Bölüm 158

Emma’nın Bakış Açısı

Hiçbir şey söyleyemedim.

Ağzımı açtım ama ses çıkmadı. Ne bir hece, ne de kelimeye benzeyen bir nefes. Victoria hâlâ o ifadeyle bana bakıyordu—artık öfkeli değildi, daha kötü bir şeydi bu; öfkenin ötesine geçip sessiz, belirli bir acıya dönüşmüş, oraya yerleşmiş bir şey—ve ben...