Bölüm 105 Tasarruf yok

Lyra

“Sürgün mü?” diye soruyorum. Sesim, öfkeyle yüzü buruşmuş Luna’ya bakarken bir fısıltı gibi çıkıyor. Sonra babama dönüyorum. Hâlâ susuyor. Gözleri utançla yere çakılı, elleri koltuğunun kollarını sımsıkı kavramış.

Gerçekten beni yine o kız mı sanıyorlar? Sahi, susup oturacağımı, bana suçluymu...

Giriş yapın ve okumaya devam edin