Bölüm 6

Ofiste bir kez daha şok dalgası yayıldı.

“Bay Howard!”

Sophia gözlerini yavaşça açtı. Robert’ın Victoria’yı durdurmak için araya gireceğini hiç düşünmemişti.

Victoria’nın yüzü, açık bir memnuniyetsizlikle karardı. “Robert, neden beni durduruyorsun?”

Bakışları sorgulayıcıydı.

Robert fırsatı değerlendirip Victoria’nın eline uzandı; parmak uçları onun avucunu nazikçe okşadı.

“Kendi elini incitme.”

Bu basit sözler Victoria’nın öfkesini hemen yatıştırdı ama Sophia’nın yüreğine taş gibi oturdu.

Sophia yavaşça gözlerini indirdi, ağzının kenarında acı bir gülümseme belirdi.

Daha ne umuyordu ki?

Asistan araya girmek için fırsatı yakaladı. “Bırakın, Bayan Brown adına ben halledeyim!”

Robert ile Victoria’nın cevabını beklemeden elini kaldırdı ve Sophia’nın yüzüne iki kez tokat attı.

Sophia’nın bedeni bir anda boşaldı, gücü çekilip gitti ve yere yığıldı.

Ama asistanın durmaya niyeti yoktu. Sophia’nın saçını kavradı, başını zorla yukarı kaldırdı.

Manzara fazla vahşiydi; sekreterlik ofisinden bazı çalışanlar bakmaya dayanamadı, yüzlerini çevirdi.

Robert ağır bir öksürük çıkardı, yüzü hoşnutsuzluğa döndü. “Yeter. Burası şirket, kişisel hesaplaşma yeri değil. Hesaplaşacaksanız dışarıda yapın.”

Sonra bakışlarını Victoria’ya çevirdi, sesi biraz daha soğudu. “Hâlâ tatmin olmadın mı?”

Victoria ne zaman durması gerektiğini bilecek kadar akıllıydı.

Koluna Robert’ın kolunu taktı, yumuşak ve tatlı bir sesle konuştu. “Anlıyorum, şirket içinde imajımıza dikkat etmemiz gerekiyor! Hadi gidelim!”

Robert ve Victoria yan yana sekreterlikten çıktılar.

Yerde yatan Sophia, sadece bir çift deri ayakkabı ile bir çift topuklunun kusursuz bir uyumla uzaklaşmasını görebildi. Öyle yakışıyorlardı ki.

İki kez sertçe öksürdü, boğazına yükselen kanın metal tadını zorla yuttu.

O anda Sophia’nın içinde net bir karar oluştu. Howard Group’tan istifa edecekti.

Sadece Howard Group’tan değil, Windsor Ailesi’ne de dönmek istemiyordu.

Sophia iki akşamını yeni bir yer bulup kiralamaya ayırdı.

O iki gün boyunca eve hiç dönmedi. Anne babası da onu arayıp sormadı. Robert’tan da haber yoktu.

Her ne kadar Sophia’yla bitirmeyi kabul etmediğini söylemiş olsa da, Victoria’yla nişanı bütün vaktini alıyordu; Sophia’yı aramaya zamanı kalmıyordu.

Ama Sophia’yı şaşırtan bir şey oldu: Yeni evine taşındığı ilk gün Vincent ve Bianca kapısında belirdi.

Üstelik eli boş gelmemişlerdi.

Vincent kaliteli dana ve kuzu eti getirmişti, Bianca da birkaç takım kıyafet.

Sophia’nın yüzündeki şaşkınlık ve inanamama ifadesine rağmen, sıradan ebeveynler gibi gelip kanepeye oturdular.

“Sophia, Margaret’in yanında olmak istemiyorsan, taşınman iyi olmuş! Bu kartta on binlerce dolar var. Şimdilik al, kullan.”

Vincent bir banka kartı çıkarıp sehpanın üstüne bıraktı.

Ama nedense, bu ani sıcaklık ve ilginin karşısında Sophia’nın içinde zerre sevinç yoktu.

Vincent ve Bianca’ya sessizce baktı. “Burada yaşadığımı nereden biliyorsunuz? Benden ne istiyorsunuz?”

Zaten sabırlı biri olmayan Bianca, Sophia’nın minnet göstermediğini görünce hemen gözlerini dikip baktı.

Vincent yatıştırmak için Bianca’nın elinin üstünü okşadı, ama Sophia’ya bakarken gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

“Sophia, sonuçta seni yirmi yıldan fazla büyüttük. Seni nasıl sevmezmişiz? Sen hep anlayışlı oldun ama Margaret sürekli sorun çıkarıyor, biz de ona daha fazla ilgi vermek zorunda kalıyoruz. Elimizden bir şey gelmiyor!”

Vincent ağlıyordu.

Normalde suskun ve sert olan o adam, onun gözlerinin önünde gerçekten gözyaşı döküyordu.

Bu fark ediş Sophia’yı içinden sarstı, yüreğinde bir şeyi yerinden oynattı.

Yanında duran Bianca da Vincent’ın duygularından etkilenmişti; sesi yumuşayıp duygusallaştı. “Sophia, belki sana daha önce haksızlık ettik ama aile yine de ailedir. Dışarıda tek başına yaşıyorsun, nasıl endişelenmeyelim?”

Sophia dudaklarını bastırdı, tek kelime etmedi. Ama yüzündeki sertlik biraz olsun çözülmüştü.

Vincent onun tavrındaki o küçük değişimi fark eder etmez fırsatı kaçırmak istemedi, üstüne gitti. “Margaret’ın ölümünü düzmece yapması konusunda annenle ben onu zaten fena azarladık. Kesinlikle hatalıydı, sana da haksızlık etti! Sophia, ortalık durulunca onu yurt dışına göndereceğiz. Ne dersin?”

Vincent’ın, Margaret’ın sahte ölümünün gerçeğini açık açık kabul etmesini beklemiyordu.

Ama düşününce mantıklıydı. Az önce uydurduğu bahane, onlara hep boyun eğmiş Sophia’yı bile ikna etmemişti; başkasını nasıl ikna edecekti?

Ancak Margaret’ı sonsuza kadar saklamayı, onu bir daha asla kamuya çıkarmamayı planlamışlarsa başka.

Yurt dışına gönderme cezası pek bir şey değildi ama taraflı anne babanın verebileceği en büyük taviz de buydu.

Sophia iç çekti, kalkıp anne babasına sıcak su koymaya gitti.

Vincent’la Bianca bakıştı.

“Sophia, uzun uzun düşündüm. Margaret ablan olsa da yeterince olgun değil, yeterince dengeli değil; senin kadar da zeki değil. Şirketi sana devretmeyi düşünüyorum!”

Su dolduran Sophia, Vincent’ın sözleriyle donup kaldı. Kettle elinden kayıp yere düştü, kaynar su her yana sıçradı.

Hemen eğilip temizlemeye kalktı ama Vincent ondan önce banyoya koştu. “Ben yaparım, ben yaparım. Annenin sana söyleyeceği bir şey daha var.”

Anne babasının bugünkü hali garipti. İyilikleri fazlaydı; neredeyse gerçek dışı geliyordu.

Sophia kaygıyla Bianca’ya baktı.

“Sophia!” Bianca, Vincent gibi lafı dolandıran biri değildi; doğrudan konuya girdi. “Annenin senden bir ricasi daha var.”

Sophia’nın içine kötü bir his çöktü.

Yeni yeni ısınmaya başladığı o sıcaklıktan kendini yavaşça çekti, sessizce Bianca’nın gözlerine baktı.

“Margaret hata yaptı ama o da aileden. Onun itibarı yerle bir olursa baban, ben, sen... hepimiz etkileniriz. Anlıyorsun, değil mi? O yüzden annen istiyor ki bu sefer Margaret’ın sahte ölümüyle ilgili sorumluluğu sen üstlen.”

Sophia’nın kaşları iyice çatıldı.

Bianca’nın söylediği her kelimeyi tek tek anlıyordu ama bir araya gelince hiçbir anlamı yoktu.

“Margaret’ın sahte ölümünün sorumluluğunu üstlenmek” ne demekti? Sophia’nın aklından geçen buydu ve bunu da sordu.

Bianca şefkat gösterisiyle elini uzatıp Sophia’nın saçını okşamak istedi, ama Sophia geri çekilip dokunuşundan kaçındı.

Bianca’nın yüzünden bir anlık huzursuzluk geçti, sesi de sertleşti. “Aramızda konuştuk. Gelecek ay bir davet vereceğiz ve Margaret’ın hayatta olduğunu resmen duyuracağız. O zaman da diyeceğiz ki Margaret, seninle kavga ettiği için ölümünü düzmece yaptı; bir anlık öfkeyle yaptı bunu. Sonra da herkesin önünde Margaret’tan özür dileyeceksin, konu kapanacak!”

Sophia, sanki yanlış duymuş gibi hissetti.

Demek sorumluluktan kastettikleri buydu?

Kendi ablasını sahte ölüme sürükleyen kişi diye suçlandıktan sonra onun nasıl yaşayacağını hiç düşünmüşler miydi?

Uzun zamandır içinde tuttuğu gözyaşları sonunda boşaldı, kıyafetlerini sırılsıklam etti.

Ama Bianca, Sophia’nın gözyaşlarını umursamadı. Aksine daha da sabırsızlandı. “Seninle konuşuyorum, cevap versene!”