Bölüm 6

Ofiste yeniden şaşkınlık dolu nefesler yükseldi.

“Bay Howard!”

Sophia gözlerini ağır ağır açtı. Victoria’yı durduracak kişinin Robert olacağını asla düşünmemişti.

Victoria’nın yüzünde memnuniyetsizlik vardı; bakışları baştan aşağı süzüyordu. “Robert, beni neden durduruyorsun?”

Robert sakince Victoria’nın elini tuttu, parmak uçları avucunu nazikçe okşadı.

“Elini incitme.”

O basit cümle Victoria’yı hemen yatıştırdı ve Sophia’nın içi en dibe çöktü.

Bakışlarını biraz indirdi, dudaklarının kenarında acı bir gülümseme belirdi.

Hâlâ neyi umuyordu ki?

Asistan hemen atıldı. “Bayan Brown için ben yaparım!”

Robert ya da Victoria bir şey diyemeden, Sophia’nın yüzüne iki kez tokat attı.

Sophia’nın bedeni boşaldı. Yere yığıldı.

Ama asistan durmadı. Sophia’nın saçını yakalayıp başını zorla kaldırdı.

Manzara fazla vahşiydi. Sekreterlik bölümündeki birkaç kişi bakmaya dayanamadı, yüzünü çevirdi.

Robert sertçe öksürdü, ifadesi hoşnutsuzdu. “Yeter. Burası şirket, kişisel husumetlerinizi çözeceğiniz yer değil. Hesaplaşacaksanız dışarıda yapın.”

Sonra Victoria’ya baktı, sesi soğudu. “Şimdi memnun oldun mu?”

Victoria, ne zaman duracağını bilecek kadar zekiydi.

Kolunu Robert’ın koluna takıp tatlı tatlı konuştu. “Anlıyorum. Şirkette görüntüyü düşünmek lazım! Hadi gidelim!”

Robert’la Victoria sekreterlik bölümünden yan yana çıktı. Yerde serili kalan Sophia, sadece bir çift erkek kundurasıyla bir çift yüksek topuğun kusursuz bir uyumla uzaklaşmasını izleyebildi. Birbirlerine çok yakışıyorlardı.

İki kez şiddetle öksürdü, boğazındaki metalik tadı zorla yuttu.

O an Sophia, Howard Group’tan istifa etmeye karar verdi.

Sadece Howard Group da değil. Windsor Ailesi’ne de bir daha dönmek istemiyordu.

Sophia iki gece boyunca yeni bir ev bulup kiralamakla uğraştı.

O iki gün boyunca eve gitmedi. Anne babası bir kez bile arayıp hâlini sormadı. Robert ise daha da sessizdi.

Sophia’yla her şeyi sözle bitirmeyi reddetse bile, Victoria’yla nişanı tüm enerjisini tüketmişti. Sophia’ya ayıracak vakti yoktu.

Ama Sophia’nın şaşkınlığına, yeni evdeki ilk gününde Vincent ve Bianca kapısına geldi.

Eli boş gelmemişlerdi. Vincent kaliteli dana ve kuzu eti getirmişti. Bianca da birkaç takım kıyafet.

Sophia’nın şaşkın bakışları altında, sanki kızları için endişelenen sıradan anne babalarmış gibi gidip kanepeye oturdular.

“Sophia, Margaret’la aynı evde yaşamayı sevmiyorsan taşınman iyi olmuş. Bu kartta birkaç bin dolar var. Al, şimdilik idare et.”

Vincent bir banka kartı çıkarıp sehpaya bıraktı.

Bir anda sıcak ve ilgili kesilen anne babasının karşısında Sophia hiç sevinç duymadı.

Onlara sessizce baktı. “Burada yaşadığımı nereden bildiniz? Beni neden arıyorsunuz?”

Bianca’nın zaten sabrı yoktu. Sophia’nın bu kadar nankör durduğunu görünce hemen kaşlarını çatıp sertçe baktı.

Vincent, onun elinin üstünü yatıştırırcasına okşadı. Sonra gözleri dolarak Sophia’ya döndü.

“Sophia, seni yirmi yılı aşkın büyüttük. Seni nasıl sevmeyelim? Sen hep aklı başında oldun ama Margaret sürekli olay çıkarıyor. İster istemez onunla daha çok ilgilenmek zorunda kalıyoruz. Başka çaremiz yoktu.”

Vincent ağlıyordu.

Normalde suskun ve ciddi olan o adam gerçekten ağlıyordu.

Sophia’yı bu fark ediş bir anda vurdu.

Yanında duran Bianca da etkilenmişti; sesine hafif bir hüzün karıştı. “Sophia, belki geçmişte sana haksızlık ettik ama kan bağı kan bağıdır. Burada tek başına yaşıyorsun; nasıl endişelenmeyelim?”

Sophia dudaklarını sıkıp sessiz kaldı, ama yüzündeki sertlik çoktan yumuşamıştı.

Vincent bu değişimi fark etti ve fırsatı kaçırmadı. “Annenle ben Margaret’ı ölümünü uydurduğu için zaten fena halde azarladık. Kesinlikle o hatalıydı. Sana haksızlık etti. Sophia, bu iş bir çözülsün, onu yurtdışına göndereceğiz. Ne dersin?”

Sophia, Vincent’ın Margaret’ın ölümünü uydurduğunu gerçekten kabul etmesine şaşırdı.

Sonra düşününce mantıklıydı. Daha önce uydurduğu bahane, onun gibi söz dinleyen birini bile ikna edememişti. Başkasını nasıl ikna etsin?

Ancak Margaret’ın sonsuza dek saklanmasını istiyorlarsa başka.

Bir de onu yurtdışına göndermek ceza falan sayılmazdı. Ama bu taraflı ebeveynlerin yapabileceği en büyük taviz de buydu.

Sophia içinden hafif bir of çekti, kalkıp anne babasına sıcak su koymaya gitti.

Vincent’la Bianca bakıştı; gözlerinde bir anlık anlayış parladı.

“Sophia, düşünüyorum da… Margaret ablan olsa da yeterince olgun ve dengeli değil. Senin gibi değil; akıllısın. Şirketi sana bırakmayı, senin devralmanı istiyorum.”

Sophia suyu dökerken bu sözle öyle sarsıldı ki eli titredi. Çaydanlık yere düştü, kaynar su her yana sıçradı.

Hemen temizlemek için eğildi ama Vincent ondan önce davrandı. “Ben yaparım, ben yaparım. Annenin sana söyleyeceği bir şey daha var.”

Anne babası bugün fazla tuhaftı. Fazla iyi… gerçek olamayacak kadar.

Sophia endişeyle Bianca’ya baktı.

“Sophia!” Bianca, Vincent kadar kıvrak değildi. Direkt konuya girdi. “Annenin senden bir isteği daha var.”

Sophia’nın göğsüne uğursuz bir his çöktü. Anne babasının ilgisinin getirdiği o nadir sıcaklıktan kendini çekip aldı ve sessizce Bianca’nın gözlerinin içine baktı.

“Margaret yanlış bir şey yapmış olsa da o hâlâ aileden. İtibarı yerle bir olursa baban, ben, sen… hepimiz bundan payımızı alırız. Anlıyorsun değil mi? O yüzden annen, Margaret’ın sahte ölümünün sorumluluğunu senin üstlenmeni istiyor.”

Sophia’nın kaşları sıkıca çatıldı.

Bianca’nın söylediği her kelimeyi anlıyordu. Ama bir araya gelince hiçbir anlamı yoktu.

“Margaret’ın sahte ölümünün sorumluluğunu üstlenmek” ne demekti? İçinden geçirdi, sonra yüksek sesle sordu.

Bianca, sevecen görünmeye çalışarak Sophia’nın saçına uzandı ama Sophia başını çekti.

Bianca’nın yüzü anında gerildi; yine öfkelendi ve nezaketi bir kenara bıraktı. “Aramızda konuştuk. Gelecek ay bir davet vereceğiz ve Margaret’ın aslında hayatta olduğunu resmen açıklayacağız. O zaman da diyeceğiz ki Margaret seninle kavga etti, sinirle akılsızca bir şey yaptı ve ölümünü uydurdu. Sonra sen herkesin önünde Margaret’tan özür dileyeceksin, bu iş de kapanacak.”

Sophia kulaklarına inanamadı.

Sorumluluk derken kastettikleri bu muydu?

Kendi ablasını ölümünü uydurmaya itecek kadar kötü biri olarak anılmanın, onun hayatını nasıl mahvedeceğini hiç düşünmüşler miydi?

Uzun zamandır tuttuğu gözyaşları sonunda taştı; yakasını sırılsıklam etti.

Ama Bianca onun gözyaşlarını umursamadı bile. Aksine daha da sabırsızlandı. “Seninle konuşuyorum! Cevap ver!”