Bölüm 242

Aurora

Cesetler her yerdeydi.

Kırılmış. Parçalanmış. Hareketsiz.

Kan, kaçmak ister gibi çatlakların arasından sızarak döşemeleri baştan aşağı kaplamıştı. Metalik kokusu kürküme sinmişti; ağır, boğucu… Kendi hırıltılı nefes alışlarımla karışıyordu. Kurdum, bütün bu dehşetin tam ortasında duruyordu...

Giriş yapın ve okumaya devam edin