Bölüm 2

Barın tuvaletindeki ışıklar, müziğin ritmiyle yanıp sönüyordu.

Sophia aynanın karşısında duruyordu. Margaret kapıyı iterek içeri girerken gözlerini ondan ayırmadı.

“Aman Tanrım, orada bir hayalet gibi dikilmişsin, Sophia.”

Karşısındaki kişinin Sophia olduğunu anlayınca Margaret önce derin bir nefes aldı, ardından hafifçe utanmış gibi göründü.

İki adım geri çekilip zoraki bir gülümseme takındı. “Ne tesadüf, Sophia. Senin bar gibi yerlere hiç gelmediğini hatırlıyorum.”

Aradan saniyeler geçmeden Margaret, Sophia’ya karşı o eski üstünlük duygusunu yeniden topladı. Çenesini kaldırıp küçümseyen bir tonla, “Belli ki kötü alışkanlıklar edinmişsin,” dedi.

Sophia, Margaret’in pembe pembe, sağlıklı yüzüne gözünü kırpmadan baktı. Kendi yüzüyse korkunç derecede solgundu.

“Margaret, neler oluyor? Sen… sen nasıl hâlâ hayattasın?”

Bir anda gerçek, Sophia’ya bir tren gibi çarptı.

Margaret yavaş ve bilerek konuştu. “Ne var, hayatta olmama sevinmedin mi?”

Sevinmek mi?

Sophia’nın gülümsemesi, ağlamaktan bile daha acıydı.

Üç yıl önce, tek kız kardeşinin hayatta olduğunu öğrense havalara uçardı.

Ama şimdi? Üç yıldır onursuzca yaşamış, aşağılanma üstüne aşağılanma görmüştü. Hatta okuldan ayrılmaya zorlanmış, yüksek lisans hayalini kaybetmişti.

Nasıl sevinebilirdi?

“Cevap ver. Bunu neden yaptın?” Sophia, onun oyununa gelmeyi reddedip doğrudan üstüne gitti.

Margaret zaman kazanmak istercesine gözlerini sağa sola kaçırdı. “Bunu tuvalette mi konuşmak zorundayız? Beni dışarıda beklesene. Önce tuvaletimi yapayım, sonra konuşuruz.”

Sophia onun niyetini hemen anladı. Margaret’in kolundan yakaladı, gitmesine izin vermedi.

“Açıklama yapmadan hiçbir yere gitmiyorsun.”

Sophia’nın peşini bırakmadığını görünce Margaret sonunda sabrını yitirdi. “Nedenini gerçekten mi bilmek istiyorsun? Peki. Söyleyeyim. Çünkü seninle uğraşmak eğlenceliydi. Bu cevap yetti mi?”

Kötülük bir kere fırsat bulunca, artık dizginlenmiyordu.

Margaret, Sophia’ya sanki can düşmanına bakıyormuş gibi, nefretle dik dik baktı.

“Seni ne zaman dışarı çağırsam, ‘Okumam lazım’ ya da ‘Ders çalışmam lazım’ derdin. O hırslı, sözde örnek kız rolünü kime oynuyordun? İnsanlar seni övüp ‘Margaret’ten daha olgun, ablası gibi’ dediklerinde, içten içe ne kadar böbürleniyordun, değil mi? Ben de sana yardım etmeye karar verdim. Üç yıl boyunca tek çocuk olmanın nasıl bir şey olduğunu yaşatmaya. Nasıl, güzel değil mi?”

Sophia, üç yıllık kâbusunun böylesine saçma, akıl almaz bir nedenden çıktığını asla düşünmemişti.

Öfke bütün bedenini sardı, elini havaya kaldırdı.

Margaret küçümseyerek sırıttı. “Bana vurmak mı istiyorsun? Sophia, bugün bana bir parmağını bile değdirirsen, annem babam ve Robert sana bunun bedelini ödetir. İnandın mı? İnanmadın mı? Hadi, dene.”

Üstelik yüzünü bilerek öne doğru uzattı.

Sophia dişlerini sımsıkı sıktı. Margaret’in iki yüzlü oyunları, kurduğu tuzaklar, ihanetleri gözünün önünden geçti. Midesi bulandı.

Gerçek şu ki, aralarındaki kardeşlik bağı hiçbir zaman iyi olmamıştı. Margaret’in “ölümü” sadece bütün çatışmaları üstünü örtmüş, Sophia’yı her şeyin suçunu üstlenmeye razı etmişti.

“Korkaksın. Zaten cesaret edeme—”

Margaret alayını bitiremeden, Sophia’nın eli hızla indi!

Bütün gücünü o tokada verdi. Margaret yere düştü; yanağı bir anda şişip kıpkırmızı oldu.

“Bana vuracak kadar cesaret ettin ha! Sophia, yaşamaktan bıktın mı sen?” Margaret kendine geldi; öfkeden neredeyse çığlık çığlığa kalmıştı.

Sophia’nın bakışları ilik donduracak kadar soğuktu. Sesi sakindi ama kararlıydı. “Evet. Seni de benimle birlikte aşağı çekmek istiyorum. İnanıyor musun?”

O sakinliğin altındaki vahşet, Margaret’ı anında paniğe sürükledi.

Margaret toparlandığında Sophia çoktan tuvaletten kaybolmuştu.

Margaret öfkeyle ayaklarını yere vurdu, Sophia’nın gittiği yöne doğru tehditler savurdu. “Sophia! Sen bekle!”

Sophia, bir kayıp ruh gibi barın koridorunda dolaştı; Margaret’ın sözleri kulaklarında tekrar tekrar çınlıyordu.

“Annemle babam zaten biliyor. Bana açıklamamda yardım edecekler.”

“Bugün bana bir parmağını bile değdirirsen, annem babam ve Robert bunun hesabını sana sorar.”

Nasıl anlamamıştı? Annemle babam her zaman neşeli, dışa dönük Margaret’ı kayırmıştı. Sophia’nın sessiz, içine kapanık hâlini ise sevmezlerdi.

Sophia safça, uslu durur ve yeterince çabalarsa bir gün anne babasının ona da azıcık sevgi vereceğine inanmıştı.

Hepsi boş hayalmiş.

Bianca’nın, Robert’ın nişanını öğrendikten sonra ona neden bu kadar kudurup beddua ettiğine şaşmamalıydı; “İşe yaramazın tekisin, Margaret’ın erkek arkadaşını elinde tutamadın,” demişti.

Annemle babam başından beri Margaret’ı koşulsuz şımartıyordu.

Margaret bu sahte ölüm oyununu kurmuş olsa bile, onlar buna bile gönüllü ortak olmuşlardı.

Peki ya Sophia? O sadece önemsiz bir basamaktı.

Sophia dalgın hâlde özel odanın kapısını itti. Echo çoktan gitmişti ama o erkek garsonlar hâlâ oradaydı.

Onlara göz gezdirdi ve hepsinin olağanüstü yakışıklı olduğunu fark etti. Hele ortada oturan adam… Yüz hatları keskin ve belirgindi, gözleri derindi; duruşu hem cesur hem de aristokrat gibiydi. Emerald City’nin ünlü gözbebeği Robert kadar yakışıklıydı.

Sophia dosdoğru yanına gidip oturdu. Sesi buz gibiydi. “Bana bir içki koy.”

Geçmişte kurallara uymuştu, kimseyle doğru dürüst flört bile etmemişti. Peki eline ne geçmişti? Robert’ın küçümsemesi ve eziyeti.

İnsan sevgiyle kayırılmayı ancak Margaret gibi olunca mı kazanıyordu? Bar bar dolaşıp, farklı erkeklerle sanki çok sıradan bir şeymiş gibi cilveleşince mi?

Sophia, kendini yıkıcı bir düşüncenin içine sürüklediğini biliyordu.

“Sen—” Erkeklerden biri kaşlarını çattı, konuşmak üzereydi ki ortadaki en yakışıklı adam bir bakışıyla onu durdurdu.

Adam Sophia’ya ilgiyle baktı, elini kaldırıp bardağını doldurdu.

Sophia bardağı aldı, kendini toparladı ve tek seferde dikti. Ardından şiddetle öksürmeye başladı.

İçki acı ve yakıcıydı. Gözleri sulandı; neredeyse ağlayacaktı.

Ama nefesini toparlayınca bir bardak daha uzandı.

Belki sarhoş olursa, bu acımasız gerçeği bir süreliğine unutabilirdi.

Sophia bardak üstüne bardak içti. Adamlar onu yağlayıp ballıyor, sanki çok değerli bir hanımefendiymiş gibi davranıyordu.

Bu kadar savrulmanın sonucu ne oldu? Tamamen sızdı. En azından dertlerini bir süreliğine unuttu.

Gözlerini tekrar açtığında ertesi gün öğle olmuştu.

Sophia, zonklayan başını tutarak doğruldu. Dün gecenin görüntüleri bir sel gibi üstüne geldi.

Ölüp geri dönen Margaret. Dili kaygan o garsonlar. Ve bayılmadan önce yaptığı son şey—

O en yakışıklı adamın kıyafetlerini hışımla parçalamıştı!

Sophia soluğunu içine çekti.

Sarhoşken yaptıkları gerçekten bu kadar mı berbattı?