Bölüm 2

Telefonu kapattıktan sonra Elaine tamamen tükenmiş hissetti.

Vera sürekli ilgiye ihtiyaç duyuyordu ve Julius bulunmalıydı.

Ama o sadece bir kişiydi—aynı anda iki yerde olamazdı. Her şey onun omuzlarına yüklenmişti.

Elaine, sıcak bir tavada dolaşan bir karınca gibiydi, çılgınca oradan oraya koşuyordu.

Arthur'u aramayı düşündü, ama bu fikir doğar doğmaz vazgeçti.

Arthur kesinlikle cevap vermezdi.

Onun gözünde Emily her şeyden daha önemliydi.

Elaine, Vera'yı olabildiğince hızlı bir şekilde eve taşıdı.

Asistan Barry Wilson, aile doktorunun yolda olduğunu mesaj atmıştı.

Elaine, Vera'yı dikkatlice yatağa yatırdı ve ona, "Vera, doktor yakında burada olacak. Anne şimdi kardeşini bulmalı," dedi.

Vera gözlerini zorla açtı, sersemlemiş halde ama hala mırıldanarak, "Emily..."

Elaine'in kalbi acıyla sıkıştı.

Bu halde bile, Vera'nın düşündüğü tek şey Emily idi.

"İyi ol, Vera. İyileştiğinde onu görebilirsin."

Vera'yı teselli ettikten sonra, Elaine hemen Julius'u aramaya koyuldu.

"Julius!"

"Julius, neredesin?"

"Anneyi korkutma!"

Elaine, koca malikaneyi baştan aşağı aradı.

Şehir merkezinde yaşamıyorlardı, ama çevrede yoğun yollar ve trafik vardı.

Julius'a bir şey olursa...

Elaine'in kalbi endişeyle burkuldu—daha fazla düşünmeye dayanamazdı.

"Julius!"

Neredeyse tüm malikaneyi alt üst etmişti ki, tam bir odayı kontrol ederken, yatak altından gelen hafif bir elektronik oyun sesi duydu.

Sesin geldiği yöne doğru hızla döndü.

Yanılmıyorsa, bu Julius için aldığı akıllı saat oyunuydu.

Elaine, yatak eteğini çekti ve gerçekten de Julius oradaydı.

Hiçbir şey olmamasının verdiği öfke, kaygı ve rahatlama dalgası hissetti. Julius'a suçlayıcı bir bakışla, "Julius, neden burada saklanıyorsun? Seni ararken ne kadar endişelendiğimi biliyor musun?" diye sordu.

Julius umursamazca dudak büktü, "Emily'i bulmama izin vermedin."

Elaine, inanamayarak ona baktı, gözleri hayal kırıklığıyla doluydu.

Söylemek istediği birçok şey vardı, ama hepsi boğazında düğümlendi.

Julius'un davranışı ve tavrı, kalbinde bıçak gibi saplanmıştı.

Soğuk bir rüzgar, bu boşluktan geçerek onu iliklerine kadar üşüttü.

Bu, onun kendi kanından canından biriydi!

Aniden Elaine konuşma isteğini tamamen kaybetti. Julius'a karmaşık bir bakış attı, sonra döndü ve uzaklaştı.

Aşağıda, asistan Barry özel doktorla gelmişti.

"Mrs. Smith, doktor burada."

Elaine hemen olanları bir kenara bıraktı ve acil bir şekilde, "Vera odasında. Sizi oraya götüreceğim," dedi.

Özel doktor hemen Vera'yı detaylı bir muayeneden geçirdi.

Elaine yakında endişeyle bekledi.

Termometreyi okuyan doktor yavaşça başını salladı, "Mrs. Smith, Vera en yeni virüs mutasyonuna yakalanmış. Şu anda etkili bir tedavi yok."

"Ne dedin?"

Elaine geriye sendeledi, dünya aniden etrafında dönmeye başladı.

Tedavi yok mu? Vera'ya ne olacaktı?

Titreyen elleriyle Elaine, cebinden telefonunu çıkardı, hala Arthur'u aramak istiyordu. Onun bağlantıları sayesinde mutlaka bir çözüm bulabilirdi.

Ama yine, kimse cevap vermedi.

Barry tereddüt etti, Elaine'in solgun yüzüne baktı ve sonra telefonunu kullanarak aramayı yaptı.

Bir sonraki an, arama bağlandı!

Elaine başını kaldırdı ve telefona bakarken, farkında olmadan sıkıca tuttu.

Karısı olarak Arthur'a ulaşamıyordu, ama Barry'nin araması hemen cevaplandı.

Ne kadar ironik.

Aynı çatı altında yabancılar gibi yaşıyorlardı!

Oysa ilk evlendiklerinde, hisleri güçlü olmasa da, Arthur hamileliği sırasında giderek daha nazik hale gelmişti—tercihlerini hatırlıyor, ona özel yemekler yapıyor, her özel günde hediyeler veriyordu.

Birlikte çocuklarının gelişini beklemiş, isimler ve hediyeler seçmişlerdi. Bebek karyolalarını bile kendi elleriyle monte etmişti.

O zamanlar, hayatın hep böyle devam etmesini ne kadar çok isterdi. Arthur eninde sonunda ona aşık olurdu.

Mutlu bir aile kurarlardı.

Ama bu hayaller ve rüyalar, Emily yurt dışından döndüğü gün paramparça oldu!

"Doktor geldi mi?" Arthur'un sesi telefondan duyuldu, onu gerçekliğe geri çekti.

Elaine telefonu aldı, sesi gergindi, "Vera en yeni virüse yakalanmış. Doktor çaresiz. Neredesin? Ne zaman eve gelebilirsin?"

Arthur'un sesi sakindi, "Virüs salgınının merkezindeyim. Emily ve ben burada karantinadayız."

"Ya Vera? O zaten baygın!"

Elaine sesindeki duyguyu kontrol etmeye çalıştı.

Çocuklarına bakmak onların ortak sorumluluğuydu.

Ama hep tek başına savaş veriyordu.

Yalnızlık hissi onu yoruyor ve mahvediyordu.

Arthur kaşlarını çattı, "Daha fazla tıbbi ekip göndereceğim. Vera'ya iyi bakmalısın."

Elaine telefonu sıkıca tuttu, boğazındaki acıyı yuttu.

"Vera'nın şu an sana ihtiyacı var."

Arthur'un kaşları çatıldı, ince dudakları sessizce birleşti.

Elaine onun cevabını bekledi, ama Emily'nin sesi duyuldu, "Arthur, her şeyi topladım. Her an gidebiliriz."

Elaine hemen anahtar kelimeleri yakaladı ve acilen sordu, "Nereye gidiyorsunuz?"

Arthur soğukça cevap verdi, "Virüs şehirde yayılıyor. Emily'nin sağlığı hassas, bu yüzden onu yurtdışına götürüyorum."

Elaine'in gözlerindeki son umut ışığı bu sözlerle söndü.

Emily'i düşünüyordu, ama ya Vera? Ya bu kriz anında karısı ve çocukları?

Elaine'in sesi acı doluydu.

"Peki ya ben ve çocuklar?"