Bölüm 3

Telefonu çaldı; sesi, içine çöken o tuhaf sıkıntıyı usulca dağıttı.

Ekranı onlarca cevapsız aramayla doluydu—Echo, anne babası, şirket ve Robert; hepsi aynı anda ondan ilgi bekliyordu.

Elbette Robert sadece bir kez aramıştı.

Sophia’nın yanında her zaman gururla dolaşır, kimseyi defalarca arayacak biri olmazdı.

Şirket muhtemelen haber vermeden işe gelmediğini sorgulamak için, anne babası da Margaret yüzünden arıyordu. Sophia bu yüzden önce Echo’yu aramaya karar verdi.

“Sophia, sana ulaşamadım—az daha polise haber verecektim! Neredesin sen?”

Echo’nun sesi çok telaşlıydı. “Ama ben senin evindeyim…” diye cevap verdi Sophia, sesinde hafif bir şaşkınlıkla.

Etrafına bakındı ve ancak o zaman dekorun tamamen yabancı olduğunu fark etti.

Burası Echo’nun evi değildi; daha çok lüks bir otelin süiti gibiydi.

Neler oluyordu?

Dün geceyi Echo’yla tek tek hatırlayınca gerçek ortaya çıktı: Sophia yanlış bir özel odaya girmiş ve bir erkek eskortu başka biri sanmıştı!

Sarhoşken nasıl davrandığını hatırladıkça öyle bir utandı ki, olduğu yerde yok olmayı diledi.

Echo ise “şehrin en yakışıklısı” denilen o erkek eskortla sessizce ilgilenmiş gibiydi.

“Senden böyle bir yorum alan adam kesin iyidir. Bence o berbat Robert’tan ayrıl, bununla bir şans dene.”

Sophia ne gülmesi gerektiğini biliyordu ne ağlaması. “Kes şakayı. Kim olduğunu bile bilmiyorum. Şimdi düşününce daha da utanıyorum.”

Echo neşeyle, “Ben onunla iletişime geçmene yardım ederim,” dedi.

Bunu der demez telefonu kapattı.

Sophia bir tuhaflık olduğunu hissediyordu ama akşamdan kalma hâli yüzünden aklı ağır çalışıyordu. Önce duş alıp sonra doğruca şirkete gitmeye karar verdi.

Üç yıl önce, okuldan ayrılmak zorunda kaldıktan sonra Robert’ın şirketine girmiş ve onun özel asistanı olmuştu.

Bu da Robert’ın onu elinin altında tutmak ve sessizce aşağılamak için kullandığı yöntemlerden biriydi.

Sophia kibarca konuştu: “Biraz yavaş gider misiniz? Midem bulanıyor.”

Dün gece çok içtiğinden mi bilmiyordu ama normalde arabada midesi bulanmayan Sophia’nın içi kalkıyordu.

Şoför yavaşladı, hatta camı da açtı. İçeri dolan serin rüzgâr, rahatsızlığını biraz hafifletti.

Sophia bundan sonra ne yapacağını düşünmeye başladı.

Margaret’ın uyardığı gibi, anne babasıyla Robert onun arkasında dimdik dururken, hayatını altüst eden o ablayla nasıl savaşabilirdi ki?

Anne babasından cevap aramak mı? Boşuna bir çaba olurdu.

Belki de iyi sayılabilecek tek şey, Robert’la arasındaki bu çarpık ve utanç verici ilişkiyi sonunda bitirebilecek olmasıydı.

Arabadan inince Sophia hızla şirkete girdi.

İK’ye doğrudan vermek için bir istifa dilekçesi yazmayı planlıyordu.

Ama ofise adımını atar atmaz, iş arkadaşı Samantha Shaw onu durdurdu.

Hiç nezaket göstermeden önüne karmaşık işlerden oluşan bir yığın bıraktı ve, “Bu sabah neredeydin? Çabuk şu evrakları düzenle de bana gönder. İki saatin var,” dedi.

Ofistekiler bu sahnelere alışkındı.

Sophia işinde çok iyiydi ama herkes onun Bay Howard’ın oyuncağı olduğunu biliyordu; bu da onun ilerlemesi için gerçek bir şans bırakmıyordu.

O, hep öfkesini yutmayı seçmişti; iş ne kadar mantıksız olursa olsun ona verilir, o da gider bitirirdi.

Ama bu sefer Sophia, hiç tereddüt etmeden evrakları geri itti.

Samantha dona kaldı, sesi sertleşti. “Bayan Windsor, bununla ne demek istiyorsunuz?”

Sophia ifadesizce, “Yani, kendi işinizi kendiniz yapın,” dedi.

Başlar birer birer kalktı, gözler sessiz bir şaşkınlıkla Sophia’ya çevrildi.

Bugün güneş batıdan mı doğmuştu?

Samantha şok içindeydi. “Ne dedin sen? Bir daha söyle!”

Ses tonu tehdit doluydu.

Ama Sophia sakindi. “Kendi işinizi yapın. Yapamıyorsanız da istifa edin.”

Odayı nefesler, fısıltılar doldurdu.

Öfkesini tutmayı bilmeyen Samantha bir anda parladı. “Sophia, burada yerini unuttun mu sen? ‘İstifa’? Kendini Bay Howard’ın karısı mı sanıyorsun? Sakın unutma, sen sadece bir oyuncağın!”

Bunu der demez evrakları Sophia’nın masasının üstüne pat diye vurdu.

Sophia hepsini bir hamlede yere süpürdü.

Samantha derin bir nefes aldı ve kelime kelime konuştu. “Sophia, onları topla ve özür dile. Yoksa bunu Bay Howard’a bildirmek zorunda kalacağım.”

Sophia haklı olsa bile Robert asla onun tarafını tutmazdı.

Şirkette herkesin bildiği, söylenmeyen kural buydu.

Sophia kapıyı işaret etti. “Git, bildir.”

Samantha olduğu yerde kaldı.

Ama iş gerçekten şikâyete kalırsa, o adımı atmaya cesaret edemezdi.

Sophia ne yapmaya çalışıyordu?

Tam o sırada sekreterlik ofisinin kapısı açıldı, Robert kapıda belirdi.

Herkes hemen seyirci hâlinden sıyrılıp saygıyla ayağa kalktı. “Bay Howard.”

Robert yerdeki evraklara baktı ve umursamazca, “Sophia, özür dile,” dedi.

Bu tek cümle Sophia’nın yüreğini sıktı.

Daha ne olduğunu bile bilmeden, başını eğmesini ve suçu üstlenmesini istiyordu.

Evet, Robert’ın gözünde o, istenildiği gibi ezilebilecek, değersiz bir varlıktı.

Ama o, artık geçmişte kalmıştı.

Bu düşünceyle Sophia, Samantha’nın kendini beğenmiş yüzüne bakıp, “Bayan Shaw, hatalı olan sizsiniz. Bay Howard istese bile sizden özür dilemeyeceğim,” dedi.

Samantha’nın gülümsemesi yüzünde dondu. Odaya bir şok dalgası yayıldı; herkesin gözü faltaşı gibi açıldı.

Robert kaşlarını çattı. “Sophia!”

Sesindeki uyarı ve tehdit açıktı.

Ama Sophia ona sakin sakin baktı.

Robert sonunda sabrını yitirdi, bileğinden yakaladığı gibi onu sürükleyip odasına götürdü.

Hiç acımadan onu yere fırlattı ve soğuk bir sesle, “Emirlerime karşı gelmeye cüret mi ediyorsun?” dedi.

Neyse ki CEO odasındaki kalın, ithal halı düşüşünü yumuşattı; Sophia zarar görmedi.

Yavaşça ayağa kalktı, Robert’ın buz gibi gözlerinin içine baktı. “Evet. Bundan sonra seni dinlemeyeceğim.”

Bunu söylerken Sophia’nın içine bir ferahlık, bir tatmin yayıldı; kalbinin bir köşesinde ince bir sızı da vardı.

Ama Robert, otoritesine meydan okunmasına öfkeyle karardı.

Yavaşça Sophia’ya yaklaştı, çenesini kavrayıp başını yukarı kaldırmaya zorladı.

“Beni dinlemeyeceksin ha? Sophia, kendi kız kardeşini öldürdükten sonra hâlâ nasıl bu kadar yüzsüz olabiliyorsun?”

Sophia buz gibi güldü. “Haklısın. Kendi kız kardeşini öldüren birinin hakkı yok.”

Ama Margaret ölmemişti.

Robert’ın eli daha da sıkıldı.

Sophia’nın ne demek istediğini tam çıkaramıyordu ama o sözlerde bir tehlike sezmişti. “Ne demeye çalışıyorsun sen?”

Sophia yumruklarını sıktı, başını kaldırdı. “Robert, senden ayrılmak istiyorum.”