BÖLÜM 170: Beslenen Orman

Eşiği geçtikleri anda, orman onları yuttu.

Kuş yoktu. Rüzgâr yoktu. Ne çiğ kokusu, ne toprak. Sadece kemiklere işleyen ağır bir sessizlik vardı; görünmez bir yük gibi üzerlerine çöküyordu. Dallar içe doğru kıvrılmıştı; siyaha çalan, kan damlatıyormuş gibi koyu reçineyle kaplıydı. Hava pas tadı taşı...

Giriş yapın ve okumaya devam edin