Bölüm 1

Margaret...

Tam da işin ortasında, Robert Howard, Sophia Windsor’la sevişirken o ismi inleyerek söyledi.

Onunla sevişirken nasıl olur da kız kardeşinin adını ağzına alırdı?

Aşağılama, buz gibi dalgalar gibi Sophia’nın üstüne çullandı; bir anda boğuluyormuş gibi oldu. Sophia karşı koyamadan, Robert bacaklarını daha da açtı ve acımasız bir güçle içine yüklendi.

“Ah!” Çığlığını tutamadı.

“Kes sesini. Ses çıkarırsan hayal bozulur.” Robert’ın iri eli Sophia’nın ağzını kapattı. Yakışıklı yüzünde arzu da iğrenme de bir an parlayıp geçti.

Sophia’nın kalbi buz kesti.

Üç yıl önce Margaret kendini okyanusa bırakmıştı. Ölmeden önce yaptığı son telefon, Sophia’ya olmuştu; ama Sophia laboratuvardaydı ve aramayı görmemişti.

Margaret’i delicesine seven Robert, olan biten her şey için Sophia’yı suçladı.

Okulu bırakmaya zorladı. Margaret’i taklit etmeye zorladı. Onu Margaret’in yerine koydu.

Sophia karşı koyamadı. Onun bütün öfkesine sessizce katlandı.

Çünkü pişmanlığın içinde kendisi de boğuluyordu. O aramayı kaçırdığı için kendinden nefret ediyordu.

Tek taraflı, kaba saba seks bittiğinde Robert arkasına bile bakmadan kalktı. Uzun parmakları gömleğinin düğmelerini umursamaz, gevşek hareketlerle ilikledi.

“Al şunu.”

Ertesi gün haplarından bir kutu Sophia’nın bedenine fırlatıldı.

Bir zamanlar Sophia, Robert’a delicesine tutulmuştu. Şimdi hissettiği tek şey acıydı.

Alışkanlıkla bir hapı alıp yuttu. Midesi şiddetle bulandı. Neredeyse kusacaktı.

Son zamanlarda midesi zaten berbattı; durmadan öğürüyor, sürekli mide bulantısı çekiyordu. Yakında hastaneye gidip baktırmayı düşünüyordu.

Daha nefesini toparlayamadan, Howard ailesinin uşağı gelip onu dışarı çıkması için acele ettirdi.

Robert, Sophia’nın evinde kalmasına asla izin vermezdi. Ne kadar geç olursa olsun. Ne kadar yorgun olursa olsun. Gitmek zorundaydı.

Onun gözünde Sophia, unutamadığı aşkına yas tutmak için tuttuğu bir yedekten ibaretti. Seks için kullanılan bir bedendi. İstediğinde çağırıp istediğinde kapının önüne koyacağı biriydi.

Sophia ön kapıdan çıktı. Arkasına bakınca, ikinci kattaki pencerede uzun boylu bir siluet görür gibi oldu.

Tekrar baktığında pencere boştu.

Dudakları acı bir gülümsemeyle büküldü. Robert ondan nefret ediyordu. Yaşayıp yaşamamasını neden umursasındı?

Bir saat sonra Sophia Windsor Malikânesi’ne döndü.

Salona adımını atar atmaz seramik bir kupa yüzüne doğru fırladı ve şakağına çarptı.

Sıcak kan hemen boşandı, görüşünü bulandırdı.

Annesi Bianca Johnson’ın yüzünde zerre endişe yoktu. Çığlık attı: “İşe yaramaz çöpsün! Bir erkeği bile elinde tutamıyorsun! Keşke ölen sen olsaydın!”

Sophia o sözleri defalarca duymuştu, ama her seferinde yüreğini aynı şekilde burkuyordu.

Bir anne, kendi çocuğundan ne kadar nefret ederse böyle bir şey söyleyebilirdi?

Margaret’in ölümü, bir zamanların neşeli Robert’ını takıntılı ve karanlık birine çevirmekle kalmamıştı; Sophia’nın kendi ailesini de dengesiz ve zalim yapmıştı.

Ve herkesin gözünde suçlu sayılan o, her şeye sessizce katlanmak zorundaydı.

Bianca bir gazeteyi Sophia’ya fırlattı. Ön sayfadaki manşet gözlerine hançer gibi saplandı.

[Howard Ailesi ile Brown Ailesi Evlilik Yoluyla Birleşmeyi Duyurdu — İş İmparatorlukları Güçlerini Birleştiriyor]

O an Sophia nefes alamadı.

Robert başka biriyle mi evleniyordu?

Ömrü boyunca ona acı çektireceğine, sonsuza dek bedel ödeteceğine yemin eden adam… başka bir kadınla mı evleniyordu?

Bu, sonunda nefretini bıraktığı anlamına mı geliyordu? Sonunda onu serbest mi bırakıyordu?

Bir anlığına rahatlama, şaşkınlık ve adını bile koyamadığı ince bir kırgınlık içinde birbirine dolandı.

Sophia donup kalınca Bianca’nın sabrı taştı ve yüzüne sert bir tokat indirdi.

“Seninle konuşuyorum! Niye aptal numarası yapıyorsun? Margaret’i sen öldürdün, şimdi Robert’ı bile elinde tutamıyorsun! Yaşıyor olmanın ne faydası var?”

Bianca’nın duyguları kontrolden çıktı. Öfkeyle Sophia’yı kapının dışına itti, Robert’a gidip fikrini değiştirmesi için yalvarmasını emretti.

“Yapamazsan geri gelme!”

Kendi evinden kovulan Sophia, başının üstündeki ay ışığına çaresizce baktı. Şakağındaki yara hâlâ hafif hafif zonkluyordu ama göğsündeki acının yanında hiçbir şeydi.

Bu kefaret ne zaman bitecekti?

Sophia, Robert’a telefonla ulaşamadı.

Aralarında hep tek taraflıydı; o ne zaman isterse Robert arardı. Sophia’nın ona ulaşmasının bir yolu yoktu.

En sonunda Robert’ın asistanına mesaj bırakmaktan başka çaresi kalmadı.

Yarım saat sonra en yakın arkadaşı Echo Jones, perişan hâlde Sophia’yı aldı ve evine götürdü.

Echo, Sophia’nın yarasını dikkatle pansuman etti ama sonunda öfkesini daha fazla tutamadı.

“Bu kadarı da fazla! Margaret yıllar önce gitti, hâlâ sana böyle davranıyorlar. İntihar etti. Bu bir kazaydı. Senin suçun değildi! Neden bütün suçu senin üstüne yıkıyorlar?”

Sophia, Echo’nun elini tuttu ve usulca başını salladı.

Ablasını düşündükçe—dışarıdan neşeli, güneş gibi ama gizliden gizliye ağır bir depresyonla boğuşan ablasını—Sophia kendini dünyanın en kötü kardeşi gibi hissediyordu. Hiçbir şeyi fark etmemişti.

O kaçırdığı telefon, kalbindeki düğüm gibi duruyordu; ne yaparsa yapsın çözemiyordu. O sorumluluğu taşımaya razıydı.

Sophia’yı ikna edemeyen Echo ağır bir iç çekti.

Bir an düşündükten sonra birden Sophia’nın bileğini yakaladı, sesi cesurdu. “Boş ver. Bu bunaltıcı şeyleri düşünme! Bu gece seni dışarı çıkarıyorum, kafanı dağıtacağız!”

Cevap beklemeden Echo, Sophia’yı Zümrüt Şehir’in en büyük barına sürükledi. Hatta Sophia rahatlasın diye birkaç genç, yakışıklı adamı da yanlarına çağırdı.

Sophia böyle bir ortamda kendini tamamen yabancı hissediyordu. Kısa bir süre oturduktan sonra tuvalete gitmek için izin istedi.

Aynada kendi solgun ama güzel yüzüne bakarken Robert aradı.

“Beni mi arıyordun?” Sesi her zamanki gibi buz gibiydi, duygusuzdu.

Sophia istemsizce dikleşti. “Şunu sormak istedim… Victoria’yla gerçekten evleniyor musun?”

Karşı tarafta sessizlik oldu. Ardından Robert’ın alaycı, küçümseyen kahkahası duyuldu. “Bunu bana sormaya ne hakkın var?”

Ne hakkı vardı?

Sophia’nın dili tutuldu. Onun metresi bile sayılmazdı.

Bianca’nın istediğini mi yapacaktı—bütün onurunu bir kenara atıp evlenmemesi için yalvaracak mıydı?

Yapamazdı.

Sonunda Sophia’nın sesi titreyerek çıktı. “Evleniyorsan… aramız bitsin olur mu?”

Dünyanın en doğal cümlesi olması gerekirken Robert sanki hayatının en komik şakasını duymuş gibi davrandı.

“Sophia, sen nasıl bir rüya görüyorsun? Sen hep benim oyuncağım olacaksın. Senden sıkıldığımda da seni ben kapının önüne koyarım.”

Sophia donup kaldı.

Robert evleniyordu ama onu bırakmayı reddediyordu. Hâlâ ona eziyet etmek istiyordu.

En ağır aşağılanmayı çoktan yaşadığını sanmıştı. Ama Robert, gururunu ayaklar altına almanın hep yeni bir yolunu buluyordu.

“Seni bırakmam için benden ne istiyorsun?”

Robert küçümseyerek güldü. “Margaret’ı hayata döndürmedikçe!”

Telefon kapanınca Sophia kendini tutamadı, hıçkıra hıçkıra ağladı. Kendi hayatına son verme düşüncesi yeniden üstüne çullandı.

Tam o sırada tuvaletin dışından acı verici derecede tanıdık bir ses geldi.

“O zamanlar sadece Sophia’ya bir şaka yapmak istemiştim, biraz sürünsün diye. Bu kadar büyüyeceğini düşünmemiştim.”

“Şimdi geri dönmezsem Robert başka bir kadınla evlenecek. O zaman her şey mahvolur, değil mi? Kız kardeşimin bu kadar beceriksiz olacağını sanmamıştım. Ona üç yıl verdim, hâlâ kalbini kazanamadı.”

“Annemle babam zaten biliyor. Yardım edip açıklarlar. Robert’a gelince… Beni o kadar çok seviyor ki. Biraz tatlı dille konuşurum olur biter.”

Sophia’nın gözleri kocaman açıldı. Bütün bedeni titredi.

Bu Margaret’tı. Ölmemişti!