
Alpha Ryker's Cursed Luna
Naomi Innocent · Güncelleniyor · 123.4k Kelime
Giriş
Would Roxanne actually kill everyone and cause terror when her abilities awaken?
Bölüm 1
Chapter one
ROXANNE
“Slow, fragile, dumb Roxanne”
MORNING LIGHT FILTERED IN through the drapes and sunlight danced on my face. I slammed my hand on my alarm clock that wouldn't stop ringing, before stretching in bed.
I groggily dragged myself off the bed— still half asleep and went to stand before my mirror. I glanced at my clumsy reflection; half-unbuttoned clothes like I had fought taekwondo with the demons in my sleep and my hair was a wild, dishevelled mess. I wanted to go back to bed but I had zero idea why I was up early.
The morning bell rang and my eyes snapped open! Shit! It was morning.
I hastily stepped out of my nightwear and slipped into my duty clothes. Finally, I tied back my hair, washed my face and dashed out of my room. I dreaded waking up here. Every day was a tiresome cycle, a relentless gush of burdensome tasks that clung to the same predictable routine. As an Alpha’s daughter, one might assume a life of privilege, but within these walls, my existence is bound to servitude.
I was late for my duties today and I didn't know what to expect. I busted into the kitchen and my heart skipped a beat when I saw Chloe and a few other members of the pack in the kitchen. I hung my head down as Chloe neared me.
“Well well, look who we have here. If it isn't slow Roxanne,” Chloe, my brother’s mate, drawled in her irritating voice, dragging the “slow” to make more emphasis.
“Good morning,” I greeted.
“Nothing is good about the morning, you're late! Save your greetings and get to work,” She ordered, “Or did you forget what the kitchen is for? This should have been done before now!”
“I'm sorry, I overslept,” I apologised in a low voice.
Sidewalks began buzzing from one pack member to the other and I knew I had made the best mistake of my life saying that.
Chloe lunged forward and grabbed my hair, “Overslept you say? Have you forgotten your position here, Roxanne? You're no more than an omega. There's no meal for you today. That is your punishment for oversleeping,” she yelled and pushed me to the wall.
I groaned out in pain as my head came in contact with the wall and I fell to the ground like a bag of beads. Laughter erupted from the members and echoed in the kitchen. I whimpered as I buried my face in shame.
“You dare lay there? Get up and get to work Roxanne or I will have you kicked out from this territory,” she yelled.
I picked myself up and hastily grabbed the brushes, soaps and buckets and rolled up the sleeves of my clothes. I surveyed the kitchen and drew in a sharp breath as I began my daily toil of scrubbing, sweeping and cleaning. I hated waking up late to clean, for at that time the whole kitchen was always a mess. Usually, before the morning sun glazes the horizon, that's when my day begins with the tedious chore of cleaning.
Chloe’s piercing laughter echoed through the kitchen, cutting through the morning air like a bitter wind. “Look at her everyone. The mighty Alpha’s daughter, more like the pack’s burden,” she jeered, her eyes narrowing as she fixated them on me.
With my head down, I continued my work as I tried to drop out the spiteful words. I focused on the clinking of dishes and the sizzling of the fire.
“You know, I heard being an Alpha's daughter meant something. But look at her — fragile as a leaf in the wind,” Chloe taunted, her venomous words aimed at my fragile spirit.
The pack members in the kitchen seemed intrigued and eager to partake in the torment. They snickered and exchanged smirks and I couldn't stop the tears from rolling down my cheek.
“Fragile, dumb Roxanne. I bet even the Omega has more spine than her,” Chloe continued, the cruelty in her voice spreading like wildfire.
My hands trembled as I scrubbed the pots, trying to erase not only the grime but the remnants of last night’s communal feast, a feast where my presence was mandatory, but not appreciated.
“Alpha Zane must be so proud of his sister— the embarrassment of the pack,” Chloe declared, her words wounding more deeply than a stab of a dagger. My shoulders slumped, carrying not just the weight of the dishes but also the weight of her relentless mockery.
“Why don't you just leave, Roxanne? You're slowing us down as usual,” Chloe spat, her tone dripping with disgust.
“What's the matter, Roxanne? Can't keep up with the real pack members?” a young werewolf sneered, his eyes filled with a twisted delight in tormenting me.
Someday, I knew it was going to be over.
My heart pounded, each word striking me like a blow. I wanted to disappear, to fade into the background.
Chloe, revelling in the power she held over me, circled me like a predator closing in on its prey. “You think you belong here? Look around, Roxanne. Real Alphas don't raise weak pups like you. You're a stain on this pack. You're a constant reminder of what an Alpha’s daughter shouldn't be.”
My hands tightened into my fists, nails digging into my palms as I fought back tears. My spirit crumbled beneath the scorn but I refused to show weakness.
Chloe smirked triumphantly at me, “Did I make you cry, sweetie? You see, Roxanne, I feel sorry for your brother. Having a sister like you must be the greatest disappointment.”
With thorough care, I arranged the utensils, wiped the counters and aligned the chairs in immaculate order. Yet, despite my efforts, the oppressive air remained— the constant reminder of my insufficiency. I ignored the heavy feeling in my chest and tried to concentrate.
I closed the runny tap and took a fleeting moment to appreciate my accomplishment. The kitchen gleamed under the light as it was all spick and span, now.
Her eyes, ever critical, Chloe scanned the kitchen for the slightest error — her usual routine of finding faults in everything I did.
“After staying here the whole eternity, this is your best effort?” she inquired, a disapproving furrow forming on her forehead, “Specks of dirt here and there. You might want to start again,” She said, her words dripping with venom.
My mouth gaped open, but just as quickly as it opened I closed it back, unable to mutter a word. There wasn't even any dirt! None that I could see.
“What? Do you think I'm lying?” she demanded, as if on cue.
I shook my head vigorously.
I stared around, lost. I had tidied the kitchen. I couldn't find the slightest dirt. How was I to start over when there wasn't any?
Suddenly before I could react, Chloe pushed down the porcelain dishware and they came crashing to the ground, bits of them scattered everywhere.
I fell on my knees, buried my face in my palms and bawled my eyes out. My body quivered with every indrawn sob.
I couldn’t believe it. Why would she do this to me? I’ve cleaned everything and she deliberately added more works for me.. Did she not know how much effort I have put to clean everything by myself...
My tears started pouring harder and my trembling hands reached out to start picking on the shards, my whole body shook from my silent sob.
But of course I knew why she did all these... Why everyone did this. Because I was weak... I was a wolfless, weak Alpha daughter whose existence was seen as nothing but a shameful streak for the pack.
“Ooou,” she gasped, “Sorry. Mistake. I'm guessing you're going to have to clean up,” she said and prodded me in the knees with her red bottom.
The pack members engaged in their hushed conversations, not caring to help. Their words cut through me like blades.
“Did you see her fumble with the dishes? Can't even handle basic chores.”
“I heard she couldn't shift properly during the last moon. Laughable.”
“Who cares about her anyway? She's just dead weight.”
“She’s an embarrassment. Alpha’s daughter, my foot.”
I hated that I had to live this way but what I hated more was that I was helpless. I couldn't do anything about the weight of my Alpha Lineage.
With blurry vision, I stared at the mess made— all my efforts destroyed with contempt.
Yes, in this place, my contributions were insignificant, all they did was exploit my vulnerability. Behind the whole facade of family ties, I was relegated to the duty of the obedient servant, because I was weak.
Son Bölümler
#75 Chapter 75
Son Güncelleme: 3/3/2025#74 Chapter 74
Son Güncelleme: 3/3/2025#73 Chapter 73
Son Güncelleme: 3/3/2025#72 Chapter 72
Son Güncelleme: 3/3/2025#71 Chapter 71
Son Güncelleme: 3/3/2025#70 Chapter 70
Son Güncelleme: 3/3/2025#69 Chapter 69
Son Güncelleme: 3/3/2025#68 Chapter 68
Son Güncelleme: 3/3/2025#67 Chapter 67
Son Güncelleme: 3/3/2025#66 Chapter 66
Son Güncelleme: 3/3/2025
Beğenebilirsiniz 😍
Kaderin İplikleri
Tüm çocuklar gibi, birkaç günlükken büyü için test edildim. Belirli bir soyağacım bilinmediği ve büyüm tanımlanamadığı için, sağ üst kolumun etrafına zarif bir dönen desenle işaretlendim.
Büyüm var, testlerin gösterdiği gibi, ama bilinen hiçbir büyü türüyle örtüşmedi.
Bir ejderha Shifter gibi ateş püskürtemem, ya da beni sinirlendiren insanlara cadılar gibi lanet yapamam. Bir Simyacı gibi iksir yapamam veya bir Succubus gibi insanları baştan çıkaramam. Sahip olduğum gücü küçümsemek istemiyorum, ilginç ve hepsi, ama gerçekten çok etkileyici değil ve çoğu zaman oldukça işe yaramaz. Özel büyü yeteneğim kader ipliklerini görebilmek.
Hayat benim için zaten yeterince sıkıcı ve aklıma hiç gelmeyen şey, eşimin kaba, kibirli bir bela olması. O bir Alfa ve arkadaşımın ikiz kardeşi.
“Ne yapıyorsun? Burası benim evim, içeri giremezsin!” Sesimi güçlü tutmaya çalışıyorum ama o dönüp altın gözleriyle bana baktığında geri çekiliyorum. Bana verdiği bakış kibirli ve alışkanlık gereği gözlerimi hemen yere indiriyorum. Sonra kendimi tekrar yukarı bakmaya zorluyorum. Yukarı baktığımı fark etmiyor çünkü zaten benden başka yöne bakmış durumda. Kaba davranıyor, korktuğumu göstermeyi reddediyorum, korktuğum halde. Etrafına bakınıyor ve oturacak tek yerin iki sandalyeli küçük masa olduğunu fark edince masayı işaret ediyor.
“Otur.” diye emrediyor. Ona dik dik bakıyorum. Kim oluyor da bana böyle emir veriyor? Bu kadar sinir bozucu biri nasıl benim ruh eşim olabilir? Belki hala uyuyorum. Kolumu çimdikliyorum ve acının sızısıyla gözlerim yaşarıyor.
Aldatmadan Sonra: Bir Milyarderin Kollarına Düşmek
Doğum günümde, onu tatile götürdü. Yıldönümümüzde, onu evimize getirdi ve yatağımızda onunla sevişti...
Kalbim kırılmıştı, onu boşanma belgelerini imzalaması için kandırdım.
George kaygısızdı, beni asla terk etmeyeceğime inanıyordu.
Aldatmaları, boşanma kesinleşene kadar devam etti. Belgeleri yüzüne fırlattım: "George Capulet, bu andan itibaren hayatımdan çık!"
Ancak o zaman gözlerinde panik belirdi ve kalmam için yalvardı.
O gece telefonum sürekli çaldı, ama cevaplayan ben değildim, yeni sevgilim Julian'dı.
"Bilmez misin," Julian telefonda gülerek, "eski sevgili dediğin ölü gibi sessiz olmalıdır?"
George dişlerini sıkarak öfkeyle: "Onu telefona ver!"
"Maalesef bu imkansız."
Julian, yanına sokulmuş uyuyan halime nazik bir öpücük kondurdu. "Yorgun, yeni uykuya daldı."
Gizli Sert Kadın
"Jade, kontrol etmem lazım—" hemşire başladı.
"DIŞARI!" diye hırladım, öyle bir güçle ki, iki kadın kapıya doğru geri çekildi.
Bir zamanlar yeteneklerimi daha kontrol edilebilir bir versiyona dönüştürmek için beni uyuşturan Gölge Organizasyonu tarafından korkulan biri olarak, kısıtlamalarımdan kaçmış ve onların tüm tesisini havaya uçurmuştum, yakalananlarla birlikte ölmeye hazırdım.
Bunun yerine, okul revirinde, etrafımda tartışan kadınlarla uyandım, sesleri kafamı delip geçiyordu. Patlamam onları şok içinde dondurdu—belli ki böyle bir tepki beklemiyorlardı. Bir kadın çıkarken tehdit etti, "Eve geldiğinde bu tavrı konuşacağız."
Acı gerçek mi? Şişman, zayıf ve sözde aptal bir lise kızının bedeninde yeniden doğdum. Onun hayatı zorbalıklar ve işkencecilerle dolu, varlığını berbat etmişler.
Ama artık kiminle uğraştıklarını bilmiyorlar.
Dünyanın en ölümcül suikastçısı olarak kimsenin bana zorbalık yapmasına izin vererek hayatta kalmadım. Ve kesinlikle şimdi başlamayacağım.
Mafya'nın Yedek Gelini
Daha fazlasını istiyordu.
Valentina De Luca, hiçbir zaman bir Caruso gelini olmak için doğmamıştı. Bu, kız kardeşi Alecia'nın rolüydü—ta ki Alecia, nişanlısıyla kaçıp, borç batağında bir aile ve geri alınamayacak bir anlaşma bırakana kadar. Şimdi, Valentina, Napoli'nin en tehlikeli adamıyla evlenmeye zorlanan kişi olarak rehin verilmişti.
Luca Caruso'nun, orijinal anlaşmanın bir parçası olmayan bir kadına ihtiyacı yoktu. Onun için Valentina, sadece vaat edilen şeyi geri almak için bir yedekten ibaretti. Ancak, Valentina göründüğü kadar kırılgan değildi. Ve hayatları birbirine karıştıkça, onu görmezden gelmek daha da zorlaşıyordu.
Her şey onun için iyi gitmeye başlar, ta ki kız kardeşi geri dönene kadar. Ve onunla birlikte, hepsini mahvedebilecek türden bir bela gelir.
Accardi
Dizleri titredi ve onun kalçasından tutuşu olmasa yere düşecekti. Ellerini başka bir yere koymak isterse diye dizini onun bacaklarının arasına soktu.
"Ne istiyorsun?" diye sordu.
Dudakları boynuna değdi ve dudaklarının verdiği zevk bacaklarının arasına indiğinde inledi.
"Adını," diye nefes verdi. "Gerçek adını."
"Bu neden önemli?" diye sordu, onun tahmininin doğru olduğunu ilk kez açığa çıkararak.
Onun köprücük kemiğine gülerek dokundu. "İçine tekrar girdiğimde hangi ismi haykıracağımı bilmem için."
Genevieve ödeyemeyeceği bir bahsi kaybeder. Bir uzlaşma olarak, rakibinin seçeceği herhangi bir erkeği o gece evine götürmeye ikna etmeyi kabul eder. Kız kardeşinin arkadaşı, barda yalnız oturan düşünceli adamı işaret ettiğinde fark etmediği şey, o adamın sadece bir geceyle yetinmeyeceğidir. Hayır, New York City'nin en büyük çetelerinden birinin lideri olan Matteo Accardi, tek gecelik ilişkilerle yetinmez. En azından onunla değil.
Yeniden Doğuş: Zirvedeki Yıldız Oyuncu
Ama asla beklemediğim şey, beni aramalarının sebebinin kemik iliğimi kullanmak istemeleri olduğunu öğrenmekti... Başka birini kurtarmak için!
Kalbim paramparça oldu. Ebeveynler nasıl bu kadar zalim olabilirdi?
Dünyaya olan inancımı yitirdim, balkondan düştüm ve öldüm.
Ama şaşırtıcı bir şekilde, yeniden doğdum!
Bu sefer, kendim için yaşayacaktım! Bana zarar verenler bedelini ödeyecekti!
Takıntılı Üvey Kardeşimle Eşleşmek
Sadece ahlaki açıdan karmaşık, yavaş gelişen, sahiplenici, yasak, karanlık romantizmi seven olgun okuyucular için uygundur.
ALINTI
Her yerde kan. Titreyen eller.
"Hayır!" Gözlerim bulanıklaştı.
Onun cansız gözleri bana bakıyordu, kanı ayaklarımın altında birikiyordu. Sevdiğim adam—ölü.
Öldüren kişi, asla kaçamayacağım biri - üvey kardeşim.
Kasmine'nin hayatı başından beri hiç kendisine ait olmadı. Üvey kardeşi Kester, her hareketini kontrol eder ve izlerdi.
Başlangıçta her şey tatlı ve kardeşçe idi, ta ki bu saplantıya dönüşene kadar.
Kester Alfa'ydı ve onun sözü kanundu. Yakın arkadaş yok. Erkek arkadaş yok. Özgürlük yok.
Kasmine'nin tek tesellisi, her şeyi değiştirmesi gereken yirmi birinci doğum günüydü. Ruh eşini bulmayı, Kester'in iğrenç kontrolünden kaçmayı ve nihayet kendi hayatını yaşamayı hayal ediyordu. Ama kader onun için başka planlar yapmıştı.
Doğum gününün gecesinde, yalnızca sevdiği adamla eşleşmediği için hayal kırıklığına uğramakla kalmadı, aynı zamanda eşinin başka biri olduğunu öğrendi - İşkencecisi. Üvey kardeşi.
Hayatı boyunca ağabeyi olarak bildiği bir adamla eşleşmektense ölmeyi tercih ederdi. Onun olmasını sağlamak için her şeyi yapacak bir adam.
Ama aşk saplantıya, saplantı kana dönüştüğünde, bir kız ne kadar kaçabilir ki sonunda kaçacak başka bir yer olmadığını fark edene kadar?
Kaçak Karımı Geri Kazanmak
“Elbisen çıkmak için yalvarıyor, Morgan,” diye kulağıma hırladı.
Boynumdan köprücük kemiğime kadar öpücükler kondurdu, eli yukarı doğru hareket ederken inlememe neden oluyordu. Dizlerim zayıfladı; zevk arttıkça omuzlarına tutundum.
Beni pencereye doğru bastırdı, arkamızda şehir ışıkları, bedeni benimkine sert bir şekilde yaslanmıştı.
Morgan Reynolds, Hollywood'un kraliyet ailesine evlenmenin ona aşk ve aidiyet getireceğini düşünmüştü. Bunun yerine, sadece bir piyon haline geldi—bedeni için kullanıldı, hayalleri görmezden gelindi.
Beş yıl sonra, hamile ve bıkmış bir halde, Morgan boşanma davası açtı. Hayatını geri istiyordu. Ancak güçlü kocası Alexander Reynolds, onu bırakmaya hazır değildi. Şimdi takıntılı bir şekilde, onu ne pahasına olursa olsun elinde tutmaya kararlı.
Morgan özgürlüğü için savaşırken, Alexander onu geri kazanmak için mücadele eder. Evlilikleri, güç, sırlar ve arzu dolu bir savaşa dönüşür—sevgi ve kontrol birbirine karışır.
Boşandıktan Sonra, Gerçek Mirasçı Kaçtı
O, üç yıl boyunca cinsiyetsiz, sevgisiz bir evliliğe katlandı, inatla bir gün kocasının değerini anlayacağına inanıyordu. Ancak beklemediği şey, boşanma belgelerini almasıydı.
Sonunda bir karar verdi: Kendini sevmeyen bir adamı istemiyordu, bu yüzden gece yarısı doğmamış çocuğuyla birlikte ayrıldı.
Beş yıl sonra, kendini üst düzey bir ortopedi cerrahı, üst düzey bir hacker, inşaat sektöründe altın madalyalı bir mimar ve hatta trilyon dolarlık bir holdingin varisi olarak dönüştürdü, takma adları birbiri ardına düşüyordu.
Birileri, yanında belirgin şekilde bir CEO'nun ejderha ve anka kuşu ikizlerine benzeyen dört yaşında iki küçük şeytanın olduğunu ifşa edene kadar.
Boşanma belgesini gördükten sonra artık yerinde duramayan eski kocası, onu duvara sıkıştırarak her adımda daha da yaklaşarak sordu, "Sevgili eski karıcığım, bana bir açıklama yapmanın zamanı gelmedi mi?"
Sürekli güncelleniyor, günde 5 bölüm ekleniyor."
En İyi Arkadaştan Nişanlıya
Savannah Hart, Dean Archer'ı unuttuğunu düşünüyordu—ta ki kız kardeşi Chloe onunla evleneceğini duyurana kadar. Savannah'nın hiç unutamadığı adam. Kalbini kıran adam… ve şimdi kız kardeşine ait olan adam.
New Hope'da bir haftalık düğün. Konuklarla dolu bir malikane. Ve çok öfkeli bir nedime.
Savannah, bunu atlatabilmek için bir randevu getiriyor—çekici, düzgün arkadaşını, Roman Blackwood'u. Her zaman arkasında duran tek adam. Ona bir iyilik borcu var ve nişanlısı gibi davranmak mı? Kolay.
Ta ki sahte öpücükler gerçek hissettirmeye başlayana kadar.
Şimdi Savannah, rolünü sürdürmek ile asla aşık olmaması gereken adam için her şeyi riske atmak arasında kalmış durumda.
Zorbasına Görünmez
Alfa ile Sözleşmeli Eş
William—yıkıcı derecede yakışıklı, zengin ve Delta olmaya yazgılı kurt adam nişanlım—sonsuzluğa kadar benim olmalıydı. Beş yıl birlikte olduktan sonra, koridorda yürüyüp sonsuza dek mutlu olmayı planlıyordum.
Bunun yerine, onu başka bir kadınla ve çocuklarıyla buldum.
Aldatılmış, işsiz ve babamın tıbbi faturaları altında boğulurken, hayal edebileceğimden daha sert bir şekilde dibe vurdum. Her şeyi kaybettiğimi düşündüğüm anda, kurtuluş hayatımda karşılaştığım en tehlikeli adamın formunda geldi.
Damien Sterling—Gümüş Ay Gölgesi Sürüsü'nün gelecekteki Alfa'sı ve Sterling Grubu'nun acımasız CEO'su—masasının üzerinden avcı zarafetiyle bir sözleşme kaydırdı.
“Bunu imzala, küçük ceylan, ve sana kalbinin arzuladığı her şeyi vereceğim. Zenginlik. Güç. İntikam. Ama şunu anla—kalemi kağıda koyduğun an, tamamen benim olacaksın. Bedenin, ruhun ve aradaki her şey.”
Kaçmalıydım. Bunun yerine adımı imzaladım ve kaderimi mühürledim.
Artık Alfa'ya aitim. Ve bana aşkın ne kadar vahşi olabileceğini göstermeye hazırlanıyor.












