Bölüm 3

Telefonu birden çaldı; Sophia’nın boğucu utancını bir anlığına da olsa dindirdi.

Ekranda düzinelerce cevapsız arama vardı: Echo, anne babası, ofis ve Robert.

Elbette Robert yalnızca bir kez aramıştı.

Sophia’ya karşı her zaman fazla gururluydu; kimseyi üst üste aramazdı.

Ofisten gelen aramalar muhtemelen izinsiz yokluğunu sorgulamak içindi. Anne babasının aramalarıysa büyük ihtimalle Margaret yüzündendi. Bu yüzden Sophia önce Echo’yu aramayı seçti.

“Sophia, sana ulaşamayınca neredeyse polisi arayacaktım! Nerelere gittin sen?”

Echo’nun sesi endişeyle doluydu. Sophia şaşkınlıkla cevap verdi. “Senin evinde değil miyim…?”

Etrafına baktı ve dekorun tamamen yabancı olduğunu fark etti.

Bu, Echo’nun evi değildi. Daha çok lüks bir otelin süiti gibiydi.

Bu nasıl olmuştu?

Echo’yla dün geceyi karşılaştırıp konuşunca Sophia dehşet içinde şunu anladı: Yanlış özel odaya girmiş, büsbütün yabancı insanları Echo’nun ekibi sanmıştı!

Sarhoşken yaptıklarını hatırlayınca öyle bir utandı ki, olduğu yerde yer yarılsa içine girmek istedi.

Ama Echo’nun ilgisi, Sophia’nın “en yakışıklısı” dediği adama kaymıştı bile.

“Senin gibi birinden böyle övgü alan adam kesin acayip biridir! Bence o berbat Robert’ı bir an önce bırak da kendini bu taş gibi adamın kollarına at!”

Sophia gülse mi ağlasa mı bilemedi. “Saçmalama. Adamın kim olduğunu bile bilmiyorum. Şimdi düşününce sadece rezil olmuşum gibi hissediyorum.”

Echo hevesle, “Ben senin için ona ulaşırım,” dedi.

Sophia daha ne diyeceğini bile bulamadan Echo telefonu kapattı.

Sophia bir şeylerin ters gittiğini hissediyordu ama akşamdan kalma beynine sis çökmüştü. Önce hızlıca duş alıp ofise koşmaktan başka bir şey yapamadı.

Üç yıl önce, okuldan ayrılmak zorunda bırakıldıktan sonra Sophia, Robert’ın şirketine onun kişisel asistanı olarak girmişti.

Bu da Robert’ın onu kontrol etme ve aşağılamaya yönelik yöntemlerinden biriydi.

“Biraz yavaşlar mısınız, lütfen? Midem bulanıyor.” Sophia şoföre kısık bir sesle konuştu.

Dün gece fazla içtiğindendi belki; normalde arabada asla kötü olmazdı ama şimdi dalga dalga gelen bir mide bulantısı hissediyordu.

Şoför yavaşladı ve camı açtı. İçeri dolan serin hava, rahatsızlığını biraz olsun hafifletti.

Sophia bundan sonra hangi yolu seçeceğini düşünmeye başladı.

Margaret’in dediği gibi, anne babasıyla Robert onu kolladığı sürece, hayatını mahveden o kardeşinden hesap sorma şansı yoktu.

Anne babasının karşısına çıkıp bir açıklama istemek mi? Bu da muhtemelen boşuna bir çabaydı.

Belki tek iyi haber, Robert’la arasındaki bu çarpık ve utanç verici ilişkiyi nihayet bitirebilme ihtimaliydi.

Arabadan inince Sophia hızla şirket binasına girdi.

Bir istifa dilekçesi yazıp doğrudan insan kaynaklarına vermeyi planlıyordu.

Ama ofise adımını atar atmaz, iş arkadaşı Samantha Shaw onu durdurdu.

En ufak bir nezaket göstermeden önüne karmaşık işlerden oluşan koca bir yığın yığdı. “Bu sabah neredeydin? Hadi, şu dosyaları düzenle de bana gönder. İki saatin var.”

Ofistekilerin hepsi buna benzer sahnelere alışkındı.

Sophia çok becerikliydi ama herkes onun sadece Bay Howard’ın oyuncağı olduğunu biliyordu. Hiçbir anlamda yükselme şansı yoktu.

Üstelik hep uysal ve boyun eğen biri olmuştu. Kimsenin bitiremediği imkânsız işler ona yıkılır, o da hepsini tamamlar çıkardı.

Ama bu kez Sophia dosyaları geri itti.

Samantha donup kaldı. Sesi bir anda sertleşti. “Bayan Windsor, bu ne demek oluyor?”

Sophia’nın yüzü ifadesizdi. “Demek oluyor ki, işini kendin yap.”

Bu sözler ağzından çıkar çıkmaz herkes başını kaldırdı, inanamıyormuş gibi Sophia’ya baktı.

Bugün güneş batıdan mı doğuyordu?

Samantha küplere bindi. “Ne dedin sen? Bir daha söyle!”

Sesinden resmen tehdit akıyordu.

Ama Sophia’nın ifadesi değişmedi. “İşini kendin yap. Bitiremiyorsan da istifa et.”

Odanın içinde şaşkın nefesler dolaştı.

Samantha zaten çabuk parlayan biriydi. Oracıkta patladı. “Sophia, buradaki yerini bilmiyor musun sen? ‘İstifa’ ha? Kendini Bay Howard’ın karısı falan mı sanıyorsun? Unutma—sen sadece bir oyuncağın!”

Bununla birlikte dosyaları bir kez daha Sophia’nın masasının üstüne vurdu.

Sophia tek hamlede tüm dosyaları masadan yere süpürdü.

Samantha derin bir nefes aldı ve her kelimeyi bastıra bastıra konuştu. “Sophia. Onları. Topla. Benden özür dile. Yoksa bunu Bay Howard’a rapor ediyorum!”

Sophia haklı olsa bile, Robert asla onun tarafını tutmazdı.

Şirkette herkesin bildiği, söylenmeyen bir kuraldı bu.

Sophia kapıyı işaret etti, sesi buz gibiydi. “Buyur. Git.”

Samantha olduğu yerde kalakaldı.

Gerçekten gidip şikâyet etmeye kalksa… cesaret edemezdi.

Sophia ne yapmaya çalışıyordu?

Tam o sırada sekreterlik bölümünün kapısı açıldı. Robert kapıda belirdi.

Herkes hemen seyirci modundan çıkıp saygıyla ayağa kalktı. “İyi günler, Bay Howard.”

Robert yerdeki dosyalara baktı ve umursamaz bir tonla konuştu. “Sophia. Özür dile.”

O tek cümle Sophia’nın yüreğini acımasızca sıktı.

Ne olduğunu sormadı bile. Doğrudan başını eğip hatayı kabul etmesini istedi.

Gerçi Robert’ın gözünde o her zaman değersizdi; canı isteyenin ezebileceği biriydi.

Ama o günler geride kaldı.

Bu düşünceyle Sophia, Samantha’nın kendini beğenmiş ifadesine baktı ve net bir şekilde konuştu. “Bayan Shaw, haksız olan sizsiniz. Sizden özür dilemeyeceğim. Bay Howard emretse bile dilemeyeceğim.”

Samantha’nın gülümsemesi yüzünde dondu. Diğerlerinin gözleri şaşkınlıktan açıldı.

Robert’ın kaşları çatıldı. “Sophia!”

Sesinde açık bir uyarı ve tehdit vardı.

Ama Sophia sakin sakin onun bakışlarını karşıladı.

Robert sonunda sabrını yitirdi. Bileğini yakaladı ve onu sürükleyerek odasına götürdü.

Hiç acımadan yere fırlattı ve soğuk bir sesle sordu: “Benim emrime karşı gelmeye cüret ediyorsun, öyle mi?”

Neyse ki CEO odasının zemini ithal halılarla kaplıydı da Sophia acı hissetmedi.

Yavaşça ayağa kalktı ve Robert’ın buz gibi gözlerinin içine baktı. “Evet. Bundan sonra seni dinlemeyeceğim.”

Bu sözleri söylerken Sophia, içini kaplayan bir ferahlık, bir tatmin ve kalbinin derininde zor fark edilen ince bir sızı hissetti.

Robert’ın gözlerinde ise yalnızca, otoritesinin sorgulanmasına duyduğu öfke vardı.

Yavaşça Sophia’ya yaklaştı, çenesini kavrayıp onu başını kaldırmaya zorladı.

“Beni dinlemeyecekmişsin? Sophia, kendi kız kardeşini öldüren biri—sana bu hakkı veren ne?”

Sophia güldü, gülüşü alay doluydu. “Haklısın. Kendi kız kardeşini öldüren birinin hiçbir hakkı yok.”

Ama Margaret hiç ölmemişti ki!

Robert’ın kavrayışı bir anda sertleşti.

Sophia’nın sözlerinin altındaki ima tam olarak neydi, anlayamadı. Ama içinde bir tehlike sezdi. “Ne demek istiyorsun sen?”

Sophia yumruklarını sıktı, gözlerini onunkilerden ayırmadı. “Robert, sana ciddi ciddi söylüyorum—ben, Sophia, bir daha asla senin oyuncağın olmayacağım.”