Bırak gideyim

Bir gün daha...

Bir sabah daha...

Yine de içimdeki fırtınayı dindirmeye yetmedi. Etrafımdaki her şey aynıydı ama ben eskisi gibi hissetmiyordum. Sürekli öfkeyle doluydum, damarlarımda dolaşan tek duygu öfkeydi.

On gün, o hücrede on gün geçirdim ama bir yıl gibi geldi. Sanki o hücre bu dünyaya ait...

Giriş yapın ve okumaya devam edin