BÖLÜM YETMİŞ ÜÇ

DAMIEN

İyiydim.

Şafağın gri ışığında koşu ayakkabılarımın bağcıklarını bağlarken kendime söylediğim yalan buydu.

Bir koşu her şeyi düzeltirdi. Hep düzeltirdi. Ter. Mesafe. Sessizlik. İhtiyacım olan buydu.

O değil.

Kafamın içinde yankılanan o yumuşak kahkahasının anısı değil.

O kanepede kıvrılmı...

Giriş yapın ve okumaya devam edin