Bölüm 347 Markus

Karşılıklı oturuyoruz, ben de gözümü onun sandalyesinin altından sürünerek geçen, masanın ayaklarını aşıp duvarlara uzanan, doğal olamayacak kadar uzun ve ince şekillere bürülen gölgelerden kaçırmak için kendimi zor tutuyorum.

Ezra yine de fark ediyor.

“Özür dilerim,” diyor, onlara bakarken yüzünd...

Giriş yapın ve okumaya devam edin