla çağırmama izin verilirdi, sanki "Baba" kelimesi onun imajını lekeleyebilirmiş gibi.

"Şimdi," dedi, sesi tenime değen çelik kadar soğuk, "sana söylediğim her şeyi yapacaksın."

Silahın namlusu, şakağımdan yanağıma doğru kaydı. İrkilerek, bir gözyaşı serbest kaldı.

Silahın soğuk namlusu köprücük kemiğimin hemen altında durdu, ama cildimi diken diken eden silah değildi—onun gözleriydi. Soğuk, fırtına gri ve amansız, her nefesimi, cildimin altındaki her titreyen nabzı katman katman soyuyormuş gibi, inceleyerek. Hesaplayarak. Bekleyerek.

Yüzü gölgelerden çıktı, keskin ve acımasızdı, sanki doğrudan bir kâbustan çekilip alınmış gibi. Loş ışık çenesinin sert hatlarını ve kaşının hemen üstündeki hafif yara izini yakaladı.

Saçları hatırladığımdan daha koyuydu, yüz hatları daha soğuk, daha acımasızdı—ama fırtına gri gözleri aynıydı.

Onu daha önce görmüştüm.

Sadece bir ay önce.

Çalışma odasının kapısının arkasına saklanmıştım, kalbim o kadar şiddetle çarpıyordu ki, diğer taraftaki seslerin fırtınasını bastırıyordu. Babamın sesi, öfkeyle keskinleşmiş, odayı dolduruyordu, maun duvarlarda yankılanıyordu. Ama karşısındaki adam—uzun, sakin, korkutucu bir şekilde soğukkanlı—kımıldamadan duruyordu, sanki babamın öfkesi sadece küçük bir rahatsızlıktan ibaretti.

Sonra, aniden, vurdu.

Tek bir, acımasız darbe.

Eklem yerlerinin etle buluşmasının çatırtısı sağır ediciydi, babamın başı geriye savruldu ve masanın üzerine çökerken mide bulandırıcı bir ses çıkardı. Ağzını kan kaplamıştı, inliyordu, yüzünü tutuyordu.

"Alexander—" diye hırladı, sesi acı ve şaşkınlıkla doluydu.

Adam babamı yakasından tutarak, onu zahmetsizce ayağa kaldırdı, yüzü babamınkine sadece birkaç santim uzaktaydı.

"Alexander Dimitri," diye düzeltti, sesi ölümcül bir fısıltıydı, her kelimeye buz gibi bir soğukluk sarıyordu.

"Bana konuşurken, bana Bay Alexander Dimitri olarak hitap edeceksin. Anladın mı?"

Ve işte böyle, sadece fısıltılarla duyduğum isim—hizmetçilerin kimse dinlemiyorken, korkuyla kıstıkları isim, muhafızlar arasında tedirginlikle mırıldandıkları isim—bir yüze sahip oldu.

Alexander Dimitri.

Zalim. Tehlikeli. Merhametsiz.

İçimden bir hıçkırık kaçtı, sesim beni ele verdi.

Ve sonra döndü.

Fırtına gri gözleri, saklandığım kapının dar aralığından beni buldu. Bakışı titremedi, yumuşamadı. Bir anlığına, sadece baktı, kaşları hafifçe çatıldı, sanki beni hafızasına kazıyormuş gibi.

Sonra, dudaklarında zalim bir bükülmeyle göz kırptı.

Alaycı. Umursamaz. Sanki sergilediği şiddet hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi.

Nefes alamadım. Düşünemedim.

Dönüp kaçtım.

...

Şimdi, o aynı merhametsiz gözler tekrar üzerimdeydi. Ama bu sefer saklanacak bir kapı yoktu. Kaybolacak gölgeler yoktu.

Dudakları kıvrıldı, soğuk, keskin ve avcı bir gülümseme belirdi. İçinde hiçbir sıcaklık yoktu, sadece daha karanlık bir şeyin vaadi. Sesi alçak ve pürüzsüzdü, ipek kaplı bir tehdit gibi, etrafımda bir ilmik gibi sıkılıyordu.

"Benim için bir mesaj ileteceksin, güvercin."

Donakaldım.

Güvercin.

Bu kelime eskiden huzur, güven anlamına gelirdi—büyükannemin gece yatarken fısıldadığı nazik bir lakap. Ama şimdi? Ondan duymak? Zehirlenmiş gibi hissettirdi. Kirlenmiş.

Öfke korkunun altında kabardı.

"Bana öyle deme," diye tısladım, sesim hırıltılı ama meydan okurcasına, gözlerimdeki yaşların yanmasını hissediyordum.

Gülümsemesi daha da derinleşti, bakışlarında zalim bir kıvılcım parladı.

"Gerçekten mi, Güvercin?" Kafasını eğdi, sanki tuzağa düşmüş bir kuşla oynayan bir kedi gibi beni inceledi.

"Bak, sen—"

"Şşş." Parmağını dudaklarıma bastırdı, sahte bir şefkatle beni susturdu, silahı kaldırarak yanağıma soğuk bir yol çizdi.

Kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki, onun da duyduğuna emindim.

"Dedim ki... benim mesajımı ileteceksin, güvercin," diye tısladı, sesi karanlık ve alçak, sanki avını zevk alarak tadıyormuş gibi.