Bölüm 224

Son bir kez derin bir nefes alıp kendimi toparlıyorum ve ailemin yanına açılan kapıdan içeri giriyorum. Hep birlikte koltuğa doğru yürüyorlar, belli ki antrede hal hatır sormuşlar. Annem bana kocaman gülümsüyor, sonra dönüp Arrick’e kısarak bakıyor.

“Rujunun rengi ilginçmiş,” diyor, yine gülümseyer...

Giriş yapın ve okumaya devam edin