BÖLÜM 104 Gümüş Çanlar

Maggie

Kanlı Ay yükselirken orman uyumuyordu.

Nefes alıyordu.

İzliyordu.

Dinliyordu.

Her dal, kadim ve korkunç bir şeye boyun eğermişçesine, kırmızı ışıkla ağırlaşarak içe doğru eğilmişti. İğnelerden pudra gibi kar süzülüyor, havada yumuşak bir tıslamayla eriyordu. Rüzgar bile vahşileşmişti—a...

Giriş yapın ve okumaya devam edin