Bay Forbes

ANNE

Katı, talepkar, otoriter, zalim, merhametsiz, sert veya sözlükte acımasızlıkla ilgili herhangi bir sıfat, hayatının amacı beni işe yaramaz bir aptal gibi hissettirmek olan, acımasız ve aşırı derecede çekici patronum Bryce Forbes'ı tanımlamak için kullanılabilir.

Aramızdaki işler şöyle yürürdü: Zamanın yüzde doksanında ondan nefret eder ve onu boğazlayarak öldürmek isterdim, geri kalan yüzde onunda ise onu çıplak, üstümde, altımda ya da arkamda hayal ederdim.

Ama ne yazık ki, herhangi bir hayali bitirmek için onun ağzını açması yeterliydi. Bu yüzden onu çıplak hayal ettiğimde genellikle ağzında bir gag vardı.

Bu hayalin ilginç kısmı, şu an olduğu gibi onun boğazını sıkmak üzere olduğumda, o pisliğin kıçına büyük bir vibratör sokmayı hayal edebilmemdi. Bu beni daha rahat hissettirirdi.

Ve yine işe yaradı.

"Beni dinliyor musun? Neden gülümsüyorsun?" dedi, kalın, sarı, doğal olarak kavisli kaşlarını çatarak, ona neredeyse her zaman sinirli, seksi bir görünüm kazandırıyordu.

Bryce Forbes'ı benim ona karşı çıkma cüretimden daha fazla sinirlendiren tek şey vardı: gülümsemem. Dişlerimi daha da gösterdim.

"Üzgünüm. Ne diyordunuz?"

Bir de söylediklerini tekrar etmesini istediğimde sinirlenirdi.

"Neden seni hala kovmadığımı hatırlatabilir misin?"

"Evet, efendim. Kesinlikle, sizin... tuhaf kişiliğinize bir haftadan fazla dayanabilen tek kişi olduğum için. Geçici işçilerle olan olayı hatırlatmam gerekir mi?"

Düşüncelere daldı, muhtemelen altı ay önce, nihayet hak ettiğim bir tatili almaya karar verdiğim zamanı hatırlıyordu.

Ben olmadan geçen bir ay, zavallı adam neredeyse delirdi, her fırsatta asistanları kovdu. Döndüğümde tüm hikayeyi duymak eğlenceliydi.

Maalesef ikimiz için de, birbirimize katlanamasak da birlikte çok iyi çalışıyorduk. Elbette bunun tüm kredisi bana aitti, çünkü o tam bir kibirli pislikti.

"MBA'nın bitmesine çok var mı?"

Masamın önünde duruyordu, koyu mavi bir takım elbise giymişti, bir eli pantolonunun cebindeydi.

O lanet sakal uzuyordu. Bacaklarıma sürtünmesini hayal etmek, istemsizce bacaklarımı sıkmam için yeterliydi. Bu düşünce, masanın üzerine eğilip gri kravatından çekip, mükemmel şekillendirilmiş saçlarını çekerken dudaklarının tadını öğrenmek istememe yetti.

Kaşını kaldırarak boğazını temizledi, beni gerçekliğe geri getirdi, kesinlikle bir cevap bekliyordu. Birkaç kez göz kırptım. Aman tanrım. Bunu durdurmam gerekiyordu.

Bryce Forbes gibi bir aptalı hayal etmek bana hiç yardımcı olmayacaktı, özellikle de patronum olduğu ve çoğu zaman kibirli bir pislik olduğu için. Bunu yaptığımı hayal etseydi, onuruma veda edebilirdim.

"Birkaç ay daha var biliyorsunuz. Beni kovma ayrıcalığına sahip olmak için sabırsızlanıyor musunuz?"

Pisliğin, MBA'mı bitirmemi bekleyip sonunda beni kovmak için bir bahane bulacağını düşündüm.

"Hayır, maalesef babam varken, senden kurtulmanın tek yolu seni terfi ettirmek olacak. Yani, yerinde olsam, sadece hareket etmek zorunda kalmakla endişelenirdim."

"Beni başka bir departmana mı göndermeyi planlıyorsunuz?"

"Başka bir şehir ya da ülke nasıl olur?"

"Kabul et Forbes, bu şirkette bensiz bir adım bile atamazsın."

"Ailemizin sana olan tuhaf hayranlığına rağmen, Starling, seni sadece bir çalışan olarak gördüğümü unutmamalısın."

"Unutmuyorum; her gün bunu bana hatırlatıyorsun. Ama sen unutuyorsun ki sen geldiğinde, ben zaten buradaydım."

"Hiç kimse vazgeçilmez değildir; bunu bilmelisin."

"Ah, işten bahsediyoruz sanıyordum, aşk hayatından değil."

Lanet olsun. Ben ve büyük ağzım. Sinirle iç çekti.

"Aile şirketim sayesinde bu pozisyonda olduğumu düşünebilirsin, ama umurumda değil, çünkü bu, işimde en iyi olduğum gerçeğini değiştirmez."

"Ben öyle demedim..."

"Demen gerekmiyor. Yüzündeki küçümseyen ifade her şeyi anlatıyor."

Neden onun hakkında böyle düşündüğümü sanıyordu? Belki de gerçekten küçümsediğim için mi? Ama bu profesyonel tarafla ilgili değildi. Aksine, profesyonel olarak ona hayrandım. Başarısı, elde ettikleri—bunların hiçbiri ailesinin parasıyla değil, onun çabası, kararlılığı ve zekasıyla ilgiliydi.

Tabii ki, varlıklı bir aileden gelen herkesin sahip olacağı ayrıcalıkları vardı. Ama Bryce işinde gerçekten iyi olmasaydı, babası emekli olup onu bir yıl önce göreve getirdiğinde bu şirket kapılarını kapatabilirdi.

Ancak, bu geçen yıl, beklediğimden daha iyi geçti. Belki önceki beş yıldan çok daha iyi. O beş yılın üçünde doğrudan babasıyla çalışma fırsatım oldu.

Ve Bryce ile çalışmaya başladığım ilk hafta, babasının beni yanında tutma fikrinden hoşlanmadığı açıktı. Nedenini bilmiyordum. O hafta boyunca ona memnun etmek için elimden geleni yaptım, ama etkisi tam tersi gibi görünüyordu. Nedense, beni sadece nefret ediyordu.

Ama şimdi bu önemli değil çünkü bu tamamen karşılıklı. Benden nefret etse de, yaptığım her işte kusur bulmaya çalışsa da, işimde iyi olduğumu biliyorum.

Derinlerde, Bryce da bunu biliyor çünkü çalışırken hayran bakışlarını birçok kez yakaladım. İtiraf etmeliyim ki, o bakış paha biçilemez. Tatlı bir intikam gibiydi, ama aynı zamanda onun gibi biri tarafından tanınmak da tatmin ediciydi.

Her zaman çok çalıştım, üniversitenin ilk yıllarında Forbes Medya'ya stajyer olarak katıldığımda bile. Her zaman çaba gösterdim. Ve bu çaba sayesinde Joel, Bryce'ın babası, bana asistanı ve sağ kolu olarak bir pozisyon teklif etti.

O adama daha fazla minnettar olamazdım. Beni neredeyse kendi kızı gibi, ailesinin bir parçasıymışım gibi benimsedi.

Belki de Bryce bu yüzden benden nefret ediyor, çünkü ailesi beni seviyor. Ya da belki de sağ kolunu seçme şansı olmadığı ve benimle çalışmak zorunda kaldığı için.

Her neyse, onun sadece kendini beğenmiş bir ukala olduğunu düşünmeyi tercih ediyorum. Sonuçta, her zaman elimden gelenin en iyisini yaptım ve yeteneğimi sorgulaması için ona hiçbir neden vermedim. Teknik olarak, o işgalci; şirket ailesine ait olabilir, ama burada sadece bir yıldır.

Sırf geniş deneyime sahip ve en iyi üniversitelerden mezun diye her şeyin en iyisi olduğunu düşünemez. Tamam, belki düşünebilir. Lanet olsun. Tamam Anne, bu kadar kibir için bir şeylerde iyi olmalı.

"Haklısın, ne düşündüğüm önemli değil. Her neyse, sen hala patronun," dedim sonunda.

"Emin misin? Çünkü bazen bunu unuttuğun gibi görünüyor, mesela kişisel hayatımla ilgili şakalar yaptığında."

Gözlerimi kıstım ve derin bir nefes aldım. Yattığın kadınlar buraya gelmese ya da toplantılarımız ve iş gezilerimiz sırasında onlarla tanışmasan, bu özgürlüğü hissetmezdim, seni ukala. Bunu söylemek istedim ama sessiz kaldım.

"Delta ile toplantı için dosyaları hazırla; bir saat içinde çıkıyoruz."

"Evet, Bay Forbes," dudaklarımı zorla bir gülümsemeye kıvırdım.

Aptal, bir saat içinde çıkacağımızı biliyorum; burada toplantıları ayarlayan benim, sen o sandalyede otururken.

Sırtını dönerek ofisine girdi ve beni, onun ofisine giriş olarak kullanılan odamda yalnız bıraktı.

Vücudum nihayet rahatladı. Nedense Bryce'ın yanındayken hep tetikte kalıyordum.

Bu normal olmalıydı; tüm kadınlar onun etrafında böyle tepki verirdi. Neredeyse altı ayak üç inç boyu ve deniz kadar mavi gözleriyle ona karşı koymak gerçekten zordu...

Lanet olsun. Bende aynı etkiyi yaratmamalıydı. Ya da en azından yarattığını bilmemeliydi.

Belki Bryce'a olan cinsel takıntım—ona dair hayaller kurma eğilimim—İngiltere'deyken bile onun hakkında geliştirdiğim merakla bağlantılıydı.

Ailesi onun hakkında çok konuşurdu, başarılarından, hedeflerine ne kadar bağlı ve kararlı olduğundan ve Joel'in büyük bir varisi olacağından bahsederlerdi.

Ayrıca, her şeyi kendi çabalarıyla başarmak ve sadece ailesine bağımlı olmamak için yurtdışına gitmeye karar verdiğini öğrendim.

Tüm bunlar bende ona karşı bir tür hayranlık geliştirdi ve onu kişisel olarak tanımadan bile kendimle özdeşleştirdim. Sonuçta, hedefleri için savaşmaya ve istediklerini elde etmeye kararlı biri varsa, o da benim.

Onun fotoğrafını ilk kez gördüğüm anı hala hatırlıyorum. Çok mükemmel göründüğünü ve hem inanılmaz hem de güzel olamayacağını düşündüğümü hatırlıyorum. Bunun olasılığı neydi?

Belki içgüdülerime güvenip ona dair şüphelerimi korumalıydım. Ama onunla tanışmak için çok sabırsızlandım.

Ve aramızdaki yaş farkına, özellikle yedi yıla rağmen, ona bir tür platonik tutku geliştirmemek elde değildi. Sonuçta, o inanılmaz derecede yakışıklı, zeki, başarılı ve daha yaşlıydı. Bir kadının isteyebileceği her şey, değil mi?

Yanlış. Tamamen yanılmışım. Ama bunu çok geç öğrendim. Joel'in yerine geçmesine bir hafta kala, sadece kaygı doluydum, ona düzgün hizmet etmek için kendimi hazırlamaya çalışıyordum, mükemmel olmaya ve onu hayal kırıklığına uğratmamaya çalışıyordum.

Ne kadar aptalca. Bunu hatırladıkça kendime acıyorum. Tüm bunlar, Bryce'ın sadece kibirli ve son derece talepkar bir pislik olduğunu ve hatalara tahammülü olmadığını öğrenmek içindi.

İlk karşılaşmamız neredeyse normaldi—neredeyse, çünkü sonunda ona gözlerimi diktiğimde belki biraz ağzım sulandı.

Ağzımın sulandığından emin değilim ama ağzımın açık kaldığını hatırlıyorum. Ama buna rağmen, ilk sınavım olarak gördüğüm şeyde feci şekilde başarısız oldum.

Bir kahve. Benden istediği buydu ve ben sadece tepsiyi ellerimde tutarken masanın önünde tökezleyip tüm belgeleri ıslattım.

Bryce'ı şimdi daha iyi tanıdığım için, bana küfür etmekten kaçınırken bile nazik olduğunu söyleyebilirim. Sadece bazı küfürler mırıldandı, ama bakışı, beni işe yaramaz ve hiçbir şeyi doğru yapamayan biri olarak gördüğünü açıkça ortaya koydu.

Düşündüğümde, belki de o gün benden nefret etmeye başladı. Ama ne yazık ki Bryce için, yüksek topuklu ayakkabılarımdan vazgeçmedim.

Ve belki birkaç kez daha tökezlemek ve sıcak kahveyi pantolonuna dökmek bile isteyebilirdim. Onun bana gerçekten hak ettiği sebeplerden dolayı küfür etmesini görmek eğlenceli olurdu ve belki pantolonlarını temizlemesine bile yardımcı olabilirdim...

Kahretsin Anne, dur artık. Başımı salladım. İşe odaklan.

Bryce'ın taşıdığı tüm cinsel enerjiye rağmen, ne yazık ki benim için yasaktı. Ve bir şekilde bu sinir bozucuydu çünkü onu haftanın neredeyse her günü görmek zorundaydım.

Belki bu yüzden onun yakınında olmak beni yeterince rahatsız ediyordu. Bu hayal kırıklığıyla başa çıkmak zordu.

Ve biliyordum ki, aramızda bir şey olursa, tüm bu nefret ve hayal kırıklığı yüzünden nükleer bir bombanın patlaması gibi olurdu.

Asansör kapıları açıldı ve beni düşüncelerimden çekip çıkardı.

Cinsel enerjiden bahsetmişken...

Luke Forbes, iç çamaşırlarını düşürecek bir gülümsemeyle yaklaştı. Ceketini omzuna asmış, sadece beyaz bir gömlek ve siyah bir kravat giymişti.

Luke'u nasıl tanımlamalı? 'Aşırı seksi' bile yetersiz kalırdı. Tanrım, Bryce kadar yakışıklı ve çekiciydi.

Otuz bir yaşında olan Luke, kardeşinden sadece bir yaş küçüktü ve halkla ilişkilerimizden sorumluydu. Bu kadar büyüleyici cazibe ve çekici güzellikle farklı olması mümkün değildi.

İnsanları kazanma yeteneğine sahipti. Belki bir Forbes olmasaydı ve bir şekilde benim üstüm olmasaydı, şimdiye kadar onun çıkma teklifini kabul ederdim.

Luke, bana ilgisini açıkça belli etmekte sorun yaşamıyordu ve işe bağlı olarak kabul edemeyeceğimi açıklamaya çalışsam da ısrar etmeye devam ediyordu.

Ne kadar süredir bu şekilde devam ettiğimizi bile hatırlayamıyordum. Onun gibi yakışıklı birinin bana ilgi göstermesi, egom için tehlikeliydi.

"Günaydın, Anne!" Masamın önünde durdu ve avucunu uzattı.

"Günaydın, Luke!" Elimi onun eline koydum ve öpmesini bekledim.

"Bugün nasıl hissediyorsun?" Her zamanki gibi gözlerimin içine bakarak sordu.

Luke, ruhumu görebiliyormuş gibi hissettiriyordu. Ve ancak bir süre sonra, neden her zaman nasıl olduğumu değil de nasıl hissettiğimi sorduğunu anladım.

Dışarıdan her zaman iyi durumda göründüğüm için, bana sorduğunda gerçekten nasıl hissettiğimi bilmek istediğini açıklamıştı.

Bunu çekici bulmamak elde değildi, Luke'un kadınların gözdesi olduğunu bilsem de.

"İyi hissediyorum, teşekkürler. Ya sen?"

"Harika, ama bu geceki akşam yemeği davetimi kabul eden biri olursa daha da iyi hissedeceğim."

Neden bu kadar seksiydi?

Bryce'ın inanılmaz mavi gözleri ve sarı saçlarının aksine, Luke'un koyu kahverengi saçları ve sakalı vardı, tıpkı gözleri gibi. Hangi kombinasyonun daha etkileyici olduğunu bilmiyordum.

Luke son derece çekici ve neredeyse dayanılmazken, Bryce'ın açıklayamadığım bir şekilde baskın ve gizemli bir enerjisi vardı, ama bu beni onun kıyafetlerini parçalamak istememe neden oluyordu.

Ne yazık ki, ikisi de kesinlikle yasaktı ve her ikisiyle çalışmak zorunda kalmaya devam edecektim. Hayat adil olmaktan uzaktı.

"Israrcısın, değil mi?" Gülümsedim. Kare çenesindeki sakalı okşadı, mükemmel dudaklarında hafif bir gülümseme vardı.

Lanet olsun. Bazen direnmek gerçekten zor oluyordu. Mükemmel yüzü neredeyse hipnotikti.

"Biliyorsun ki evet diyene kadar sormaya devam edeceğim."

"Ya da belki bu süreçte yorulursun."

"Bu olmayacak, Anne. Sadece sana bakmam yeterli. Bu arada, her zamanki gibi güzel görünüyorsun."

Bryce'ın boğazını temizleme sesi dikkatimizi çekti. Luke döndü ve sonunda onu görebildim.

Açık ofis kapısının yanında duruyordu.

"Sen olduğunu tahmin etmiştim. Her zaman vakit kaybediyorsun," dedi, kardeşine soğuk bir ifadeyle bakarak, kollarını geniş göğsünde kavuşturmuştu. "Çalışanları rahatsız etmeyi bırak ve işine dön."

Aptal. Gözlerimi devirmeden edemedim.

Kardeşini tamamen görmezden gelen Luke, tekrar bana döndü.

"Her gün buna katlanmak zorunda olduğun için bir azizsin," diye fısıldadı, Bryce'ın hala duyabileceğinin farkında olarak. "Biliyorsun, Anne, fikrini değiştirirsen bana bir mesaj gönder." Sırtını bana dönüp kardeşinin ofisine doğru yürümeye başlamadan önce göz kırptı. Bryce, ondan önce içeri girerken başını olumsuz anlamda salladı.

Luke haklıydı; bir azizdim ve Bryce'a katlanmak için bir zam, belki de bir ödül hak ediyordum.