Aria

Göl rüzgarı nostalji tadındaydı.

İskele kenarında dururken, sessizliğimi yutmuş olan okyanusa bakıyordum. Aynı görünüyordu: soğuk, kasvetli ve hareketsiz. Ancak her şey farklı geliyordu. Sanki göl, benim geri dönmemi beklemiş, nefesini tutmuş gibiydi.

Arkamdaki titrek fener, bükülmüş tahta plakala...

Giriş yapın ve okumaya devam edin