Bölüm 205 Bir umut ışını

Omzuma birden dokunan bir el, bakışlarımı karanlık pencereden ayırıyor.

Yavaşça arkamı dönüyorum ve gözlerim Kara’ya takılıyor. Arkamda durmuş, yüzüme derin bir endişeyle bakıyor.

"Merhaba, abla." Sesimde zerre duygu yok. İçimde nasıl hissediyorsam, sesim de öyle dümdüz ve ölü geliyor.

Kara derin...

Giriş yapın ve okumaya devam edin