Kırılamaz Yemin

Buradan nefret ediyorum.

Kaçabilseydim, sonsuza dek giderdim.

Bir anda yok olurdum.

Bilinmeyene karışırdım.

Yeter ki burası olmasın.

Gerekirse İrlanda’daki lanet Katolik okuluna bile geri dönerim.

Boston çok güzel bir yer ve başka bir hayatta Sanat ve Tasarım Koleji’ne gitmek için hazırlanmaya başlıyor olurdum.

Onun yerine, babam resmen onaylı bir gangster olduğu için evden çıkmama bile izin yok ve onun günahlarının bedelini, bir rahibe gibi yaşamak üzere buraya gönderilerek ödedim.

Herkes Amerika’daki İrlanda mafyasının başının bir kızı olduğunu biliyor ama kimse beni görmedi. Çünkü annem doğumda öldü ve beni büyütsün diye büyükanneme verdiler.

Ergenliğe girince, attığın her adımın izlendiği İrlanda’daki bir Katolik okuluna gönderildim.

Şimdiye kadar sahip olduğum tek kaçış resim yapmak oldu.

Kapım çalınıyor ve genç bir hizmetçi izin bile istemeden içeri giriyor.

Dediğim gibi, buradan nefret ediyorum.

“Lily Hanım, babanız çalışma odasında sizi görmek istiyor.”

Gözlerimi devirmemek için kendimi tutuyorum. En azından Nana’nın evinde işler bu kadar resmî değildi. Yaşlı kadın sertti, beni düzgün bir genç hanımefendiye çevirmek için uğraşırdı ama hiç böyle tantana yoktu.

Yaşamamız için tamamen gereksiz olan o görkemli evin içinde yürüyüp gidiyorum. Babam bir daha evlenmedi, başka çocuğu da olmadı; çalışanlar dışında evde sadece o var, bir de ben.

Muhtemelen eve ihtiyacı var; saldırıya uğrarsak saklanacak bir sürü gizli yer olsun diye.

Neden normal bir ailede doğmadım? Beni üniversiteye gönderecek parası olmayan bir ailede… Ben de deli gibi çalışıp sanatımla herkesi etkileyip burs kazansaydım. Her şey dahil, tam burs.

İnsan ancak hayal kuruyor.

Kapıyı tıklatıyorum ve içeri girmeden önce o boğuk, dumanlı sesiyle cevap vermesini bekliyorum.

İrlanda’dan döndüğümden beri Pappa beni her gördüğünde irkiliyor.

Sanırım ona bu kadar benzeyeceğimi beklemiyordu.

“Lily, lütfen otur.”

Pappa kırklı yaşlarının ortasında hâlâ yakışıklı bir adam ve neden hiç yeniden evlenmediğini sık sık düşünüyorum. Bir oğlu olabilirdi, bu saçma suç imparatorluğuna bir varis.

Öğretildiği gibi itaat ediyorum, gerçi koca kitaplığın altındaki o rahat görünen deri koltuğa kendimi bırakmak istiyorum. “Geleceğin hakkında konuşmanın zamanı geldi.”

İçimden bir ışık yanıyor, heyecandan göğsüm yanıyor. İşte bu, kendimi anlatma şansım.

Hep Boston’a geri dönmek istedim. Kampüste benimle aynı ilgi alanlarını paylaşan arkadaşlar edinmek istiyorum, bar bar gezmek için sahte kimlik çıkarmak istiyorum. Nana’yı canım ne zaman isterse ziyaret etmek istiyorum; bazen sinir bozucu olsa da.

“Vincent DiCassio’yla evleniyorsun.” Pappa gözünü bile kırpmadan söylüyor.

Kalbim ayaklarıma düşüyor.

Ne?

Evlenmek mi?

Daha yeni on dokuz oldum, ben şimdi nasıl evleneyim?

“Baba! Hayır!” Onun masasının arkasındaki sandalyeden fırlarım, öfkeden yanaklarım alev alev. “Daha yeni on dokuz oldum. Buradaki çalışanlar dışında hiçbir erkekle doğru düzgün konuşmuşluğum bile yok. Evlenemem!”

Baba benim gibi kontrolünü kaybetmez. Sadece başını sallar ve hiç hoşlanmadığım bir sertlikle bana bakar.

“Sakin ol, Lily. Kalbin zayıflasın istemiyorum.”

Annemin kalbi zayıftı. Yine de mafyaya gelin gitti ve doktorlar kesinlikle önermemesine rağmen hamile kaldı. Kalbi ikimizi birden taşıyamadı, bedelini canıyla ödedi.

Kalbimde hiçbir sorun yok. Ve bu kalp kesinlikle evlenmek istemiyor. Ne şimdi, ne de asla.

“Baba, erkek değilim, biliyorum, ama zekiyim. Organizasyonda sana yardım edebilirim.” Yalvarırım, beni dinlemesini umarak. “Evlenmeme gerek yok. Seninle burada kalabilirim.”

Baba iç çeker, gözlerini ovuşturur. Bana yeniden baktığında ne kadar yorgun göründüğünü, ne kadar tükenmiş olduğunu fark ederim.

“Artık çocuk değilsin, Lily, hem de kızsın. Bu dünyada kızlar birer koz olarak kullanılır. Ve artık seni kullanma sırası bende.”

İnanamayarak sandalyeye çöküp kalırım.

Bir koz.

Kullanılacak.

Kendi söylediğini duyuyor mu?

Ben hisse falan değilim, takı da değilim.

Ben bir insanım. İstekleri, ihtiyaçları olan, yaşayan bir insan. Ve kesinlikle on dokuz yaşında, adını bile ilk kez duyduğum şu Vincent denen herifle evlenmek istemiyorum.

Kozmuş, hadi oradan.

“Hayır diyorum.”

Baba bana sanki iki başım çıkmış gibi bakar. Gerçek şu ki beni tanımıyor. Beni o büyütmedi; benimle uğraşamadığı için beni uzaklara yolladı. Uysal, sessiz bir kızın geri döneceğini sandıysa, verdiği kararları yeniden gözden geçirmesi gerekecek.

“Tanrım… Sandığımdan da çok ona benziyorsun.”

Ağzının kenarında küçük bir gülümseme yakalarım.

“Artık Orta Çağ’da yaşamıyoruz, baba.” Sesimi yumuşatırım; beni insan olarak bile tanımayan bu adamın bana acımasını umarak. “Mesele bir varis ise, o da ben olabilirim.”

Elbette kocaman bir yalan. Yeraltı dünyasında iş yapmaya hiç niyetim yok. Ama hiç tanımadığım, bana vakit bile ayırmayacak bir herifle evlenmekten iyidir.

Bu görücü usulü evliliklerin nasıl olduğunu biliyorum. Hiçbir parçası olmak istemiyorum.

Baba iç çeker. “Üzgünüm, Lily. Emir benden de yukarıdan geldi. Birlikte iş yapabilmemiz için ailemiz DiCassio ailesiyle bağlayıcı bir anlaşmayla birleşmek zorunda. Elim kolum bağlı.”

Daha önce hiç hissetmediğim bir yenilmişlik kemiklerime çöker, sandalyede büzülürüm.

“Ne zaman?”

“DiCassio ailesi yarın gece bizimle yemeğe gelecek. Düzgün görünmeye bak.”

Baba’nın sesinde tartışmaya yer yoktur. Ben de tek kelime etmeden kalkar, odama giderim.

Sonra ağlarım; asla yaşayamayacağım bir hayat için.