Bölüm 3 Planı bulmak
Trixie’nin Bakış Açısı
Kahvemizi içip kahvaltımızı yaptıktan sonra günün antrenmanını da bitirdik.
Bu evde bir sürü işim olduğu için Calvin’le sabah 4’te antrenman yapıyoruz; böylece 7’de kahvaltığı hazırlamaya başlayıp 8’e kadar bitirebiliyorum.
Kahvaltıyı bitirince, onlar kahvaltı ederken Trinity ile Charles’ın odasına çıkıp odayı temizledim, çamaşırlarını da yıkadım.
Sonra Alfa’nın ve Luna’nın odasına geçip aynısını yaptım.
Calvin’e ve Margaret’e teşekkür edip çıktım. Saat neredeyse 7 olmuştu; geri kalmak istemiyordum. Antrenman salonundan dönerken beta Richard önüme çıktı.
“Trixie, neredeydin? Yapman gereken hiçbir şeyi yapmamışsın,” dedi ve kolumdan yakaladı.
“Beta Richard, işlere başlamadan önce sadece kısa bir yürüyüşe çıkmıştım,” diye açıklamaya çalıştım; o ise kolumdan çekiştiriyordu.
“Odaları temizlememişsin, görevlerini yapmamışsın. Sana bir ders vermek lazım.” Sırıtarak beni arkasından sürükledi.
Vaktin daha gelmediğini, zaten şimdi başlayacağımı anlatmaya çalıştım ama duyan olmadı; dinlemedi.
Beta Richard beni çekiştire çekiştire zindana kadar götürdü. Birkaç basamak aşağı sürükleyip beni bir odaya fırlattı.
“Yerini öğreneceksin, genç hanım. İster istemez,” dedi. Duvara gidip ucu gümüşlü bir kırbaç aldı. Yanıma geldi, kollarımı tavana zincirledi. Sonra kırbaçla sırtıma vurmaya başladı. Bitirdiğinde iki büklüm kalmıştım, acıdan kıvranıyordum. Bu dayak öncekilerden de kötüydü. Arada birkaç kez bayıldığımı biliyorum.
Normalde kurtlarımız iyileşmemize yardım eder. Ben çift alfa kanıyım. Kurtumu 14 yaşında almam gerekirdi. Normal kurtlar 16’da alır. Ama alfa kanı olunca genelde 14 olur. Burada 17 yaşındayım ve hâlâ kurtum yok.
“Kalk, işe yaramaz sürtük,” dedi ve beni tekmeledi. Zincirleri çözerken üstüme bağırıyordu. Yapılacak işlerim olduğunu söylüyordu. Kalkmam gerekiyormuş. Kıpırdayamıyordum. Dün yediğim dayaktan hâlâ iyileşmemiştim, şimdi bir de bu.
Ayağa kalkınca sendeledim. Ağzımdaki kanı sildim ve başımı kaldırıp ona baktım.
“Sen bir hiçsin, bok parçası. Bana bakmaya kalkma,” diye bağırdı. Ama gözlerimi kaçırmadım. Kolumdan yakalayıp beni zindandan sürükleyerek çıkarıp sürü evine doğru götürdü.
Sürü evine varınca mutfağa girip işe koyuldum. “Ah canım… Sana ne oldu? Otur. Seni bir temizleyeyim,” dedi Ethel. Yıllardır sürü evinde çalışan yaşlı bir omega. Bana annem gibi. Hep yaralarımı temizler, benimle ilgilenir.
“Geç kaldığım için özür dilerim. Geliyordum ama beta beni durdurdu. Çok özür dilerim,” dedim. Acıdan hafif hafif hıçkırıyordum.
“Özür dileme, canım. Al şunları. Ağrını hafifletir.”
“Ne oldu sana, Trixie?” En iyi arkadaşım Roxie kapıdan girerken söyledi.
“Selam Rox. İyiyim, söz. Sadece bir ay kaldı. Dayanırım,” dedim. Ama içten içe, bu her gün daha da kötüleşirse dayanıp dayanamayacağımdan emin değildim.
“Orada otur, dinlen. Kahvaltıyı zaten hazırlayıp servis ettik. Seninle gelirim, temizliğe yardım ederim de sen daha çabuk dinlenirsin.”
“Bunu yapmana izin veremem. Daha beter olur,” dedim.
Gözlerini devirdi. “Bunun hesabını ödeyecekler. Bundan emin olacağım,” diye tısladı.
Kahvaltıdan sonra odalara çıktım. Trinity’nin odasına girecekken kapıda duraksadım. “Orada olmalıydın. Trixie’yi babama şikâyet ettikten sonra cezalandırıldı. O aptal sürtük bunu hak ediyor. Ona hiçbir işi yapmadığını, kahvaltıyı bile hazırlamadığını söyledim. Babam saati bile kontrol etmedi,” dedi; ikisi de güldü.
“Babam bir de bana söyledi; turnuvada işi bitecekmiş. Ay kızım, her şeyi ayarlamış. Sonunda ölecek. Of sabırsızlanıyorum. O çöplük burada dolaşmamalı,” dedi Shelby’ye.
“Peki plan ne?” diye sordu Shelby.
“Şunu söyleyebilirim: Dövüşlerini ayarlamış. Hepsi kurulu ve ölümüne dövüşecekler,” dediğini duydum Trinity’nin.
Hemen birkaç adım geri çekildim, yine sendeledim. Koşup tuvalete gittim, yüzüme su çarptım. Rox’a, Rox’a… Planlarını biliyorum, diye zihinden bağ kurdum.
Cal. Bir sorunumuz var, diye gamma Calvin’e de zihinden bağ kurdum.
