Bölüm 3 Planı bulmak

Trixie’nin Bakış Açısı

Kahvemizi içip kahvaltımızı yaptıktan sonra, günün antrenmanını bitirdik.

Bu yerde yapmam gereken çok iş olduğu için, Calvin’le saat sabah 4’te antrenman yapıyoruz ki, ben saat 7’de kahvaltıyı hazırlamaya başlayıp 8’e kadar bitirebileyim.

Kahvaltıyı bitirdikten sonra üst kata çıkıyorum. Trinity ve Charles’ın odasını, onlar kahvaltı ederken temizliyorum ve çamaşırlarını yıkıyorum.

Sonra alfaların ve Luna’nın odasına gidip aynılarını yapıyorum.

Calvin’e ve Margaret’e teşekkür edip çıkıyorum. Saat neredeyse 7 oldu, geri kalmak istemiyorum. Antrenman salonundan dönerken, beta Richard beni durduruyor.

“Trixie, neredesin sen? Yapman gereken hiçbir şeyi yapmamışsın.” diyor ve kolumdan sertçe kavrıyor.

“Beta Richard, sadece işe başlamadan önce biraz yürüyüşe çıkmıştım.” diye açıklamaya çalışıyorum, o kolumdan çekiştirirken.

“Odaları temizlememişsin, hiçbir görevin yapılmamış. Sana bir ders vermek lazım.” diyor, sinsi sinsi gülerek, beni arkasından sürüklerken.

Daha zamanın gelmediğini, tam da odalara gitmek üzere olduğumu anlatmaya çalışıyorum ama boşuna. Dinlemiyor bile.

Beta Richard beni sürükleye sürükleye zindana kadar götürüyor. Birkaç basamak aşağı indirip beni bir odaya fırlatıyor.

“Yerini öğreneceksin genç hanım, ister böyle ister başka türlü.” diyor. Duvara gidip gümüş uçlu bir kamçı alıyor. Sonra yanıma geliyor ve kollarımı tavana zincirliyor. Ardından arkamdan kamçıyla vurmaya başlıyor. O bitirdiğinde, ben öne doğru çökmüş durumdayım ve çok acı çekiyorum. Bu dayak, önceki bütün dayaklardan daha ağır. Birkaç kez bayıldığımı biliyorum.

Normalde kurtlarımız bizi iyileştirirdi. Ben çift alfa kanıyım. Kurdum 14 yaşında gelmeliydi. Sıradan kurtlar 16 yaşında alır. Ama alfa kanı olduğum için genelde 14’te olur. Ben burada 17 yaşındayım ve hâlâ kurt yok.

“Kalk ayağa, değersiz sürtük.” diyor, bana tekme atarken. Zincirlerimi çözerken de üstüme bağırıp çağırıyor. Yapmam gereken işlerim olduğunu, kalkmam gerektiğini söylüyor. Hareket edemiyorum. Daha dünkü dayaktan tam iyileşememişken, şimdi bir de bu.

Ayağa kalkarken sendeleyip tökezliyorum. Ağzımdaki kanı silip ona bakıyorum.

“Sen hiçbir işe yaramayan bir bok parçasısın. Sakın bana bakma!” diye haykırıyor. Ama bakışlarımı kaçırmıyorum. Kolumu yakalayıp beni zindandan dışarı, sürü evine doğru sürüklüyor.

Sürü evine varınca, işe başlamak için mutfağa gidiyorum.

“Ah canım, sana ne olmuş böyle? Otur, otur. Seni biraz temizleyeyim.” diyor Ethel. O, sürü evinde yıllardır çalışan yaşlı bir omega. Benim için bir anne gibi. Hep beni toparlar, yaralarımı temizler, bana bakar.

“Geç kaldığım için özür dilerim. Geliyordum, beta beni durdurdu. Çok özür dilerim.” diyorum, hafifçe hıçkırarak. Çünkü gerçekten çok canım yanıyor.

“Özür dileme, canım.” diyor. “Al bunları, ağrını biraz hafifletir.”

“Ne oluyor Trixie böyle?” diyor en yakın arkadaşım Roxie, kapıdan içeri girerken.

“Selam Rox. İyiyim, söz veriyorum. Sadece bir ay daha… Dayanırım.” diyorum ona. Ama içten içe, böyle devam ederse bir ayı çıkarıp çıkaramayacağımdan emin değilim.

“Orada otur ve dinlen. Kahvaltıyı zaten hazırlayıp servis ettik. Seninle birlikte odalara çıkarım, hızlıca temizleriz, sonra daha çabuk dinlenirsin.”

“Bunu yapmana izin veremem. Daha da kötü olur.” diyorum ona.

Gözlerini deviriyor. “Hepsinin bedelini ödeteceğim. Buna yemin ederim.” diye tıslıyor adeta.

Kahvaltıdan sonra odalara çıkıyorum. Trinity’nin odasına girmek üzereyken kapıda durup kalıyorum.

“Orada olmalıydın. Trinity hakkında babama şikâyet ettim, cezalandırıldı. O aptal sürtük bunu hak ediyor. Babama, hiçbir işi yapmadığını, kahvaltıyla da ilgilenmediğini söyledim. Babam saati bile kontrol etmedi.” diyor, gülüşerek.

“Babam bir de turnuvada işinin biteceğini söyledi. Off kızım, her şeyi ayarlamış. Sonunda ölecek. Sabırsızlanıyorum resmen. O çöp, burada elini kolunu sallayarak gezinmemeli.” diyor Shelby’ye.

“Peki plan ne?” diye soruyor Shelby.

“Tek söyleyebileceğim, dövüşlerini ayarladığı. Hepsi ayarlanmış ve ölümüne dövüş olacak.” diyor Trinity.

Birkaç adım geri çekiliyorum, dengemi kaybedip az daha düşüyorum. Koşar adım lavaboya gidip yüzüme su çarpıyorum.

“Rox, Rox. Planlarını öğrendim.” diye zihinsel bağla, en yakın arkadaşıma sesleniyorum.

“Cal, bir problemimiz var.” diyerek gamma Calvin’e de zihinden sesleniyorum.