Bölüm 4

Sophia bu sözleri söyler söylemez ofisteki havanın bir anda buz kestiğini açıkça hissetti.

Robert’ın gözlerinde tehlikeli bir soğukluk dönüp durdu. “Ne dedin sen?”

Öfkelendiğinde her zaman korkutucu olurdu.

Sophia gergince yutkundu ama korkmasına rağmen cesaretini toplayıp sözlerini tekrarladı. “Dedim ki, artık senin oyuncağın olmayacağım. Bu ilişki bitti!”

Söz ağzından çıkar çıkmaz seramik bir kupa ona doğru fırlatıldı ve tam ayaklarının dibine düştü.

Kaynar kahve Sophia’nın ayağına sıçradı ama duyduğu acı, yüreğindeki sızının yanında hiçbir şeydi.

Robert’ın yüzü korkunç derecede kararmıştı. “Sophia, Margaret’ı öldürdüğün için hayatın boyunca bedel ödeyeceksin. Özgür kalacağını aklından bile geçirme.”

Eskiden Sophia bu sözleri her duyduğunda geri adım atardı. Usulca Margaret’ın yerine geçer, acıya katlanan bir kuklaya dönüşür, Robert’ın ona eziyet etmesine ses çıkarmazdı.

Ama şimdi geri adım atmadı. “Daha önce Margaret yaşıyor olsaydı beni bırakacağını söylemiştin. Umarım sözünde durursun.”

Bunu söyledikten sonra arkasını dönüp yürüdü gitti.

Bedeni hâlâ ince ve narindi ama Robert açıklayamadığı bir huzursuzluk hissetti; üstelik bu ona saçma geldi.

Margaret’ın hâlâ yaşadığını söyleyecek kadar aklını iyice kaçırmıştı.

Robert iki parmağıyla burun kemiğini sıktı, kendini yeniden işe vermeye zorladı. Ama aklı durmadan başka yerlere kayıyordu.

Sophia ofis bölümüne döndüğünde yere saçılmış dosyalar toplanmıştı.

Herkesin meraklı ve sorgulayan bakışlarını üzerinde hissedebiliyordu.

Şaşılacak bir şey yoktu. Bugün yaptığı her şey onu bambaşka biri gibi göstermişti.

Samantha’nın öldürücü bakışlarını umursamadan sakince masasına oturdu ve bütün sabah biriken işlerle ilgilenmek için bilgisayarını açtı.

Mesainin sonuna doğru Sophia’nın telefonu yine çaldı. Arayan Bianca’ydı.

Ekranda yanıp sönen “Anne” yazısını görünce yüreği ağzına geldi.

Gerçek şu ki, Margaret’ın sahte ölümünde Sophia’yı en çok yaralayan kişi hiçbir zaman Margaret’ın kendisi olmamıştı. Onu en çok inciten, gerçeği bilerek saklayan ve Robert ona zulmederken soğukkanlılıkla seyreden anne babasıydı!

Sophia bunu bütün gün düşünmüştü ama yine de onlarla nasıl yüzleşeceğini bilmiyordu.

Ama kaçmanın faydası yoktu. Yanlış yapan hiçbir zaman o olmamıştı.

Bunu düşünerek derin bir nefes aldı ve telefonu açtı.

Bianca’nın öfkeli sesi hemen duyuldu. “Demek telefon açmayı biliyorsun, Sophia?”

Sophia ağzını açtı. Daha tek kelime edemeden gözyaşları döküldü.

Gözlerini silip sesini sakin çıkarmaya çalıştı. “Ne var?”

Bu kayıtsız gibi duran tavrı Bianca’yı daha da öfkelendirdi.

Öfkesini bastırıp soğuk bir sesle konuştu. “Hemen eve gel. Konuşmamız lazım.”

Sophia dudaklarını birbirine bastırdı.

Aslında Bianca’nın ne söylemek istediğini aşağı yukarı tahmin edebiliyordu.

Konu büyük ihtimalle Margaret’tı.

Zaten onun da anne babasıyla ciddi bir konuşma yapması gerekiyordu.

Kırk dakika sonra Sophia ön kapıyı açıp içeri girdi. Gördüğü ilk şey, salondaki kanepede uzanmış telefonuyla oynayan Margaret oldu.

Üzerinde ipek bir gecelik vardı, kollarında kocaman bir cips kovası tutuyordu ve bir ayağını rahatça sehpanın üstüne koymuştu. Son derece keyfi yerindeydi.

Sophia’nın içinde buruk bir sızı yükseldi.

Evde ona hiçbir zaman böyle rahat davranma izni verilmemişti. Azıcık gevşese bile annesi onu hanımefendi gibi davranmamakla, aileyi küçük düşürmekle azarlar dururdu.

O anda bir gerçeği canını acıtacak kadar net biçimde anladı: O ve Margaret hiçbir zaman aynı olmamıştı.

Margaret, anne babalarının gerçekten sevdiği kızdı. Peki Sophia? O hiçbir şeydi.

Haksızlığa uğramışlık duygusu kabardıkça, Bianca’nın memnuniyetsiz sesi arkadan geldi. “Eve gelip kimseyi selamlamıyor musun? İyice zıvanadan çıktın!”

Babası Vincent Windsor, Bianca’nın elini çekti ve sıcak bir gülümseme takındı. “Annen dışarıdan serttir, içi yumuşaktır. Senin iyiliğini düşünüyor. Sophia, seni eve Margaret meselesini açıklamak için çağırdık.”

Sophia sırtını biraz doğrulttu. Gözlerinde belli belirsiz bir umut kıpırtısı belirdi.

Vincent iki kez boğazını temizledi, gülümseyerek konuştu. “Aslında Margaret o zaman gerçekten denize atladı. Neyse ki iyi yürekli biri onu kurtarmış. Bunca zamandır toparlanıyordu. Şimdi tamamen iyileştiğine göre geri döndü. Bu güzel bir şey değil mi?”

Sophia, hep saygı duyduğu babasının böyle saçma bir yalan söyleyeceğini hiç düşünmemişti.

Bakışları anında söndü. Acı acı gülümsedi. “Öyle mi? Ama baba, Margaret bunu beni çıldırtmak için bilerek yaptığını kendi ağzıyla söyledi.”

Yalanı yakalanmasına rağmen Vincent en ufak bir utanç göstermedi. Sakin sakin açıklamayı sürdürdü. “Seninle şakalaşıyordu sadece. Margaret, çabuk Sophia’dan özür dile.”

Ancak o zaman Margaret kanepeden isteksizce doğruldu ve baştan savma, “Özür dilerim!” dedi.

Şaka mı?

Sophia’nın göğsü sıkıştı. Nefes almak bile zorlaştı.

Margaret’i kollamak için Vincent gerçekten de bu kadar akıl dışı bir şey söyleyebiliyordu!

Onu aptal mı sanıyordu?

Sophia susunca, Vincent açıklamayı kabul ettiğini sandı. Dönüp Bianca’ya bir bakış attı, devam etmesini işaret etti.

Bianca, Sophia’nın içeri girerkenki tavrına hâlâ öfkeliydi. Sesi buz gibiydi. “Bir şey daha var. Margaret geri döndüğüne göre seninle Robert’ın da bu işi bitirmesi gerekiyor.”

Sophia şaşkınlıktan gülmeye başladı.

Robert’la yaşadığı o utanç verici, gizli ilişkiyi bitirmeyi canı pahasına istese de, bu sözleri Bianca’nın ağzından duymak inanılmaz ironikti.

O zamanlar hiç istememişti!

Sophia dudağını ısırdı, sesi titredi. “Margaret ölümünü sahteledi. Siz niye—”

Neden Margaret’i koşulsuz koruyor, onun duygularını tamamen yok sayıyordunuz?

Suçlamasını bitiremeden, yüksek bir tokat sesi sözünü kesti.

Bianca tokat atarken her zaman bütün gücünü kullanırdı. Bu sefer de farklı olmadı. Sophia yere savruldu.

“Kız kardeşine adıyla seslenmeye kim izin verdi? Terbiyesiz!”

Margaret telefonunu bıraktı, kolunu Bianca’nın koluna doladı, cilve yapar gibi konuştu. “Anne, sakin ol. Bence Robert’tan ayrılmak istemiyor, o yüzden bilerek böyle söylüyor! Robert’ı bu kadar seviyorsa… herhâlde onu ben bırakmak zorunda kalacağım!”

Bu sahte hâli Sophia’nın midesini kaldırdı. Yere doğru gerçekten öğürmeye başladı.

Vincent ağır bir iç çekti. Sophia’nın yanına gidip onu kaldırmaya çalıştı ama Sophia ondan kaçındı.

Bianca, biraz fazla fevri davrandığı için az önce pişmanlık duymuştu; ama Sophia’nın inadı onu yeniden çileden çıkardı. “Sophia, hiç utanman yok mu? Robert en başından beri Margaret’in erkek arkadaşıydı!”

Sophia’nın yanağı şimdiden şişmişti. Karnının alt kısmına yayılan künt bir ağrı vardı, ama dişini sıkıp dayandı. Bağırdı: “Beni okuldan zorla bıraktırıp bir oyuncak gibi kullandığında neden onu durdurmadınız?”

O zamanlar Robert delirmiş gibiydi. Ama anne babası sadece onun yanında durmamıştı; Windsor Ailesi ile Howard Ailesi arasındaki ilişki bozulmasın diye, perde arkasından Sophia’ya “iyi geçinmesini” bile öğütlemişlerdi.

Bu soru fazla keskindi. Bu anne babanın sevgi maskesini paramparça etti. Hatta her daim kibar görünen Vincent bile öfkeye kapıldı ve Sophia’yı belinden sertçe tekmeledi.