Bölüm 342

Öğleden sonra, projeyle ilgili art arda toplantılarla süründü gitti. Saat beşe doğru, tabloların başında gözlerim yanıyordu; kahve bardağım da saatlerdir boştu.

“Kafein lazım,” diye kendi kendime mırıldandım, sandalyemde gerinerek.

Bacaklarımı biraz oynatabileceğim için şükredip kafeteryaya gittim...

Giriş yapın ve okumaya devam edin