Bölüm 4

Kelimeler dudaklarından çıkar çıkmaz Sophia, etrafındaki havanın donduğunu hissetti.

Robert’ın bakışları anında karardı, gözlerinde tehlike parladı. “Az önce ne dedin sen?”

Onun o öfkeli bakışı her zaman insanların içine ürperti salardı.

Sophia gergince yutkundu ve cesaretini toplayıp tekrarladı: “Dedim ki, bu ilişkiyi bitirelim!”

Sözleri biter bitmez bir porselen fincan fırlatıldı, gelip tam ayaklarının dibine düştü.

Ilık sıvı tenine sıçradı; bedeni kontrolsüzce titremeye başladı.

Robert’ın kasvetli sesi yükseldi: “Sophia, sana söyledim. Margaret’ı hayata döndüremiyorsan, unut gitsin!”

Eskiden bu sözler onun direncini anında paramparça ederdi. Sonuçta… kimse ölüleri geri getiremezdi.

Ama bugün Sophia, Robert’a acı bir gülümseme gösterdi. “Peki. Umarım sözünü tutarsın.”

Sophia çıktı gitti.

Silueti ince, neredeyse kırılgan duruyordu. Ama ilk kez… Robert içinde yabancı bir şeyin kıpırdadığını hissetti: huzursuzluk.

Sinirle burun köprüsünü sıktı ve dikkatini yeniden işe verdi.

Ofise dönünce, yere saçılmış evraklar toplanmıştı.

Sophia, insanların ona merakla ve sorgular gibi baktığını hissetti.

Normaldi; bugün sergilediği tavır, izleyen herkes için sanki bambaşka biri olmuş gibiydi.

Sakin sakin masasına oturdu, Samantha’nın öldürücü bakışlarını umursamadı ve bilgisayarını açıp sabahtan biriken işleri yapmaya başladı.

İşten çıkmadan önce Sophia’ya Bianca’dan bir telefon daha geldi.

Ekranda “Anne” yazısını görünce yüreği ağzına geldi.

Aslında, Margaret’ın ölüm numarası meselesinde Sophia’yı en çok yaralayan Margaret değil, anne babasıydı. Her şeyi biliyorlardı… ve onun aşağılanışını sessizce izlemeyi seçmişlerdi.

Sophia bütün gün, onlarla nasıl yüzleşeceğini düşünüp durdu.

Ama kaçınmanın faydası yoktu; yanlış yapan o değildi.

Bunu düşünerek derin bir nefes aldı ve telefonu açtı.

Bianca’nın keskin, öfkeli sesi hemen delip geçti. “Demek telefonu açmayı hatırlıyorsun?”

Sophia ağzını açtı; ama daha bir kelime edemeden önce gözyaşları aktı.

Hızla sildi, sesini zorla sakin ve umursamaz kıldı. “Ne var?”

Onun bu sözde kayıtsız tavrı Bianca’yı daha da öfkelendirdi.

Öfkesini bastırıp soğukça konuştu: “Hemen eve gel. Seninle konuşmam lazım.”

Sophia dudaklarını sıktı.

Aslında Bianca’nın ne söyleyeceğini az çok tahmin edebiliyordu.

Margaret meselesinden başka bir şey değildi.

Onun da anne babasıyla iyice konuşması gerekiyordu.

Kırk dakika sonra Sophia ön kapıyı açtı. İlk gördüğü, Margaret’ın salondaki kanepede uzanmış telefona bakıyor oluşuydu.

Üzerinde ipek bir gecelik vardı. Kollarında kocaman bir cips kovası tutuyor, bir ayağını da umursamazca sehpanın üstüne atmış, inanılmaz rahat görünüyordu.

Sophia’nın içi bir anda burkuldu.

Çünkü o… bu evde hiçbir zaman öyle var olmaya izin verilmemişti. En küçük bir gevşeklik bile azar işitmesine yetmişti: “Hanımefendi gibi değil.” “Ayıp.”

O an, Sophia bütün açıklığıyla şunu fark etti: Margaret’la o aynı değildi.

Margaret, anne babalarının gerçekten sevdiği kızdı; o ise, Sophia… hiçti.

Tam kendini haksızlığa uğramış hissederken, arkasından Bianca’nın memnuniyetsiz sesi geldi: “Eve geliyorsun da selam vermeyi bile bilmiyorsun. Giderek daha da azıyorsun!”

Babası Vincent Windsor, Bianca’yı geri çekti, sesi yumuşaktı. “Annen sadece sert konuşuyor, ama niyeti iyi.” Sophia’ya gülümsedi. “Seni Margaret’ın durumunu anlatmak için çağırdık.”

Sophia hafifçe doğruldu; gözlerinde belli belirsiz bir beklenti vardı.

İki kez öksürdükten sonra Vincent gülümseyerek konuştu: “Aslında Margaret o zaman gerçekten denize atladı, ama neyse ki iyi bir insan onu kurtardı. O zamandan beri tedavi görüyordu. Şimdi iyileşti, eve döndü. Güzel haber değil mi?”

Sophia, hep saygı duyduğu Vincent’ın böyle saçma bir yalan söyleyeceğini hiç beklemiyordu.

Gözleri donuklaştı. Acı bir gülümsemeyle, “Öyle mi? Ama baba, Margaret beni bilerek tuzağa düşürdüğünü kendi ağzıyla söyledi,” dedi.

Yalan ortaya çıkmışken Vincent utanmadı, sakin sakin açıklamaya devam etti: “Seninle şakalaşıyordu sadece. Margaret, çabuk Sophia’dan özür dile.”

Ancak o zaman Margaret isteksizce doğruldu, umursamaz bir tavırla, “Özür dilerim,” dedi.

Şaka mı?

Sophia’nın nefesi biraz daraldı.

Margaret’ı kollamak için Vincent gerçekten de bu kadar mantıksız bir şey söyleyebiliyordu!

Sophia susunca Vincent bu açıklamayı kabul ettiğini sandı ve Bianca’ya dönüp bakış attı; devam etmesini işaret etti.

Bianca, Sophia’nın içeri girerkenki tavrını hâlâ kafasına takmıştı; sesi de sıcak değildi. “Bir şey daha var. Margaret geri döndüğüne göre sen de Robert’la bu işi bitir.”

Sophia, bu saçmalığa gülmekten kendini alamadı.

Her ne kadar o da Robert’la yaşadığı o utanç verici ilişkiyi bitirmeyi istese de, bunu Bianca’nın ağzından duymak fazlasıyla ironikti.

O zamanlar, açıkça istemeyen kendisiydi!

Sophia dudaklarını ısırdı, titreyen bir sesle, “Margaret belli ki ölümünü düzmece yaptı. Siz neden…” dedi.

Neden Margaret’ı sınırsızca koruyup Sophia’yı görmezden gelmişlerdi?

Suçlaması bitmeden Bianca’nın tokadıyla kesildi.

Bianca Sophia’ya tokat atarken her zaman çok sert vururdu; bu kez de değişmedi. Sophia’yı doğrudan yere serdi.

“Kim izin verdi sana ablanın adını ağzına almaya? Terbiyen nerede!”

Margaret telefonunu indirdi, Bianca’nın koluna girdi; sesi yapay bir tatlılıkla akıyordu. “Anne, sinirlenme. Belki de Robert’ı bırakmak istemiyordur, o yüzden böyle konuşuyor! Robert’ı bu kadar seviyorsa, ben de onu istemeye istemeye bırakırım artık!”

İkiyüzlü hâli Sophia’nın midesini kaldırdı; gerçekten de yere doğru öğürmeye başladı.

Vincent iç çekti, onu kaldırmak için öne çıktı ama Sophia ondan kaçındı.

Bianca, önce fazla fevri davrandığı için biraz pişmanlık duymuştu ama Sophia’nın inadı onu yeniden öfkelendirdi. “Sophia, hiç utanman kaldı mı? O başından beri Margaret’ın sevgilisiydi!”

Sophia’nın yanağı şişmişti, alt karnında da donuk bir ağrı vardı. Dişlerini sıktı, acıya katlandı ve sesini yükselterek sordu: “Beni okulu bırakmaya zorlayıp metresi yapmaya kalktığında… siz neredeydiniz?”

O zamanlar Robert delirmiş gibiydi. Ama ailesi ona sahip çıkmak bir yana, gizliden gizliye Sophia’ya uslu durmasını, Windsor Ailesi ile Howard Ailesi arasındaki ilişkiyi sağlam tutmasını öğütlemişti.

Bu soru fazla keskin gelmişti; bu anne babanın sevgi maskesini paramparça etti. Hatta her daim zarif görünen Vincent bile öfkeye kapıldı ve Sophia’nın beline sertçe bir tekme savurdu.