Bölüm 7 Çilek ve Krema

Blake

Arabayı bizim garaja çektiğimizde Charlie yine susmuş oluyor. Ellerini montunun ceplerine sokmuş, soğuğa karşı omuzlarını biraz büzerek patikadan bizimle geliyor.

Kapıyı daha biz çalmadan annem açıyor.

“Blake,” diyor önce, sanki hâlâ sapasağlam mıyım diye kontrol ediyormuş gibi.

Sonra bakışları Charlie’ye kayıyor ve gülümsemesi yumuşayıp davetkâr bir şeye dönüşüyor. “Sen Charlie olmalısın.”

Charlie gözlerini kırpıyor; annemin bunu nereden bildiğinden belli ki emin değil. “Evet. Merhaba.”

“Ben Mara,” diyor annem, kenara çekilerek. “Gir içeri, orada donarsın.”

Babam arkasında beliriyor, ellerini bir mutfak havlusuna siliyor. Charlie’yi, tüm alfaların yaptığı o hızlı, ölçüp biçen ama belli etmeyen bakışla süzüyor; yine de sesi sıcak kalıyor.

“Gareth,” diyor, elini uzatarak. “Tanıştığımıza memnun oldum.”

Charlie elini sıkıyor. Sonra gözleri onların üzerinden kayıp evin içine bakıyor.

Theo onu dirseğiyle hafifçe itiyor. “Ayakkabıları çıkar. Eve kar taşırsak bizi öldürür.”

Charlie ayakkabılarını hızlıca çıkarıp bizimkilerin yanına düzgünce hizalıyor. Küçücük bir şey ama bana söylediklerinden daha fazlasını anlatıyor.

Mutfağa geçiyoruz; annem çoktan herkese sıcak çikolata doldurmaya başlamış bile.

“Peki,” diyor tezgâha yaslanarak. “Wellington’a ne zaman taşındın?”

Charlie kupayı iki eliyle kavrıyor ve bir kere omuz silkiyor. “Dün.”

Babamın kaşları hafifçe kalkıyor. “Epey yeni.”

“Evet.”

Annem yine deniyor, nazikçe. “Yarın okula başlıyorsun, değil mi?”

“Evet.”

“Yeni başlayınca Wellington Lisesi biraz ağır gelebilir,” diyor Theo, buzdolabını açarken. “Ama idare edersin. Hokey işe yarar.”

Charlie’nin ağzı, sanki gülümsemek ister gibi kıpırdıyor ama tam tutmuyor. “Plan o.”

Annemin bakışı montunun altına yarı sıkışmış formasına kayıyor. “Çok mu oynarsın?”

“Ne zaman fırsat bulursam.”

“Peki nereden geldin?” diye soruyor babam; hâlâ rahat ama gözünden hiçbir şey kaçmıyor.

Charlie yine omuz silkiyor. “Güneyden. Birkaç kasaba geriden.”

Soruyu cevaplıyor, ama aslında cevaplamıyor.

Annem, bu gayet normalmiş gibi başını sallıyor. “Ailen, onlar da alışabildi mi?”

Charlie’nin omuzları bir anlığına geriliyor, sonra geçip gidiyor. “Babam iyi,” diyor.

“Annen?” diye soruyor annem, sesi yumuşak.

Charlie kupanın içine bakıyor. “Annem ben küçükken öldü.”

Mutfakta sessizlik çörekleniyor.

Annem üstelemiyor. Bir kez başını sallıyor. “Çok üzgünüm canım.”

Charlie yine o küçük omuz silkişini yapıyor; sanki üstündeki karı silkeler gibi. “Evet.”

Babam ortam ağırlaşmadan konuyu değiştiriyor. “Baban ne iş yapıyor?”

Charlie’nin cevabı pürüzsüz, belli ki defalarca söylenmiş. “Ne iş bulursa. İş için sürekli dolaşıyor.”

“Ustalık işleri mi?” diye soruyor Theo.

“Evet,” diyor Charlie. “O tarz şeyler.”

Annemin bakışı yarım saniyeliğine bana kayıyor. Yüzü sakin kalıyor ama gözleri çok şey söylüyor. Ondan bir şey çekip almak kolay olmayacak.

Charlie tamamen içine kapanmadan yönü değiştiriyorum. “Hadi,” diyorum, rahat bir sesle. “Eğlence odasına gidelim. Kimse oynamazsa Theo ağlar.”

Theo homurdanıyor. “Ben ağlamam.”

“Ağlarsın,” diyorum ve o bana orta parmak gösteriyor. Charlie de buna gülüyor.

Aşağıda Theo Xbox’ı açıyor, ben de kendimi koltuğa atarken Charlie’ye bir kumanda uzatıyorum.

Kumandayı tuhaf bir şeymiş gibi tutuyor, düğmelere gereğinden uzun bakıyor.

“Oynuyor musun?” diye soruyor Theo, şimdiden sırıtarak.

“Evet,” diyor Charlie fazla hızlı.

Sonra karakteri dümdüz gidip duvara çarpıyor.

Bir kez gülüyor ve tutuşunu düzeltiyor. Çabuk öğreniyor ama bunu pek sık yapmadığı belli. Belki de hiç.

Oyundan çok Charlie’yi izliyorum. Kanepenin ucuna ilişişi. Sürekli saate bakışı. Bir türlü tam anlamıyla gevşemeyişi.

Bir süre sonra annem başını uzatıyor. “Charlie, istersen akşam yemeğine kalabilirsin.”

Charlie öyle hızlı fırlıyor ki kumanda neredeyse elinden düşecek. “Aman siktir. Eve gitmem lazım. Geç oldu.”

“Hemen bırakırım,” diyorum anında, ama başını sallıyor.

“Yok. Hiç gerek yok. Şurası zaten, iki sokak aşağı. Mesele değil.”

O cevabı sevmiyorum ama yine de onu kapıya kadar geçiriyorum.

Kar daha sık yağıyor şimdi, saçlarına takılıyor. Kapüşonunu başına çekiyor.

“Yarın görüşürüz,” diyorum.

“Evet,” diyor. “Görüşürüz.”

Sonra karanlığın içine doğru yürüyüp gidiyor; botları karı çıtırdatıyor, attığı izler daha oluşur oluşmaz neredeyse hemen karla doluyor.

Gözden kaybolana kadar bakıyorum.

Peşinden gitmek istiyorum… ama gitmiyorum.

Birkaç saat sonra Lex hâlâ durulmuyor.

Yatakta tavana bakarak yatıyorum, sessizliği dinliyorum. Vücudum yorgun, ama zihnim değil; Lex sanki hapsolmuş gibi derimin altında dolanıp duruyor.

Eşim. Eşim. Eşim.

Doğrulup oturuyorum, kımıldamadan durmaktan bıktım.

Giyinip sessizce dışarı süzülüyorum. Hava acımasız; ciğerlerimi yakacak kadar soğuk. Garajın arkasında dönüşüyorum; kemiklerim çatırdıyor, tüyler dışarı taşıyor ve sonra Lex koşuyor.

Charlie’nin kokusunun izini sürüyoruz.

Sokakların ve çitlerin arasından kıvrılıp gidiyor, kasabanın eski tarafına doğru iniyor. Rüzgârın dağıttığı yerlerde zayıflıyor ama hâlâ orada. Bizi ileri çağırıyor.

Sonra rüzgâr dönüyor ve çilekli kremanın kokusu suratımıza çarpıyor.

Lex başını kaldırıyor, soluğu titriyor, ardından hiç tereddüt etmeden yön değiştiriyor ve ormana dalıyoruz.

Her adımda koku daha da güçleniyor, soğuk havanın içinden ip gibi uzanıyor. Sonra karda küçük ayak izleri beliriyor, ben de onları takip ediyorum.

Ağaçlar seyrekleşiyor, arazi açılıyor ve göl ay ışığının altında donmuş halde yatıyor. Geniş ve solgun uzanıyor; eski çatlaklarla, yeniden donmuş çizgilerle yaralı. Rüzgâr bazı yerleri süpürüp temizlemiş, ışığı yakalayan açık buz yüzeyleri bırakmış.

Ağaçların sınırında yavaşlayıp gövdelere yakın çömeliyorum, nefesimi tutuyorum.

O orada.

Eşim.

Buzun üzerinde, yapayalnız, sanki kışın kendisine aitmiş gibi hareket ediyor.

İncecik bir kazak ve saçma sapan şort giymiş. Döndüğünde eskimiş patenleri ay ışığını yakalıyor. Saçları uzun ve açık renk; hızlandıkça arkasında savruluyor.

Sonra dönüyor; bildiğin bir tanrıça gibi.

Göl, onun altında bir yerlerde yumuşak bir “pıt” sesi çıkarıyor; vücudumdaki her kası geren bir uyarı, ama o kımıldamıyor bile. Hareket etmeyi sürdürüyor; bıçağı tertemiz bir daire çiziyor, nefesi küçük beyaz puflar halinde çıkıyor.

Döndüğünde ay ışığı yüzüne vuruyor ve göğsümdeki bir şey öyle sert yer değiştiriyor ki sanki o da çatlayacak.

Ağaçların ardında kıpırtısız kalıyorum.

Lex içimde susuyor; sanki onun bile çenesini kapaması gerektiğini biliyor.

Dünyam ona daralıyor.

Kendini taşıyışı.

Buzun üstüne güvenişi.

Bunu sanki hep yapıyormuş gibi görünüşü.

Burada olduğumu bilmiyor, ama ben biliyorum.

O benim eşim.

Kader göğsümün içine uzanıp kalbimi avucunun içine almış gibi.

Ağaçların ardında donup kalıyorum; bu kusursuz anı bozamıyorum. İncecik buzun üzerinde kayışını izliyorum.

Dünya sonunda benden neyi sakladığını tam olarak göstermeye karar verdi ve o kusursuz.