85: Lütfen...

Devriye yola çıktıktan sonra Bane’i odamızda buldum. Kollarını göğsünde kavuşturmuş, pencerenin önünde duruyordu. Sanki gözden kaybolsalar bile hâlâ oradalarmış gibi bomboş yola bakıyordu.

“Gittiler,” dedim usulca.

“Biliyorum.” Kapıyı kapatıp yanına yürürken homurdandı.

“Kızgınsın,” diye yorum ya...

Giriş yapın ve okumaya devam edin