116: Hibrit piçler.

Nefesimi yavaş ve düzenli tuttum. Bedenimi ölü bir ağırlıkmış gibi bıraktım ki kimse tamamen uyanık ve burada olduğumu bile düşünmesin. Kamp serserilerin kokusuyla leş gibiydi. Etrafta dolaşıp sanki ben bir insan değil de bir eşya gibi yanımdan konuşsalar da, hepsinin gözlerini üzerimde hissediyordu...

Giriş yapın ve okumaya devam edin