Bölüm 107

“Her zamanki centilmen.” diye kıkırdıyorum. Ayağımın ucuyla hâlâ onun ayakkabısıyla oynuyorum, hareket dikkatimi dağıtıyor ve böyle daha çok “biz” gibi olduğumuz için içim rahatlıyor; bunca şeyden sonra bile onunla normale dönebildiğimi hissetmek beni mutlu ediyor. Elini çenemin altına kaydırıp başı...

Giriş yapın ve okumaya devam edin