Bölüm 109

“Rosie, küçük meleğim....”

Myla’nın kaşları çatıldı. O tuhaf, boğuk ses sakin ve mahrem bir tonda durmadan kulağına fısıldıyordu; üflediği hafif rüzgâr, adamın ne kadar yakında olduğunu ele veriyordu.

Parmakların saçlarının arasında yavaşça, sahiplenir gibi gezindiğini, sonra omzuna ve koluna indi...