Mahkum

Tatiana

Vaktimin çoğunu "benim" odamda geçiriyorum. Gözlerimin önünden, uyanıkken de uyurken de, kanlar içinde kalan anne ve babamın görüntüleri gitmiyor. Malikanenin arkasındaki sakin bahçeye bakan pencerede otururken bile, içimi kaplayan derin üzüntü ve tiksinti her nefes alışımda bedenimi sars...

Giriş yapın ve okumaya devam edin