L'Ultimo Spirito del Lupo

L'Ultimo Spirito del Lupo

Elena Norwood · Tamamlandı · 196.4k Kelime

279
Popüler
220.2k
Görüntülenme
10.4k
Eklendi
Paylaş:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Giriş

"IN ARRIVO! 10 lupi feriti e 3 licantropi!" Sophie, la mia migliore amica, la nostra alfa, urla nella mia testa.

"LICANTROPI?! Hai appena detto LICANTROPI?!"

"Sì, Vera! Stanno arrivando! Prepara la tua gente."

Non potevo credere che avessimo davvero dei licantropi stasera.

Mi era stato detto crescendo che i licantropi e i lupi erano nemici mortali.

Le voci dicevano anche che, per proteggere il loro sangue puro, i licantropi non potevano sposare i lupi da generazioni.

Ero ancora sorpresa, ma non potevo permettere alla mia mente di vagare oltre. Sono una dottoressa.

Un lupo mannaro gravemente ferito entra di corsa attraverso la porta del pronto soccorso, tenendo in braccio un lupo privo di sensi. Mi precipito verso di loro e le infermiere, già nei loro vestiti e tacchi, vengono in loro aiuto.


Che diavolo è successo?

Rivolgo tutta la mia attenzione al licantropo gravemente ferito e per un momento, è come se potessi sentire il suo battito cardiaco rallentare nel mio petto. Controllo i suoi parametri vitali mentre un'infermiera, riluttante, lo collega a tutte le macchine. Quando metto la mano sulla sua testa per sollevargli la palpebra e controllare la risposta delle pupille, sento un'elettricità scorrere sotto le mie dita. Che diavolo...?

Senza preavviso, i suoi occhi si spalancano, spaventandomi e facendo salire alle stelle i nostri battiti cardiaci. Mi guarda intensamente; non avrei mai pensato che quegli occhi appartenessero a un uomo che è a malapena vivo.

Sussurra qualcosa troppo piano perché io possa sentire. Mi avvicino e mentre sussurra di nuovo, il suo cuore si ferma e la mia testa gira.


Ha appena sussurrato... compagna?

Bölüm 1

-Vera-

Ho passato la notte a rigirarmi nel letto, sperando che questa fosse la volta buona per dormire come si deve. L'orologio sul comodino segna le quattro; è già ora di alzarsi e non ho praticamente chiuso occhio. Indosso i miei leggings, il reggiseno sportivo, una canotta larga, le scarpe da corsa e parto.

La foresta a quest'ora del giorno è mozzafiato; solo il tenue bagliore del giorno imminente illumina il mio cammino. Gli uccelli iniziano a cinguettare, mentre i piccoli animali notturni si ritirano nelle loro tane; la nebbia tra gli alberi dà vita a tutto il paesaggio.

Mi fermo nel mio solito angolo, sulla scogliera che si affaccia sulla nostra celebre cascata. Si trova a una decina di miglia dalla casa del branco e ormai la si visita solo in occasione di cerimonie o celebrazioni particolari. È un peccato che la gente non venga più spesso ad ammirarla.

La Cascata di Giada prende il nome da tutto il verde che la circonda. Un sottile strato di muschio vivace, unico nel suo genere, ricopre la scogliera alta sessanta piedi da cui si getta l'acqua; la profonda piscina alla base è così limpida che lascia intravedere ogni pietra e sfumatura di verde sottostante. Sotto la giusta luce lunare, l'intera cascata sembra essere fatta di pura giada. Il dolce scrosciare dell'acqua fa di questo posto il luogo ideale per meditare.

Chiudo gli occhi e inizio a stirarmi, a respirare profondamente e a svuotare la mente, ma proprio mentre sto per sedermi, avverto che tutto intorno a me si immobilizza e un brivido mi percorre la schiena. I miei occhi corrono nervosi da un albero all'altro, da una pianta all'altra. È come se la foresta volesse avvertirmi che qualcosa non va; nella mia testa suonano campanelli d'allarme e un'ondata di paura mi attraversa la schiena.

Beh, buongiorno anche a te... La interrompo prima che possa andare oltre.

Mi servono degli esploratori alla Cascata di Giada.

Vera, cosa c'è che non va?

Non lo so ancora, ma...

Sì, lo so.

Non passano dieci minuti che una ventina di esploratori mi raggiunge, percependo la stessa tensione nell'aria che sento anch'io. La nostra Alfa arriva poco dopo, accompagnata dal suo compagno in forma di lupo. Siamo tutti a disagio, ma nessuno più di me. Anche da umana, nessuno è più in sintonia con la foresta di me. È la nostra Alfa a parlare per prima,

"Qualunque cosa sia, non sta colpendo solo Vera. Tutti, radunatevi in coppie e perquisite la foresta partendo dal lato nord. Tenetemi informata."

Gli esploratori obbediscono, lanciandosi nella foresta con un ululato. La nostra Alfa si rivolge a me,

"Dovresti tornare con noi, Vera. Hai una giornata importante davanti a te."

"Se non ti dispiace, Alfa..." borbotto.

"Se non ti dispiace... Sofia... Resterò qui ancora un po'. Forse posso aiutare."

Sofia, la nostra Alfa, è figlia del vecchio Alfa ed è la mia migliore amica. Ci conosciamo da quando eravamo giovani e sappiamo tutto l'una dell'altra, ma ora che lei è la nostra Alfa, questa conoscenza sembra un po' invadente. Ormai, chiamarla per nome non mi sembra più nemmeno appropriato. Mi guarda preoccupata,

"Per favore, stai attenta, sei una delle migliori guerriere che abbiamo, ma non puoi ancora trasformarti. Qualunque cosa ci sia là fuori, è abbastanza forte da farci sentire tutti a disagio."

Abbasso la testa a queste parole e lei sospira. Il fatto di non essere ancora riuscita a trasformarmi è per me fonte di grande preoccupazione. Qualsiasi lupo decente può trasformarsi all'età di 12 anni. Io ho 23 anni e ancora non riesco a connettermi con il mio lupo; a volte mi chiedo se sono davvero un licantropo.

Vedo Sofia che cerca di montare sulla schiena di suo marito. Detesta farsi portare così, ma con la gravidanza ormai avanzata, lui non le lascia alternative. L'aiuto a salire e lui si solleva con delicatezza, abbassando il muso verso di me in un silenzioso 'grazie'. Sofia mi stringe la mano prima di lasciarla andare e partire con il suo compagno.

Quando spariscono dalla mia vista, mi tolgo le scarpe e mi accovaccio, affondando le mani nella terra. Faccio un respiro profondo e inizio. La pelle d'oca mi ricopre tutto il corpo mentre mi connetto alla foresta. Il vento riprende a soffiare, alleviando quella sensazione di oppressione che mi stringeva prima.

Svuoto la mente e mi concentro solo sui sensi: l'umidità dell'aria che respiro, i miei capelli che si muovono al ritmo del vento, la pelle d'oca che mi ricopre.

5 minuti

15 minuti

30 minuti

Nonostante tutti i miei sforzi, non percepisco nulla. Sembra che qualunque cosa ci fosse, se ne sia andata insieme alla sensazione inquietante. Con un sospiro, prendo le scarpe in mano e, a piedi nudi, mi incammino nella foresta verso la casa del branco.

Mentre mi avvicino al bordo della foresta con la casa del branco in vista, il vento comincia a soffiare sulla mia schiena e mi fermo. Non devo nemmeno girarmi per percepirlo. Sollevo il viso e annuso l'aria: è un odore inconfondibile.

Odora di sangue. Di tanto, troppo sangue.

Corro verso la casa del branco e poi verso la mia stanza. L'odore di sangue è fortissimo, ma non c'è modo di capire a chi appartenga o da dove venga.

Dopo una doccia rapida e bollente, mi cambio, indosso il camice e afferro la borsa per la giornata. Scendo alla clinica del branco, saltando la colazione.

Entro in clinica con i nervi tesi, come se da un momento all'altro potesse accadere qualcosa. Sto iniziando a sentirmi un po' paranoica.

"Hey, Violet? Abbiamo qualche arrivo?"

Violet, la nostra capoinfermiera, mi guarda perplessa mentre ricontrolla le cartelle. Noto che i suoi soliti lunghi riccioli scuri oggi sono lisci, e il mascara mette in risalto i suoi occhi azzurri. Avrà una quarantina d'anni, ed è una donna di una bellezza eccezionale, con una pelle scura e luminosa.

"No dottore, per ora abbiamo una giornata tranquilla davanti."

Non riesco a trattenermi dal lanciare un'occhiata rapida a tutto il pronto soccorso, solo per cercare di calmare i nervi. Quest'inquietudine non mi abbandona, è come se mi fossi portato dietro l'odore del sangue dalla foresta; lo percepisco ovunque.

Forse sono solo in ansia perché è un grande giorno, un giorno che cambierà la mia vita. Oggi è la festa di pensionamento del dottor Owen, il che significa che oggi divento il Capo Medico della clinica.

Il nostro branco ha la popolazione più grande di lupi di tutti i branchi principali del paese, il che è comprensibile considerando che proteggiamo il confine sud con il territorio dei licantropi. I lupi mannari e i licantropi hanno firmato un trattato di pace oltre quarant'anni fa, proposto dal loro re licantropo dell'epoca. Prima di allora, entrambe le specie erano costantemente in guerra; per il territorio, per i compagni, per le risorse alimentari, per... divertimento? I licantropi sono creature notoriamente combattive, anche tra di loro.

La clinica supervisiona tutta la popolazione di lupi nel nostro branco, e come Capo Medico, dovrò supervisionare tutte le attività della clinica, anche quelle amministrative. A dire il vero, mi sento terribilmente impreparato ad affrontare tutte queste responsabilità; lo stress mi tiene sveglio la notte e non dormo più di quattro ore.

Procedo con i miei soliti giri per il resto della mattinata, tutto in preparazione per la festa. Il dottor Owens è una delle persone più importanti della mia vita e ci siamo impegnati a fondo per rendere questa giornata davvero speciale per lui. Mi accolse come apprendista quando nessuno credeva in me.

Avevo appena dodici anni, ma già apprendevo le basi della chirurgia; nonostante fossi così giovane, avevo lo stomaco per affrontarlo. Mi sono diplomato presto al liceo e sono riuscito a entrare direttamente alla facoltà di medicina dove mi sono laureato come primo della classe. Eppure, qui mi trovavo di fronte a questa nuova sfida, sentendomi incredibilmente ansioso.

Sono passate le cinque e tutto è stato piuttosto tranquillo. Sono pronto a consegnare i miei pazienti al prossimo turno, impaziente di iniziare la festa di addio. Sto per collegarmi mentalmente con Sofia, ma lei mi anticipa,

ARRIVO! Urla nella mia testa.

Prima che riesca a chiederle qualcosa, sento un trambusto provenire da fuori. Un lupo mannaro gravemente ferito irrompe attraverso la porta del pronto soccorso, tenendo un lupo privo di sensi. Mi precipito verso di loro e le infermiere, già nei loro vestiti e tacchi, accorrono in loro aiuto. Adagiamo il lupo privo di sensi su un letto d'ospedale e lui si trasforma, riprendendo sembianze umane. L'altro lupo crolla e lo aiutiamo a sistemarsi su un altro letto. Il dottor Owens è uscito dal suo ufficio al suono del trambusto.

"Vera, prendi Eric. Violet, prepara il defibrillatore. Erica e Sam, preparate una sala operatoria." L'urgenza nella sua voce è evidente.

Inizio a controllare i parametri vitali di Eric. Non era uno degli esploratori oggi? In effetti, non erano entrambi in perlustrazione? Sembra avere una commozione cerebrale e tutto il suo corpo trema per lo shock. Bisogna accertarsi che non ci siano emorragie interne.

L'angoscia che mi accompagna da stamattina ritorna prepotente quando Sofia si collega di nuovo alla mia mente,

Vera, avremo bisogno di tutte le mani disponibili. Prepara il tuo personale. Dieci lupi feriti in totale, tre licantropi.

Licantropi?! Hai davvero detto licantropi?!

Tra gli altri otto lupi che arrivano con ferite da lievi a gravi nei prossimi cinque minuti, sento subito l'odore dei tre licantropi, due dei quali portano un terzo privo di sensi; è chiaro che è a malapena in vita.

Li accompagno a un letto e, dopo averlo sistemato in fretta, entrambi si accasciano esausti al suo fianco. Istruisco gli altri medici e infermieri a prendersi cura dei lupi, dando priorità a quelli che sembrano perdere conoscenza, ma sono visibilmente cauti nei confronti dei licantropi. Fortunatamente, la maggior parte dei lupi sembra avere ferite lievi, notoriamente graffi. Ma che diamine è successo?

Mi concentro completamente sul licantropo gravemente ferito e, per un attimo, mi sembra di percepire il suo battito che rallenta dentro il mio stesso petto. Controllo i suoi parametri vitali mentre un'infermiera, seppur titubante, lo collega alle apparecchiature. Appoggiando la mano sulla sua fronte per sollevargli la palpebra e controllare la reazione della pupilla, avverto una scarica elettrica sotto le dita. Ma che diamine...?

All'improvviso, i suoi occhi si spalancano, facendomi sobbalzare e accelerando all'impazzata i battiti di entrambi. Mi fissa con uno sguardo intenso; mai avrei immaginato che quegli occhi potessero appartenere a qualcuno sospeso tra la vita e la morte.

Sussurra qualcosa, ma troppo piano perché io possa sentirlo. Mi avvicino e mentre sussurra di nuovo; il suo cuore si ferma e la mia testa gira.

Ha davvero sussurrato... compagna?

Nota dell'autore: Grazie mille per aver letto :) Questa è la mia prima storia seria. Sentitevi liberi di condividere le vostre impressioni nei commenti. Questa avventura è appena iniziata!

Son Bölümler

Beğenebilirsiniz 😍

En İyi Arkadaştan Nişanlıya

En İyi Arkadaştan Nişanlıya

155.6k Görüntülenme · Güncelleniyor · Page Hunter
Kız kardeşi eski sevgilisiyle evleniyor. Bu yüzden en iyi arkadaşını sahte nişanlısı olarak getiriyor. Ne ters gidebilir ki?

Savannah Hart, Dean Archer'ı unuttuğunu düşünüyordu—ta ki kız kardeşi Chloe onunla evleneceğini duyurana kadar. Savannah'nın hiç unutamadığı adam. Kalbini kıran adam… ve şimdi kız kardeşine ait olan adam.

New Hope'da bir haftalık düğün. Konuklarla dolu bir malikane. Ve çok öfkeli bir nedime.

Savannah, bunu atlatabilmek için bir randevu getiriyor—çekici, düzgün arkadaşını, Roman Blackwood'u. Her zaman arkasında duran tek adam. Ona bir iyilik borcu var ve nişanlısı gibi davranmak mı? Kolay.

Ta ki sahte öpücükler gerçek hissettirmeye başlayana kadar.

Şimdi Savannah, rolünü sürdürmek ile asla aşık olmaması gereken adam için her şeyi riske atmak arasında kalmış durumda.
Kaderin İplikleri

Kaderin İplikleri

200.7k Görüntülenme · Tamamlandı · Kit Bryan
Ben sıradan bir garsonum, ama insanların kaderini görebiliyorum, Shifterlar dahil.
Tüm çocuklar gibi, birkaç günlükken büyü için test edildim. Belirli bir soyağacım bilinmediği ve büyüm tanımlanamadığı için, sağ üst kolumun etrafına zarif bir dönen desenle işaretlendim.

Büyüm var, testlerin gösterdiği gibi, ama bilinen hiçbir büyü türüyle örtüşmedi.

Bir ejderha Shifter gibi ateş püskürtemem, ya da beni sinirlendiren insanlara cadılar gibi lanet yapamam. Bir Simyacı gibi iksir yapamam veya bir Succubus gibi insanları baştan çıkaramam. Sahip olduğum gücü küçümsemek istemiyorum, ilginç ve hepsi, ama gerçekten çok etkileyici değil ve çoğu zaman oldukça işe yaramaz. Özel büyü yeteneğim kader ipliklerini görebilmek.

Hayat benim için zaten yeterince sıkıcı ve aklıma hiç gelmeyen şey, eşimin kaba, kibirli bir bela olması. O bir Alfa ve arkadaşımın ikiz kardeşi.

“Ne yapıyorsun? Burası benim evim, içeri giremezsin!” Sesimi güçlü tutmaya çalışıyorum ama o dönüp altın gözleriyle bana baktığında geri çekiliyorum. Bana verdiği bakış kibirli ve alışkanlık gereği gözlerimi hemen yere indiriyorum. Sonra kendimi tekrar yukarı bakmaya zorluyorum. Yukarı baktığımı fark etmiyor çünkü zaten benden başka yöne bakmış durumda. Kaba davranıyor, korktuğumu göstermeyi reddediyorum, korktuğum halde. Etrafına bakınıyor ve oturacak tek yerin iki sandalyeli küçük masa olduğunu fark edince masayı işaret ediyor.

“Otur.” diye emrediyor. Ona dik dik bakıyorum. Kim oluyor da bana böyle emir veriyor? Bu kadar sinir bozucu biri nasıl benim ruh eşim olabilir? Belki hala uyuyorum. Kolumu çimdikliyorum ve acının sızısıyla gözlerim yaşarıyor.
Aldatmadan Sonra: Bir Milyarderin Kollarına Düşmek

Aldatmadan Sonra: Bir Milyarderin Kollarına Düşmek

223.3k Görüntülenme · Güncelleniyor · Louisa
İlk aşkımdan düğün yeminlerine kadar, George Capulet ve ben ayrılmazdık. Ama evliliğimizin yedinci yılında, sekreteriyle bir ilişkiye başladı.

Doğum günümde, onu tatile götürdü. Yıldönümümüzde, onu evimize getirdi ve yatağımızda onunla sevişti...

Kalbim kırılmıştı, onu boşanma belgelerini imzalaması için kandırdım.

George kaygısızdı, beni asla terk etmeyeceğime inanıyordu.

Aldatmaları, boşanma kesinleşene kadar devam etti. Belgeleri yüzüne fırlattım: "George Capulet, bu andan itibaren hayatımdan çık!"

Ancak o zaman gözlerinde panik belirdi ve kalmam için yalvardı.

O gece telefonum sürekli çaldı, ama cevaplayan ben değildim, yeni sevgilim Julian'dı.

"Bilmez misin," Julian telefonda gülerek, "eski sevgili dediğin ölü gibi sessiz olmalıdır?"

George dişlerini sıkarak öfkeyle: "Onu telefona ver!"

"Maalesef bu imkansız."

Julian, yanına sokulmuş uyuyan halime nazik bir öpücük kondurdu. "Yorgun, yeni uykuya daldı."
Zorbasına Görünmez

Zorbasına Görünmez

92.3k Görüntülenme · Güncelleniyor · sunsationaldee
Jessa, ikiz kardeşi Jackson'ın aksine, kilosuyla ve çok az arkadaşıyla mücadele ediyordu. Jackson, bir sporcu ve popülerliğin zirvesindeydi, Jessa ise görünmez hissediyordu. Noah, okulun popüler çocuğuydu—karizmatik, sevilen ve tartışmasız yakışıklı. Dahası, Jackson'ın en iyi arkadaşı ve Jessa'nın en büyük zorbasıydı. Son sınıfta, Jessa kendine güven kazanmaya, gerçek güzelliğini bulmaya ve görünmez ikiz olmamaya karar verdi. Jessa değiştikçe, çevresindeki herkesin, özellikle Noah'ın dikkatini çekmeye başladı. Noah, başlangıçta Jessa'yı sadece Jackson'ın kız kardeşi olarak görüyordu, ama onu yeni bir ışıkta görmeye başladı. Jessa nasıl oldu da düşüncelerini işgal eden büyüleyici bir kadına dönüştü? Ne zaman hayallerinin nesnesi haline geldi? Jessa'nın sınıfın şakası olmaktan, kendine güvenen ve arzu edilen genç bir kadına dönüşme yolculuğuna katılın. Noah'ı bile şaşırtarak, içinde her zaman var olan inanılmaz kişiyi ortaya çıkarışını izleyin.
İkinci Şans Eşim Olan Motosikletçi Alfa

İkinci Şans Eşim Olan Motosikletçi Alfa

70k Görüntülenme · Tamamlandı · Ray Nhedicta
Nefes alamıyorum. Tristan'ın her dokunuşu, her öpücüğü bedenimi ateşe veriyor, istememem gereken bir hisle beni boğuyordu—özellikle o gece.
"Sen benim için bir kardeş gibisin."
Deveye son saman çöpünü ekleyen gerçek sözler bunlardı.
Olanlardan sonra değil. Sıcak, nefessiz, ruh sarsıcı bir geceyi birbirimize sarılmış halde geçirdikten sonra değil.
Başından beri Tristan Hayes'in aşmamam gereken bir çizgi olduğunu biliyordum.
O sıradan biri değildi, o benim kardeşimin en iyi arkadaşıydı. Yıllarca gizlice istediğim adamdı.
Ama o gece... kırılmıştık. Yeni anne babamızı defnetmiştik. Ve acı çok ağır, çok gerçekti... bu yüzden ona dokunması için yalvardım.
Beni unutturması için. Ölümün geride bıraktığı sessizliği doldurması için.
Ve yaptı. Beni kırılgan bir şeymişim gibi tuttu.
Nefes almak için tek ihtiyacı olan şey benmişim gibi öptü.
Sonra beni reddetmekten daha derin yakan altı kelimeyle kan içinde bıraktı.
Bu yüzden kaçtım. Bana acı veren her şeyden uzaklaştım.
Şimdi, beş yıl sonra, geri döndüm.
Beni istismar eden eşimi reddetmenin ardından taze. Hiç kucağıma alamadığım bir yavrunun izlerini hâlâ taşıyarak.
Ve havaalanında beni bekleyen kişi kardeşim değil.
Tristan.
Ve o, geride bıraktığım adam değil.
O bir motosikletçi.
Bir Alfa.
Ve bana baktığında, kaçacak başka bir yer olmadığını anladım.
Alfa ile Bir Geceden Sonra

Alfa ile Bir Geceden Sonra

78.6k Görüntülenme · Tamamlandı · Sansa
Bir Gece. Bir Hata. Bir Ömür Boyu Sonuçlar.

Aşkı beklediğimi sanıyordum. Bunun yerine bir canavar tarafından mahvedildim.

Dünyam, Moonshade Koyu Dolunay Festivali'nde çiçek açmalıydı—şampanya damarlarımda dolaşıyor, Jason ve benim iki yıl sonra nihayet o çizgiyi aşmamız için bir otel odası rezervasyonu yapılmıştı. Dantelli iç çamaşırımı giymiş, kapıyı kilitlememiş ve yatakta uzanmıştım, kalbim heyecanla atıyordu.

Ama yatağıma tırmanan adam Jason değildi.

Zifiri karanlık odada, başımı döndüren ağır, baharatlı bir kokuya boğulmuşken, ellerini hissettim—aceleci, yakıcı—tenimi kavuruyordu. Kalın, nabız gibi atan sertliği ıslaklığımın üzerine bastırdı ve daha nefes alamadan, acımasız bir güçle içime girdi, masumiyetimi yırttı. Acı yandı, duvarlarım kasıldı, demir gibi omuzlarına tırnaklarımı geçirirken hıçkırıklarımı bastırdım. Her acımasız darbede ıslak, kaygan sesler yankılandı, bedeni durmaksızın hareket ederken, derin ve sıcak bir şekilde içime boşaldı.

"Bu harikaydı, Jason," diyebildim.

"Jason da kim?"

Kanım buz kesti. Işık yüzüne vurdu—Brad Rayne, Moonshade Sürüsü'nün Alfa'sı, bir kurtadam, sevgilim değil. Ne yaptığımı fark ettiğimde dehşet içinde kaldım.

Hayatım için kaçtım!

Ama haftalar sonra, onun varisiyle hamile uyandım!

Heterokromatik gözlerimin beni nadir bir gerçek eş olarak işaretlediğini söylüyorlar. Ama ben kurt değilim. Ben sadece Elle, insan bölgesinden kimse olmayan biri, şimdi Brad'in dünyasında hapsolmuş biri.

Brad’in soğuk bakışı beni delip geçiyor: "Bedenimde benim kanım var. Benimsin."

Başka bir seçeneğim yok, bu kafesi seçmek zorundayım. Vücudum da bana ihanet ediyor, beni mahveden canavarı arzuluyor.

UYARI: Yalnızca Yetişkin Okuyucular İçin
Accardi

Accardi

133.3k Görüntülenme · Tamamlandı · Allison Franklin
Dudaklarını kulağına yaklaştırdı. "Bu bir bedeli olacak," diye fısıldadı ve dişleriyle kulak memesini çekti.
Dizleri titredi ve onun kalçasından tutuşu olmasa yere düşecekti. Ellerini başka bir yere koymak isterse diye dizini onun bacaklarının arasına soktu.
"Ne istiyorsun?" diye sordu.
Dudakları boynuna değdi ve dudaklarının verdiği zevk bacaklarının arasına indiğinde inledi.
"Adını," diye nefes verdi. "Gerçek adını."
"Bu neden önemli?" diye sordu, onun tahmininin doğru olduğunu ilk kez açığa çıkararak.
Onun köprücük kemiğine gülerek dokundu. "İçine tekrar girdiğimde hangi ismi haykıracağımı bilmem için."


Genevieve ödeyemeyeceği bir bahsi kaybeder. Bir uzlaşma olarak, rakibinin seçeceği herhangi bir erkeği o gece evine götürmeye ikna etmeyi kabul eder. Kız kardeşinin arkadaşı, barda yalnız oturan düşünceli adamı işaret ettiğinde fark etmediği şey, o adamın sadece bir geceyle yetinmeyeceğidir. Hayır, New York City'nin en büyük çetelerinden birinin lideri olan Matteo Accardi, tek gecelik ilişkilerle yetinmez. En azından onunla değil.
Takıntılı Üvey Kardeşimle Eşleşmek

Takıntılı Üvey Kardeşimle Eşleşmek

141.9k Görüntülenme · Tamamlandı · Velvet Desires
Uyarı!!!

Sadece ahlaki açıdan karmaşık, yavaş gelişen, sahiplenici, yasak, karanlık romantizmi seven olgun okuyucular için uygundur.

ALINTI

Her yerde kan. Titreyen eller.

"Hayır!" Gözlerim bulanıklaştı.

Onun cansız gözleri bana bakıyordu, kanı ayaklarımın altında birikiyordu. Sevdiğim adam—ölü.

Öldüren kişi, asla kaçamayacağım biri - üvey kardeşim.


Kasmine'nin hayatı başından beri hiç kendisine ait olmadı. Üvey kardeşi Kester, her hareketini kontrol eder ve izlerdi.

Başlangıçta her şey tatlı ve kardeşçe idi, ta ki bu saplantıya dönüşene kadar.

Kester Alfa'ydı ve onun sözü kanundu. Yakın arkadaş yok. Erkek arkadaş yok. Özgürlük yok.

Kasmine'nin tek tesellisi, her şeyi değiştirmesi gereken yirmi birinci doğum günüydü. Ruh eşini bulmayı, Kester'in iğrenç kontrolünden kaçmayı ve nihayet kendi hayatını yaşamayı hayal ediyordu. Ama kader onun için başka planlar yapmıştı.

Doğum gününün gecesinde, yalnızca sevdiği adamla eşleşmediği için hayal kırıklığına uğramakla kalmadı, aynı zamanda eşinin başka biri olduğunu öğrendi - İşkencecisi. Üvey kardeşi.

Hayatı boyunca ağabeyi olarak bildiği bir adamla eşleşmektense ölmeyi tercih ederdi. Onun olmasını sağlamak için her şeyi yapacak bir adam.

Ama aşk saplantıya, saplantı kana dönüştüğünde, bir kız ne kadar kaçabilir ki sonunda kaçacak başka bir yer olmadığını fark edene kadar?
Boşandıktan Sonra, Gerçek Mirasçı Kaçtı

Boşandıktan Sonra, Gerçek Mirasçı Kaçtı

119.6k Görüntülenme · Güncelleniyor · Diana Capulet
"Üç Yıllık Evlilikten Sonra, Her Gece Kayboluyordu.
O, üç yıl boyunca cinsiyetsiz, sevgisiz bir evliliğe katlandı, inatla bir gün kocasının değerini anlayacağına inanıyordu. Ancak beklemediği şey, boşanma belgelerini almasıydı.
Sonunda bir karar verdi: Kendini sevmeyen bir adamı istemiyordu, bu yüzden gece yarısı doğmamış çocuğuyla birlikte ayrıldı.
Beş yıl sonra, kendini üst düzey bir ortopedi cerrahı, üst düzey bir hacker, inşaat sektöründe altın madalyalı bir mimar ve hatta trilyon dolarlık bir holdingin varisi olarak dönüştürdü, takma adları birbiri ardına düşüyordu.
Birileri, yanında belirgin şekilde bir CEO'nun ejderha ve anka kuşu ikizlerine benzeyen dört yaşında iki küçük şeytanın olduğunu ifşa edene kadar.
Boşanma belgesini gördükten sonra artık yerinde duramayan eski kocası, onu duvara sıkıştırarak her adımda daha da yaklaşarak sordu, "Sevgili eski karıcığım, bana bir açıklama yapmanın zamanı gelmedi mi?"
Sürekli güncelleniyor, günde 5 bölüm ekleniyor."
Mafya'nın Yedek Gelini

Mafya'nın Yedek Gelini

247.2k Görüntülenme · Tamamlandı · Western Rose
Aralarındaki mesafe kayboldu. Kadın, başını yana eğerek erkeğin dudaklarının çenesinden aşağıya doğru yavaşça izlediği yolu hissetti.

Daha fazlasını istiyordu.


Valentina De Luca, hiçbir zaman bir Caruso gelini olmak için doğmamıştı. Bu, kız kardeşi Alecia'nın rolüydü—ta ki Alecia, nişanlısıyla kaçıp, borç batağında bir aile ve geri alınamayacak bir anlaşma bırakana kadar. Şimdi, Valentina, Napoli'nin en tehlikeli adamıyla evlenmeye zorlanan kişi olarak rehin verilmişti.

Luca Caruso'nun, orijinal anlaşmanın bir parçası olmayan bir kadına ihtiyacı yoktu. Onun için Valentina, sadece vaat edilen şeyi geri almak için bir yedekten ibaretti. Ancak, Valentina göründüğü kadar kırılgan değildi. Ve hayatları birbirine karıştıkça, onu görmezden gelmek daha da zorlaşıyordu.

Her şey onun için iyi gitmeye başlar, ta ki kız kardeşi geri dönene kadar. Ve onunla birlikte, hepsini mahvedebilecek türden bir bela gelir.
Ona Bağımlı

Ona Bağımlı

82.7k Görüntülenme · Tamamlandı · Celine
Üç yıl boyunca Alexander'ın kalbini kazanmak için her şeyi denedim, ancak sonunda ölümcül kanser ve ilk aşkının eve döneceği haberini aldım.

Tıbbi teşhisimi sıkıca tutarak boşanma belgelerini imzaladım ve üç yıl boyunca inşa ettiğim hayatı bırakarak, her şeyi ona ve gerçek aşkına bıraktım.

Ama sonra beklenmedik bir şey oldu—Alexander soğuk maskesini düşürdü ve beni her yerde deli gibi aramaya başladı.

Beni sevdiği tek kişinin ben olduğunu iddia etti...
Unutulmuş Prenses ve Onun Beta Eşleri

Unutulmuş Prenses ve Onun Beta Eşleri

62.3k Görüntülenme · Güncelleniyor · Ylyanah
Dallas, geçmişe yolculuk yapabilmeyi dilerdi. Altı yaşındaki halinin ormana gitmesini engeller ve Lucy'yi bulmasını önlerdi.
Maalesef, o zaman ormana gitmişti ve Lucy'yi bulmuştu. O ilk günden itibaren, Lucy, Dallas'a ait olan her şeyi alır ya da elde eder. En sevdiği bebek, annesinden aldığı son hediye. Kendi kazandığı parayla aldığı Scarlet Balosu için elbise. Aile yadigarı olan annesinin kolyesi.
Dallas tüm bunlara katlandı, çünkü herkes ona Lucy'nin kimsesi olmadığını ve hiçbir şeyi olmadığını hatırlatıyordu.
Dallas, Eşi'ni Lucy ile yatakta bulduğu gün intikam yemini eder.
Shadow Valley Sürüsü, Dallas'ı Lucy için bir kenara itmenin bedelini ödeyecek.