Bölüm 172 Mia

Kapı kapanınca yavaşça nefes veriyorum.

Niko’ya bakıyorum ve aynı anda hem rahatlamış hem de gerilmiş olmaktan hemen suçluluk duyuyorum.

“Özür dilerim,” diyorum.

Yumuşak, rahat bir gülümsemeyle gülümsüyor. “Sorun değil. Ne kadar tuhaf olsa da korumalara alışıyorum.”

“Evet.” Azıcık gülüyorum, ama...