Bölüm 4 Hanımefendi bekliyor

Caden’in Bakış Açısı

Ofisimde oturmuş evraklarla uğraşıyor, sürüyle ilgili bazı işleri hallediyordum ki Betam Kevan içeri girdi.

“Coban, yaklaşan savaşçı turnuvasının listesi ve evrakları burada. Tarih iki hafta sonrası için netleşti. Parkurlar çoktan kontrol edilmeye başlandı, denemeler yapılıyor. Üzerinde en seçkin savaşçılarımız çalışıyor,” dedi ve dosyayı bana uzattı.

“Sağ ol Kevan. Yarışmacılara ve hangi sürülerden geldiklerine göz atabildin mi?” diye sordum, listeye bakarken.

“Pek sayılmaz. Şöyle bir göz gezdirdim sadece. Bu sene gerçekten çok fazla savaşçı katılıyor,” diye cevap verdi.

“İyi. Umarım bu sene birkaç seçkin ve gerçekten layık savaşçı çıkar. Geçen yıl tam bir fiyaskoydu. Bu parkuru eklememiz, zayıf ve değersiz olanları eleyecektir,” dedim başımı sallayarak.

“Kesinlikle harika bir fikirdi. Dövüşte herkes bir şekilde hile yapabilir ama parkuru tamamlamak için gerçek yetenek gerekir. Son turlara sadece en güçlüler kalacak,” dedi Kevan.

Bu yıl kayıt yaptıran savaşçıların isimlerini ve rütbelerini inceleyip evraklara göz gezdirirken gerçekten çok büyük bir katılım olduğunu fark ettim. Bazı isimler çok garipti ve yanlarında sürü adı yazmıyordu.

Bu turnuvalar her yıl yapılırdı. Turnuvaların amaçlarından biri, kralın ordusu için seçkin savaşçılar bulmaktı. Uygun gördüklerimize kraliyet muhafızlığında yer teklif edilir. Bazıları kraliyet ordusuna alınır. Bazı savaşçılar, Alfalar ve sürü üyeleri ise itibar, statü ve unvan için yarışır. Bu, Alfaların ve Betaların neye sahip olduklarını göstermeyi sevdikleri bir yerdi; biz de bu verileri sürülerin güç sıralamasını yapmak için kullanırdık.

Güçlü bir Alfa ve Beta, genelde daha güçlü bir sürü demektir. Mevcut sürülerin varisleri, hem tanınmak için hem de ödül için yarışır. Kabul edelim, hepsi büyük ihtimalle ödülün peşinde.

Birinci olan sürü, kendi sürüsü için bir milyon dolar değerinde ekipman ve güçlendirme kazanır, ayrıca kazanan savaşçıya da büyük ödül olarak yüz bin dolar verilir. Krallığın dört bir yanındaki sürüler bu etkinliğe akın eder.

“Kevan, tüm sürülere turnuvadaki güncellemeleri içeren yazılı bir duyuru gönder. Bu yıl yapılacak değişiklikleri de açıkça yaz. Bu mailleri gün bitmeden istiyorum. Böylece hazırlanmak için iki haftaları olur ve değişiklikler yüzünden mızmızlanmalarını dinlemeyiz,” dedim, gözlerimi devirdim. Bu değişiklikleri sevmeyecek çok kişi olacağını şimdiden biliyordum.

“Coban, tüm saygımla söylüyorum, kâğıt kesiğine bile ağlayan bir güruh bu,” diye karşılık verdi Betam.

“Parkuru denedin mi?” diye sordum, konuyu biraz değiştirerek.

“Parkura yapılan güncellemeler daha yeni bitti. Evrakları bıraktıktan sonra gidip bakacaktım,” dedi.

“Öyleyse birlikte gidip bir bakalım.”

Ofisten çıkıp parkura yapılan yenilemelere göz atmak için yola koyulduğumuz sırada, dinlenme salonundan gelen bir gürültü duyduk.

Caden’in Bakış Açısı

Evet, ben bir likan kralım. Aslında iki kraldan biriyim; ikizim Coban’la birlikte. Kardeşimle ikimiz, 16 yaşımızda Kara Uluyanlar Sürüsü’nü ve krallığı devraldık.

Babam ve annem, önceki kral ve kraliçe, zehirlenip uykularında öldürüldüler. Bizi böylece ortada bırakıp, sorumluluğu üstlenmeye zorladılar.

Evet, alfa varisleri ve kraliyet ailesinin üyeleri olarak bu işe hazırlanmıştık. Eğitim aldık, savaş eğitimi gördük ve aslında 18 yaşımızda yönetimi devralmamız gerekiyordu.

Ama yaşımız tutmadığı için pek çok sürü bizi hemen zorlamaya, bize meydan okumaya ve isyan etmeye kalkıştı. Hâlâ başımıza bela olmaya devam eden sürüler var.

Genç yaşta tahta geçmek zorunda kaldığımız için üzerimize bir anda çok fazla sorumluluk yüklendi ve istemediğimiz kadar hızlı büyümek zorunda kaldık. Coban yönetmek için doğmuştu. Lider olmak için doğmuştu. Ben ise eğlenmeyi seven tarafım. Evet, krallığı yönetirken ona yardım ediyorum ama eğlencemden de vazgeçmiyorum.

Kardeşimle ben iki hafta içinde 25 yaşımıza gireceğiz. Bu yüzden yaşlılardan üzerimize ciddi bir “varis” baskısı var. Anlıyorum, bir varise ihtiyacımız var. Çünkü bize bir şey olursa krallık öyle rastgele birine bırakılamaz. Ruh eşimizi bulmak için her yere baktık. Onu bulana kadar bekledim; 21 yaşıma kadar hiç kimseye dokunmadım. Sonra karar verdim: Onu bulana kadar eğlenecektim. Coban ise, diğer taraftan, kendini hâlâ tamamen eşimize saklıyor.

Yaşlılar on tane kadını seçip kaleye yerleştirdiler. Onlara “bekleyen leydiler” diyorlar. Coban onlara “fahişe” diyor. Benim için ise sadece rahatlama yolu. Evet, onlarla takılıyorum. Ama kardeşime katılıyorum: Seçilmiş bir eş almayacağız. İkimiz de sadece kaderimizin yazdığı eşimizi Luna Kraliçemiz yapmaya karar verdik.