Bölüm 187 UNUTULMUŞ YEMINLER

Nefesim boğazımda düğümleniyor; geriye doğru sendeleyip kaçarken boğuk bir çığlık kopuyor içimden. Ellerimi Lucien’den, sanki teni bir anda kızgın demire dönüşmüş gibi, hızla çekiyorum!

Kalbim kaburgalarıma vuruyor. Panik boynumdan yukarı tırmanıp boğazımı sıkıyor.

Lucien uyanık... Gerçekten uyanı...

Giriş yapın ve okumaya devam edin