Bölüm 5 Bölüm 5.

Ella’nın bakış açısı.

Dün Simon’un ailede kim kimdir diye anlatmış olmasına o kadar minnettarım ki. Çünkü burada tanımadığım dört adam var.

“Kai, Seb… Neden ona Jada dediniz? Şu kız bizim kayıp kız kardeşimiz,” dedi Jordan, şok içinde.

“Vallahi, tıpkı Maryland’de yaşarken yan komşumuz olan kıza benziyor. Ama o kız sekiz yaşındayken oradan kaybolmuştu. Adı Jada’ydı.” Bunu söyleyen, kısa-orta boy kül rengi saçlı, kristal mavi gözlü, düz burunlu, kaslı atletik yapılı ve 1.91 boylarında biriydi.

“Seb haklı, Jada’ya çok benziyor, sadece daha büyümüş hali gibi. Hani yıllar önce ilk takılmaya başladığımız zamanı hatırlıyor musun? Göz rengin bize birini hatırlatıyor demiştik. O kişi Jada’ydı.” Bunu diyen öteki çocuktu; demek ki Kai oydu. Kısa koyu kül rengi saçları, açık yeşil gözleri, düz burnu vardı ve 1.93 boylarındaydı.

Herkes tekrar bana baktı ve ben de Simon’un elini daha sıkı tuttum.

“Bambina, Jada ismi sana bir şey çağrıştırıyor mu?” diye sordu Simon. Başımı hayır diye salladım.

“Yanılıyor olamayız, onun Jada olduğundan çok eminim,” dedi Kai ve Seb aynı anda. Tekrar sandalyelerine oturup dalgınlaştılar.

“Ama Jada’nın o insanlardan kurtulmasına sevindim yine de. Ona çok kötü davranıyorlardı. Bir de bizden bir yaş küçüktü, yani şimdi on yedi olmalı. Her gün çığlıklar duyardık, bir şeylerin kırıldığını… Annemle babam birkaç kez ne olduğunu anlamak için oraya gitmeye çalıştı. Hatta polis de gönderdiler ama hiçbir şey çıkmadı. Jada’nın fena halde istismar edildiğinden emindik. Sonra bir gün, köpek gezdirme işinden eve dönerken… eve gelmedi.” Seb bunları söyledikten sonra tekrar bana baktı.

Şimdi herkes bana bakıyordu. Babam kısık ve üzgün bir sesle, “Bunların herhangi biri sende bir anı uyandırıyor mu?” diye sordu. Ben de önümdeki yere bakıp derin düşüncelere daldım.

Bir süre sonra üzgün bir ifadeyle başımı kaldırdım. “Hayır… üzgünüm, hatırlayamıyorum,” dedim alçak sesle ve Simon’a bir adım daha yaklaştım.

“Önemli değil. Hadi, ailenin geri kalanıyla ve kardeşlerinin arkadaşlarıyla düzgünce tanışalım,” dedi Simon yumuşakça. Ben de gülümseyerek başımı salladım.

Bundan sonra yemek salonunda oturan herkes kalktı, sıraya girip beni selamlamaya geldi.

İlk annemiz Isabella geldi. Anaç bir sarılışla beni kucakladı. “Ah canım… seni tekrar kollarımda tuttuğuma inanamıyorum. Hiç şüphe yok, sen benim tatlı Ella’msın,” dedi ve beni biraz daha sıkınca, kaburgalarımdan dolayı acıyla yüzümü buruşturdum. Ama hemen toparlandım.

“Herkes, lütfen kaburgalarına dikkat edin. Geçirdiği trafik kazası yüzünden çatlak var,” dedi Simon. Annem de o ayı sarılışını hemen gevşetti.

Sonra Zion sarılmaya geldi. “Bambina, seni geri almak ne kadar güzel. Ne kadar büyümüşsün… çok güzel bir genç kadın olmuşsun,” dedi sıcak bir gülümsemeyle ve beni nazikçe kucakladı.

“Teşekkür ederim, Zion,” dedim gülümseyerek. Bunu duyunca şaşkın şaşkın bana baktı. “Adımı biliyor musun?” diye sordu. Ben de gülümseyerek başımı salladım.

“Babam ve en büyük ağabeyim dün gece sizinle ilgili her şeyi anlattı. Böylece hem isimlerinizi hem de nasıl göründüğünüzü biliyorum,” dedim tatlı bir sesle. Zion’un yüzü daha da aydınlandı.

Sonra Emilio geldi ve bana sarıldı. “Bambina, sonunda bizimle, evine döndüğünü bilmek ne güzel.” dedi sarılırken.

“Teşekkür ederim Emilio, ben de burada, sizinle olmaktan mutluyum.” dedim; sarılmayı bitirince.

Jordan ve Landon aynı anda bana sarıldı. “Ah kardeşim, şimdi yeniden tamamlandık. Burada bizimle olman ne güzel. Bundan sonra hep iyi ve güvende olmanı biz sağlayacağız.” İkisi bir ağızdan söyledi, ben de kucaklarında eridim. Onlarla olmak o kadar doğru geliyor ki.

Sonra tanımadığım dört kişi vardı. Ya da ikisini tanıyorum; Seb ve Kai. Ama diğer iki adamı tanımıyorum.

Seb de Kai de kendilerini bana tanıttı. Kibar bir gülümsemeyle ellerini sıktım. Bu arada ikisinin de beni baştan sona süzdüğünü hissedebiliyordum.

Sondan bir önceki adamın kısa kestane kahverengi saçları, ela-kahverengi gözleri, kalkık bir burnu vardı ve boyu 191 santimdi. “Tanıştığımıza memnun oldum Ella, ben Dario. Ağabeylerinin iyi bir arkadaşıyım, ayrıca aynı yaştayız.” dedi gülümseyerek.

“Tanıştığımıza memnun oldum Dario.” dedim, ben de gülümseyip elini sıktım.

Son adamın kısa bal sarısı saçları, fırtınalı gri gözleri, düz bir burnu vardı ve boyu 187 santimdi. “Merhaba Ella, benim adım Jasper. Ben bir yaş büyüğüm, yani Kai ve Seb’le yaşıtım. Hepimiz ağabeylerinin yakın arkadaşlarıyız.” dedi gülümseyerek, elimi sıktı.

“Tanıştığımıza çok memnun oldum Jasper.” dedim, gülümseyerek. Jasper’ın elini bırakır bırakmaz Jordan ve Landon hızla ellerimden birer tane tuttu. Sonra beni bir sandalyeye götürdüler, ben de ikisinin arasına oturdum.

Bu, herkesi güldürdü. “Üçlü yeniden bir araya geldiğine göre, onları pek bir şey ayıramaz artık.” diye güldü annem; bu da diğerlerini güldürdü. Ben sadece Jordan’la Landon’a gülümsedim. Onlara yakın olmak doğru geliyor. Kaybolmuş bir yapboz parçası nihayet yerine oturmuş gibi.

“Hadi herkes, yiyelim.” dedi annem gülümseyerek, biz de hepimiz başımızı salladık. Diğerleri yerlerine oturdu; herkes inanılmaz mutlu görünüyordu.

“Yolculuk buraya gelirken çok yorucu olmadı, tatlım?” dedi annem tatlı bir gülümsemeyle.

“Hayır hanımefendi, çok güzel bir yolculuktu.” dedim kibarca ve herkesin ellerinin hareketinin bir anda durduğunu fark ettim.

Dikkatle Simon’a baktım; belki anlamama yardım edebilirdi.

“Bambina, bu kadar resmi konuşmana gerek yok. Isabella bizim annemiz, Angelo da babamız. Diğerlerimiz gibi senin de onlara anne baba deme hakkın var.” dedi Simon ve ben bir an kaşlarımı çattım.

“Benim hatam, aklımda tutacağım.” dedim, bir an düşündükten sonra. “Aferin Bambina. Şu an hepimiz sana yabancı olabiliriz ama bu, bizim kız kardeşimiz olduğun gerçeğini değiştirmiyor. Bu da kapsamlı DNA testleriyle kanıtlandı.” dedi Simon; ben de yine başımı salladım.

“Evet ve şu an tanıması zor biri olduğum için özür dilerim.” dedim; önce Simon’a baktım, sonra kucağıma indirdim gözlerimi.

“Bu senin suçun değil. Dr. Jones zaman alabilir demişti ama umudunu kaybetme.” dedi babam gülümseyerek. Ben de küçük bir gülümsemeyle başımı salladım.